ਸਾਤਦ੍ਰੁ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਸਾਧੂ-ਮੁਨੀਆਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ ਅਤੇ ਵਿਪਾਸ਼ਾ ਨਦੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਥੋਂ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਿਰਣਾ ਨਦੀ ਦੀ ਤਟ ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਇੱਥੇ ਵੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਐਰਾਵਤੀ ਨਦੀ ਤੱਕ ਗਏ, ਜਿਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ। ਇਥੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਥੇਸ਼ਵਰੀ ਧਾਮ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ। ਮੁਨਿ ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਧੂ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਉਸ ਮੰਗਲਮਈ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਰੇ। ਜਦ ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਹੇ ਦੁਜਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਥੇ ਇਕ ਵੱਡਾ ਅਤੇ ਅਚੰਭੇਜਨਕ ਘਟਨਾ ਵਾਪਰੀ। ਇਸ਼ਨਾਨ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਮੁਨਿ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਸੋਚਦੇ ਰਹੇ, "ਇਹ ਕੀ ਸੀ?" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਜੰਗਲ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਮੋਰ ਦੀ ਗਰਦਨ ਵਾਂਗੂ ਕਾਲਾ ਸੀ ਅਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਫੈਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ ਅਤੇ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਉਹ ਜੰਗਲ ਦਸ ਅਤੇ ਅੱਧ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤਾਰੇ ਹੋਣ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਕੋਕਨਦਾ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲਾ ਸਰੋਵਰ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਅੰਦਰ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਹੰਸ ਵੱਡੇ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਧਨ-ਵਨ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਗਏ। ਉੱਤਰ ਵੱਲ, ਉਹ ਇਲਾਕਾ ਸਫੈਦ ਬਿਲੌਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਉਚਿਤ ਸੀ। ਦੁਆਪਰ ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਤਿਸ਼ਯ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ, ਉਥੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਹੋਈ ਜੋ ਧਰਮ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ। ਉਹ ਉਥੇ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਅਖੰਡ ਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਰਹੇ। ਉਥੇ ਹੀ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਚਾਰ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਉਥੇ ਸੇਵਾ, ਤਪੱਸਿਆ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ ਦੇ ਜਰੀਏ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਉੱਨਤੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਜਦ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਡਰ ਵਧ ਗਿਆ, ਉਹ ਅਖੰਡ ਪਰਬਤ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਗਏ। ਕਾਲਿੰਦੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਅਸੁਰਾਂ ਲਈ ਵੀ ਉਥੇ ਦਾਖਲ ਹੋਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸੀ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਕੇ ਉਥੇ ਰਹਿ ਗਏ। ਫਿਰ, ਹੇ ਮੁਨੇ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ੀ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਯਜਨ ਕਰਵਾਉਣ ਵਿੱਚ ਅਗਵਾਈ ਕੀਤੀ। ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਬਲੀ ਲਈ ਯਜਨ ਦੀ ਦੀਖਿਆ ਕਰਵਾਈ। ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਮ੍ਰਿਗਚਰਮਾ ਸੀ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਹਯਗ੍ਰੀਵ, ਪ੍ਰਲੰਭ ਆਦਿਕ, ਮਾਇਆ ਅਤੇ ਬਾਣਾ ਆਗੂ ਸਨ। ਹਜ਼ਾਰ ਕੁੜੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਮੁਨਿ ਦੀ ਧੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਘੁੰਮਣ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਮਿਲੀ, ਤਾਂ ਤਾਰਕਾਕਸ਼ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ। ਜਦ ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ ਲੰਘ ਗਏ ਅਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਨੇ ਵਾਮਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਾਧਵ ਦਾ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲ ਆਏ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ। "ਹੇ ਅੱਗ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਇੰਦਨ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਅੱਗ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਧਾਰੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਪਤੀ, ਜਨਾਰਦਨ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਧਾਰੀ, ਰੂਪਾਂ ਦੇ ਧਾਰੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਅੰਸੂ ਪੋਂਛੋ।" ਫਿਰ, ਧੰਨਵਾਦੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਮੈਨੂੰ ਕੁਰੂਵਾਂ ਨੂੰ ਲਿਆਂਦੇ ਜਾਣ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ। ਭਰਦਵਾਜ, ਜੋ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਖਰ ਸਨ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਫਿਰ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਸਭ ਨੇ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਅਸੀਸਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਕੁੰਭਯੋਨੀ ਨੇ ਮ੍ਰਿਗਚਰਮਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਭਰਦਵਾਜ ਨੇ ਮੌਜ-ਕਸ (ਕਮਰਬੰਦ) ਦਿੱਤਾ।