ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ ਦੋਵੇਂ ਉੱਚੇ ਦਰਜੇ ਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਬੋਲੇ। ਉਹ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, “ਇੱਥੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਜਟਾਵਾਂ ਦਾ ਭਾਰ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਉੱਤਮ ਅਸਤਰਾਂ ਦਾ ਕੀ ਕੰਮ?” ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਕੋਈ ਯੋਗਤਾ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਉਸ ਵਲੋਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਧਰਮ ਦੇ ਪੁਲ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਖੜਾ ਹਾਂ, ਕੋਈ ਵੀ ਨਰ ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਟੱਕਰ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦਾ।” ਪਰ ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, “ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਨਰ ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦੇਵਾਂਗਾ।” ਉਹ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਤਾਣ ਕੇ, ਤੀਰ ਦੀ ਡੋਰੀ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਗੂੰਜ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਦੈਤਿਆ ਸੋਨੇ ਦੀ ਨੋਕ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਤਾਣ ਕੇ ਹੋਰ ਤਰ੍ਹਾਂ-ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੀਰ ਛੱਡਦਾ ਹੈ। ਨਰ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਪੰਜ, ਫਿਰ ਛੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਛੱਡਦਾ ਹੈ। ਦੈਤਿਆ ਦਾ ਰਾਜਾ ਨਰ ਉੱਤੇ ਛੇ, ਤਿੰਨ ਅਤੇ ਇੱਕ ਤੀਰ ਛੱਡਦਾ ਹੈ। ਨਰ ਵਲੋਂ ਛੇ, ਸੱਤ, ਅੱਠ, ਨੌਂ ਅਤੇ ਛੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਦਕਿ ਦੈਤਿਆ ਦਾ ਰਾਜਾ ਇਕੱਠੇ ਬਹੱਤਰ ਤੀਰ ਛੱਡਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਅਣਗਿਣਤ ਤੀਰ ਛੱਡਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਦੈਤਿਆ ਸੋਨੇ ਦੀ ਨੋਕ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਕੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਭਿਆਨਕ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਟੱਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਅਸਤਰ ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਅਸਤਰ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਟਕਰਾ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਹੀ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਦੈਤਿਆ ਨੇ ਆਪਣਾ ਗਦਾ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਵਧੀਆ ਰਥ ਤੋਂ ਛਲਾਂਗ ਲਾ ਕੇ ਨੀਵੇਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਦੂਜਾ ਵੀ ਲੜਾਈ ਲਈ ਉਤਾਵਲਾ ਹੋ ਕੇ ਪਿੱਛੋਂ ਆ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਮੋੜ ਵੱਲ ਮੁੜਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਉੱਚੀ ਹਿੰਮਤ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਾਰਦ, ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਧਿਆ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੇ ਵਗਦੇ ਵਰਖਾ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਬਿਜਲੀ ਪੈਣ ਵਾਂਗ, ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਵੀਰ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ ਤੇ ਤੂਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਤੀਰ ਨਿਕਾਲਦਾ ਹੈ। ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਤੀਰ ਸਾਧਿਆ ਉੱਤੇ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਦੈਤਿਆ ਨੂੰ ਕੱਟਦਾ ਤੇ ਭੇਦਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਸਿੱਧਾ ਨਬਜ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਭੇਦਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਲੋਕ ਇਹ ਯੁੱਧ ਦੇਖਣ ਲਈ ਉਤਾਵਲੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਤੇਜ਼, ਅਦਭੁਤ ਅਤੇ ਵਾਕਈ ਚਮਤਕਾਰਕ ਲੜਾਈ ਦੇਖੀ। ਸਾਧਿਆ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੜੇ ਕਿ ਦੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਰ ਵਧ ਗਈ। ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਰਿਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਅਤੇ ਮੱਧ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਢੱਕ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੂੰ ਹਰ ਨਾਜੁਕ ਸਥਾਨ ਉੱਤੇ ਭੇਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਦਿਲ, ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਚਿਹਰੇ ਵਿੱਚ ਭੇਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਚੰਨ ਦੀ ਕਿਰਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਇਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਹ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਹ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਕੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਨੇ ਰੇਜ਼ਰ-ਧਾਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਜੋ ਚੀਜ਼ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਛੇਤੀ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ। ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ, ਲੰਮੀ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ, ਜਦ ਉਹ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਚੌੜੀ ਧਾਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇਕ ਹੋਰ ਗਦਾ ਸੁੱਟੀ। ਪਰ ਨਿਪੁੰਨ ਯੋਧਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਸ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟੁੱਟ ਕੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।