ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਇੱਕ ਗਹਿਰੀ ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਕਾਲਾਗਨੀ, ਰੁਦ੍ਰ – ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ – ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਚਮੜਿਆਂ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਕੋਕਨਾਦ, ਅਤੇ ਹਰੀ-ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਸਦੀਵੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਚ ਹਨ। ਧਰਮਰਾਜ, ਜੋ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਆਸਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਮੈਂ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਜਪ, ਸਿਮਰਨ ਅਤੇ ਸ੍ਰਵਣ ਦੁਆਰਾ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਯਸ਼ ਅਤੇ ਅਨੇਕਾਂ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਕ ਵਾਰ ਵੈਰੋਚਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਲੀ ਨੇ, ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਕੁਰੁਖੇਤ੍ਰ ਆਇਆ। ਭਾਰਗਵ ਵੰਸ਼ੀ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਕੌਸ਼ਿਕ ਅਤੇ ਅੰਗੀਰਸ ਵੰਸ਼ੀ, ਫਿਰ ਕੁਰੂ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹ ਸਤਦ੍ਰੁ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਵਿਪਾਸ਼ਾ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਅੱਗੇ ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਿਰਣਾ ਨਦੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਏਰਾਵਤੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਜਿਸਦਾ ਜਲ ਬੜਾ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ, ਅਥੇਸ਼ਵਰੀ ਪਹੁੰਚੇ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਰੇ। ਜਦ ਉਹ ਜਲ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਅਤੇ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੀ ਘਟਨਾ ਵਾਪਰੀ। ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਜਲ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਸਦਾ ਸੋਚਦੇ ਰਹੇ, "ਇਹ ਕੀ ਹੈ?" ਅਤੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਜੰਗਲ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਮੋਰ ਦੀ ਗਰਦਨ ਵਾਂਗੂਂ ਕਾਲਾ ਸੀ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਖੁਲ੍ਹੇ ਜਟਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਉਹ ਜੰਗਲ ਦਸ ਅਤੇ ਅੱਧ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤਾਰੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਕੋਕਨਾਦ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਹੰਸਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਧਨ-ਦੌਲਤ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਗਏ। ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਤਤਪਰ ਹੋਏ। ਦੁਆਪਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਤਿਸ਼ਯ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ, ਉਥੇ ਧਰਮ ਲਈ ਆਸ਼੍ਰਮ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਟੁੱਟ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਿਲਿਆ। ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਚਾਰ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉੱਥੇ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਸੇਵਾ, ਤਪੱਸਿਆ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਰਾਹੀਂ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਰਹਿਣਾ ਚੁਣਿਆ। ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਟੁੱਟ ਪਹਾੜ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲਿਆ। ਕਾਲਿੰਦੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਵਧ ਗਏ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਅਸੁਰਾਂ ਲਈ ਵੀ ਉਥੇ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਸੀ। ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਉਥੇ ਰਹੇ। ਹੇ ਮুনি, ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ੀ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਗਵਾਈ ਦਿੱਤੀ। ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਖੁਦ ਵਾਲੀ ਦਾ ਯਜਮਾਨ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਮ੍ਰਿਗਚਰਮਾ ਸੀ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਸੀ। ਹਯਗ੍ਰੀਵ, ਪ੍ਰਲੰਬ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਾਇਆ ਅਤੇ ਬਾਣਾ ਆਗੂ ਸਨ। ਹਜ਼ਾਰ ਕੁੜੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਮੁੱਖ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਧੀ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਰਕਾਖਸ਼ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ। ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ ਲੰਘਣ ਤੇ, ਜਦ ਅੱਗ ਨੂੰ ਹੋਮ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਨੇ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਵਾਮਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।