ਹੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ਿ, ਜਦੋਂ ਨਰ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਚਕਾਰ ਭਾਰੀ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਦੈਤਿਆਧਿਪਤੀ ਨੇ ਨਰ ਵੱਲ ਛੇ, ਤਿੰਨ ਤੇ ਇੱਕ ਤੀਰ ਛੱਡੇ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਨਰ ਨੇ ਵੀ ਛੇ, ਸੱਤ, ਅੱਠ, ਨੌਂ ਅਤੇ ਛੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਪਰ ਦੈਤਿਆਧਿਪਤੀ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਬਹੱਤਰ ਤੀਰ ਚਲਾਏ। ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਅਣਗਿਣਤ ਤੀਰ ਛੱਡਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਦੈਤਿਆਧਿਪਤੀ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਨੁੱਕ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਾਕੇ, ਨਰ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਅਸਤਰ ਅਤੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਟਕਰਾ ਕੇ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਜ਼ਮੀਨ ‘ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਏ। ਫਿਰ ਦੈਤਿਆਧਿਪਤੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਗਦਾ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਫੜੀ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਰਥ ਤੋਂ ਛਲਾਂਗ ਲਾ ਕੇ ਉਤਰੇ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਨਰ ਨੇ ਵੀ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਤਪਰ ਹੋ ਕੇ, ਪਿੱਛੋਂ ਮੁੜ ਕੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਗਤ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਮਹਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਨਾਰਦ ਮੁਨੀ, ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ ਵਜੋਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਨਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਇਆ ਅਤੇ ਸਾਧਯਾ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਸਾਧਯਾ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਪਾਣੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ। ਉਹ ਸਾਧਯਾ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਖੰਡਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਨਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ, ਤੀਰ ਨਿਕਾਲਿਆ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਚਿਹਰਾ ਬਣਾਕੇ, ਉਹ ਤੀਰ ਸਾਧਯਾ ਉੱਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਹੋਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਦੈਤਿਆ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਭੇਦ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਵੇਂ ਵਿਰੋਧੀ, ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਟੇਢੇ-ਮੇਢੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਮਰਮ ਸਥਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਅਚੰਭੇਜਨਕ ਯੁੱਧ ਦੇਖਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਉਤਸ਼ੁਕ ਹੋਏ। ਸਾਧਯਾ ਤੇ ਦੈਤਿਆ ਨਾਇਕਾਂ ਨੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਅਤੁੱਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਐਸੇ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ ਕਿ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਵਧਦਾ ਗਿਆ। ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬਰਸਾਤਾਂ ਨਾਲ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਮੱਧ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ। ਨਰ ਨੇ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮਰਮ ਸਥਾਨ ਭੇਦ ਦਿੱਤੇ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਦੈਤਿਆਧਿਪਤੀ ਨੇ ਨਰ ਦੇ ਹਿਰਦੇ, ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਇੱਕ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਤੁਰੰਤ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਨਰ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਨੇ ਰੇਜ਼ਰ-ਧਾਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਜੋ ਕੁਝ ਉਸ ਨੇ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਨਰ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਕ ਭਾਰੀ, ਲੰਬੀ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ, ਜਦੋਂ ਦੈਤਿਆਧਿਪਤੀ ਘੁੰਮਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਨੇ ਚੌੜੇ ਫਲ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਨਰ ਨੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਗਦਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੁੱਟੀ, ਪਰ ਦੂਜੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਸ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਦੈਤਿਆਧਿਪਤੀ ਨੇ ਫਿਰ ਉਹ ਗਦਾ ਨਰ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ, ਪਰ ਧਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੇਜ਼ਰ-ਧਾਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਚੌੜੇ ਫਲ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸੂਰਤਾ ਦੇ ਤਪਸਵੀ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਤਪਸਵੀ ਰਥ ਦੀ ਮੰਝ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਅਤੇ ਰਥੀ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਦੈਤਿਆਧਿਪਤੀ ਨੇ ਬਹੁਤ ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ ਮੁੜ ਯੁੱਧ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਨਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਦੈਤਿਆਧਿਪਤੀ! ਹੁਣ ਜਾ, ਅਸੀਂ ਸਵੇਰੇ ਮੁੜ ਲੜਾਂਗੇ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਨਿੱਤ ਦੇ ਕਰਮ ਕਰ।" ਇਸ ਉੱਤੇ ਉਹ ਨੈਮਿਸ਼ਾਰਣਯ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਆਪਣੇ ਨਿੱਤ ਦੇ ਧਾਰਮਿਕ ਕਰਮ ਕੀਤੇ। ਰਾਤ ਨੂੰ, ਦੈਤਿਆਧਿਪਤੀ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਕਿ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਹ ਚਲਾਕ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਸਕੇ। ਪਰ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤੱਕ ਵੀ, ਉਹ ਦੈਤਿਆ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਨਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਿਆ।