ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਵਿੱਚ ਵਸਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਵਨਮਾਲਿਨਾ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਨਰਮਦਾ ਨਦੀ ਦੇ ਤਟ ਤੇ, ਮੈਂ ਸ੍ਰੀਵਤਸ ਚਿੰਨ੍ਹ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਉੱਤਮ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਭਾਗ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਵਜੋਂ ਪਹੁਚਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਅਰਬੁਦਾ, ਤ੍ਰਿਸੌਪਰਨ ਅਤੇ ਸੂਕਰਾਚਲ—ਇਹ ਪਰਵਤ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹਨ—ਉੱਥੇ ਵੀ, ਇਥੇ ਤੀਜਾ ਪਰਵਤ, ਸ਼ਸ਼ਿਸੇਖਰਾ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਹੇਮਕੂਟਾ ਤੇ ਹਿਰਣਯਾਕਸ਼ਾ, ਸ਼ਰਾਵਣ ਵਿਖੇ ਸਕੰਦਾ, ਅਤੇ ਪਦਮਨਾਭ—ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ—ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਦੇ ਦਾਤਾ ਹਨ। ਉੱਥੇ ਮਹਾਹਂਸਾ ਵੀ ਹਨ; ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿੱਚ ਵਟੇਸ਼ਵਰ, ਭਿਲੀਵਨ ਵਿੱਚ ਮਹਾਯੋਗ, ਮਾਦ੍ਰਾਸ ਵਿੱਚ ਪੁਰੁਸ਼ੋत्तਮ, ਸ਼ੂਰਪਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਚਤੁਰਭੁਜ ਧਾਰੀ, ਅਤੇ ਮਗਧ ਵਿੱਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਵਜੋਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੰਡਕਾਰਣਯਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵਨਸਪਤੀ ਵਸਦੇ ਹਨ। ਮਹਾਕੋਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਹੰਸਾਂ ਦੁਆਰਾ ਖਿੱਚੇ ਜਾਂਦੇ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ ਹਨ। ਵਿਂਧਿਆ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਮਹਾਸ਼ੈਰਿਨ, ਕਾਂਥਾ ਵਿੱਚ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਲੌਹਦੰਡ ਤੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਕੋਸਲਾ ਵਿੱਚ ਮਨੋਹਰ, ਦੇਵਕਾਨਦਿਆ ਤੇ ਭੂਧਰ, ਮਹੋਦਾ ਤੇ ਕੁਸ਼ਪ੍ਰਿਯ, ਸਿੰਧੂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸੁਨੇਤ੍ਰ, ਸ਼ੂਰਪੁਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ੂਰ, ਭੀਮਾ ਤੇ ਸ਼ੰਕੁਕਰਨ ਭੀਮਾ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਲਵਨ ਵਿੱਚ ਭੀਮਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ। ਮਹਿਲਾਸ਼ੈਲ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਾ, ਕਾਮਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸ਼ਸ਼ਿਪ੍ਰਭਾ, ਸਿੰਹਲਾ ਟਾਪੂ ਤੇ ਉਪੇਂਦਰ, ਸ਼ਕ੍ਰਾਹਵਾ ਤੇ ਕੁੰਦਮਾਲਿਨ, ਕਾਲਾਗਿਨਿਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਤਿਵਾਸਸ ਵੀ ਉੱਥੇ ਹਨ। ਮਹਾਤਲਾ ਤੇ ਦੇਵੇਸ਼ਾ, ਚਾਗਲੇਸ਼ਵਰ, ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਤੇ ਕਮਲ-ਸਮਾਨ, ਜਮੀਨ ਤੇ ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ, ਮਹਰ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਅਗਸਤਿਆ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕਪਿਲਾ ਵਸਦੇ ਹਨ। ਸੱਤਵੇਂ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ। ਉਹ ਜੋ ਅਕਲਪਨੀਆ, ਆਧਾਰ-ਰਹਿਤ, ਅਕਾਸ਼-ਰਹਿਤ, ਅਤੇ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਪਲੱਖਾ ਟਾਪੂ ਤੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਗਰੁੜ ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਸ਼ਾਕਾ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲਾ, ਪੁਸ਼ਕਰਾ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ। ਭੀਨ-ਭੀਨ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਦੇ ਭਾਗਾਂ ਤਕ, ਚਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਥੇ ਧਰਮ ਦੇ ਦਾਤਾ, ਵੱਡੀ ਊਰਜਾ ਵਾਲੇ, ਵਾਰਿਸ਼ਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ ਅਤੇ ਹਵਨ ਦੇ ਭੋਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹਨ। ਦੇਵਤਾ, ਮਨੁੱਖ, ਅਤੇ ਸਾਧਿਆ ਧਰਮ, ਧਨ, ਇੱਛਾ, ਅਤੇ ਆਖਰ ਵਿੱਚ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। “ਚਲੋ, ਮੈਂ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ ਦੇ ਯਜਨ ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।” ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਰਵਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਤੋਂ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕੁਰੁਜਾਂਗਲਾ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਸਮੁੰਦਰ ਉਥਲੇ ਹੋ ਗਏ; ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤਾਰਿਆਂ ਦਾ ਚੱਕਰ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਗਤੀ ਵਿਗੜ ਗਈ ਸੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ। “ਜਿਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਜਲਾਇਆ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਜਲਾਉਂਦਾ?” ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਦੁਜਾ-ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਭੇਟਾਂ ਵੀ, ਭਗਵਾਨ ਡਰ ਕਰਕੇ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਸ਼ੁਕ੍ਰ, ਉਸ਼ਨਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਕੋਲ ਗਿਆ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ: “ਇਥੇ ਅੱਗ ਭੇਟਾਂ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੀਆਂ, ਜਦੋਂ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਹਿੱਸਾ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ? ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਕਿਉਂ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲਿਪਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ? ਅੱਜ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਅਚਾਰਯ, ਇਹ ਕਿਸ ਦੀ ਗਲਤੀ ਹੈ?” ਫਿਰ, ਕਾਰਨ ਸਮਝ ਕੇ, ਬਲੀ ਨੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ: “ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਜਿੱਥੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਖ਼ੁਦ ਆ ਕੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।