ਇਕ ਵਾਰ, ਦਕ੍ਸ਼ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਯਜਨਾ-ਸਥਲ 'ਤੇ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਸੌਂਪੀ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਉਚਾਰਨਾ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਦੀ ਕਰਮ-ਵਿਧੀ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੂੰ ਦਕ੍ਸ਼ ਨੇ ਧਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਜੋਂ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ। ਪਰ, ਸਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਦਕ੍ਸ਼ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਲਈ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਸੱਦੇ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ, ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਦਕ੍ਸ਼ ਨੇ ਕਪਾਲੀ, ਭਗਵਾਨ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ। ਆਖਰ, ਸ਼ੰਕਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ, ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰ, ਕਪਾਲੀ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਇਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਏ? ਇਹ ਸਵਾਲ ਉਠਿਆ। ਇਸ ਬਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਦਿ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ — ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਤੇ ਤਾਰੇ ਊਰਜਾ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਏ, ਹਵਾ ਤੇ ਅੱਗ ਮਿਟ ਗਈ, ਜਦੋਂ ਪਹਾੜ ਤੇ ਦਰੱਖਤ ਡੁੱਬ ਗਏ, ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸੀ, ਤਦ ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਰਜੋ-ਗੁਣ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਤੇ ਅਚਲ, ਇਸ ਅਦਭੁਤ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਜਟਾਵਾਂ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰਾਕਸ਼ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਖਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਪਰਾਜਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ ਜੋ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹੋ? ਤੁਹਾਡੀ ਰਚਨਾ ਕਿਸ ਨੇ ਕੀਤੀ? ਦੱਸੋ।" "ਤੁਾਡਾ ਪਿਤਾ ਇੱਥੇ ਕੌਣ ਹੈ, ਜਾਂ ਮਾਤਾ? ਇਹ ਵੀ ਦੱਸੋ।" ਇੱਥੇ ਝਗੜਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਉਪਤੀ ਦਾ ਸਵਾਲ ਉਠਿਆ। ਇਕ ਵਿਅਕਤੀ, ਤਰਾਜੂ ਅਤੇ ਤੰਬੂਰਾ ਫੜ ਕੇ, ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਝੁਕੀ ਹੋਈ ਸਿਰ ਨਾਲ ਖੜਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਗ੍ਰਹਿ-ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ ਪੰਜਵੇਂ ਚਿਹਰੇ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹਨੇਰੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋ, ਬਲਦ ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਾਸਕ ਹੋ।" ਅਜੰਮਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਦਾ ਉਸਨੂੰ ਜਲਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਤਾਕਿਆ। ਉਹ ਚਿੱਟੇ, ਲਾਲ, ਸੋਨੇ-ਵਾਂਗ, ਨੀਲੇ ਤੇ ਪਿੰਗਲੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਹਿਲਣ ਤੇ ਬੁਲਬਲੇ ਉੱਠਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਖ ਦੇ ਕੋਨੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਕਹੇ। ਉਹ ਸਿਰ ਕਦੇ ਵੀ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦਾ। ਇੱਕ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਰਚਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਕਵਚ, ਕੁੰਦਲ ਤੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਚਾਰ-ਭੁਜਾ ਵਾਲਾ, ਵੱਡਾ ਤੂਣੀ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਸੂਰਜ-ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ। ਤੁਸੀਂ ਪਾਪ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਹੋ — ਕੌਣ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਤੌਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰੁਦ੍ਰ, ਬਦਰੀਕਾ ਦੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਰਸਵਤੀ, ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ, ਘਾਟੀ ਵਿੱਚ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ। "ਮੈਨੂੰ ਭਿਖਿਆ ਦਿਓ, ਪ੍ਰਭੂ; ਮੈਂ ਮਹਾਨ ਕਪਾਲਿਕ ਹਾਂ, ਸ੍ਰੀਮਾਨ ਜੀ।" "ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਵੱਜੋ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਆਪਣੀ ਖੱਬੀ ਬਾਂਹ ਵਰਤੋ।" ਤਦ, ਉਸ ਨੇ ਨਾਰਾਯਣ ਦੀ ਖੱਬੀ ਬਾਂਹ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ। ਇਕ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਤੋਂ, ਦੁਰਵਾਸਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਜੋ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਤੋਂ ਜਨਮੇ। ਉਸ ਤੋਂ, ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਕਵਚ ਪਹਿਨੇ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਕਿਸ ਦਾ ਮੋਢਾ ਮੈਂ ਵੱਜ ਕੇ ਵੱਖ ਕਰਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਖਜੂਰ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਡੰਡ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰਦੇ ਹਨ?" "ਇਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟੋ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਮੰਦ ਬਚਨ ਸੌ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।" ਉਹ ਵੀਰ ਨੇ ਅਖੁੰਚਿਤ ਬਾਣ ਲਏ ਤੇ ਯੁੱਧ ਲਈ ਦ੍ਰਿੜ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕੀਤਾ।