ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਮਹਾਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਕਪਾਰਧਾਰੀ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਪਦਮਨਾਭ, ਹਿਰਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਸਕੰਦਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੰਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਉੱਚਤਮ ਹੋਮ ਦੇ ਪਾਤ੍ਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਸ੍ਰੀਨਿਵਾਸਾ ਅਤੇ ਉੱਚਤਮ ਪੁਰੁਸ਼ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸਭ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਗੌਰੀਸ਼ ਅਤੇ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਯਸ਼ੋਧਰਾ, ਮਹਾਬਲਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਯ ਮੰਨਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਭਦਰాక్ష, ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕੁਕਰਨਿਕਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਉਪੇਂਦ੍ਰ, ਗੋਵਿੰਦ ਅਤੇ ਕਮਲਾਂ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿ, ਰੁਦ੍ਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਅਤੇ ਚਮੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਹਜ਼ਾਰ-ਅੱਖ ਵਾਲੇ, ਕੋਕਨਾਦ ਅਤੇ ਹਰਿ-ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਨਿੱਤ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਉੱਚਤਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਧਰਮਰਾਜ ਅਤੇ ਗਰੁੜ ਤੇ ਸਵਾਰ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਅਵ੍ਯਕ੍ਤ ਅਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਆਸਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਜਿਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜੇ ਕੋਈ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਮਾਂ ਦਾ ਜਾਪ, ਸਮਰਨ ਜਾਂ ਸ੍ਰਵਣ ਕਰੇ, ਉਹ ਮੰਗਲ, ਯਸ਼ ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਕ ਵਾਰ ਵਿਰੋਚਨ ਪੁੱਤਰ ਵਲੀ, ਕਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਵਿਚ ਯਗ੍ਯ ਕਰਨ ਆਇਆ। ਭਾਰਗਵ ਵੰਸ਼ੀ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਕੌਸ਼ਿਕ ਅਤੇ ਅੰਗੀਰਸ ਵੰਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਰੁ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ। ਉਹ ਸਤਦ੍ਰੁ (ਸਤਲੁਜ) ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਵਪਾਸ਼ਾ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਉਥੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਿਰਣਾ ਨਦੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਤਿ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਐਰਾਵਤੀ (ਰਾਵੀ) ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਅਥੇਸ਼ਵਰੀ ਪਹੁੰਚੇ। ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਨੇ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਸ਼ੁਭ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਰੇ। ਨਦੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਦੁਜਾਤ, ਇਕ ਅਦਭੁਤ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਚਮਤਕਾਰ ਹੋਇਆ। ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਚਿੰਤਤ ਹੋਏ ਕਿ "ਇਹ ਕੀ ਸੀ?" ਅਤੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੋਰ ਦੀ ਗਰਦਨ ਵਾਂਗੂ ਘੂਰਾ ਜੰਗਲ ਵੇਖਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਟਾ-ਜੂਟ ਫੈਲੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਅਤੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਉੱਥੇ ਦੱਸ ਅਤੇ ਅੱਧ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਦਿਸੇ। ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੰਗਲ ਕੋਕਨਾਦ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਵੱਡੇ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਖਿੜੇ ਹੋਣ। ਉਹ ਸਾਰੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਹੋਏ, ਹੰਸਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪੱਛਮ ਵੱਲ, ਉਹ ਧਨ-ਵਨ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉੱਤਰ ਵੱਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਟਲ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਚਮਕ ਨਾਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਸੀ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਸੀ। ਦੁਆਪਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਤਿਸ੍ਯਾ ਦੇ ਆਰੰਭ 'ਤੇ, ਉਥੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਧਰਮ ਲਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਥੇ ਹੀ, ਉਹ ਅਟੱਲ, ਜਲ-ਯੁਕਤ ਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਨੇ ਆਨੰਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਚਾਰ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸਥਾਪਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਸੇਵਾ, ਤਪ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ ਦੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਹੋਈ। ਫਿਰ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਪਹਾੜ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਗਏ। ਕਾਲਿੰਦਿ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਵਧ ਗਏ।