ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਚਕ੍ਰਤੀਰਥ ਰਸਾਤਲ ਦੀਆਂ ਗਹਿਰਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮੀਸ਼ਾ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ। “ਅਸੀਂ ਕੰਵਲ-ਨੈਣ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਾਂਗੇ।” ਇਹ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰਕੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਰਸਾਤਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣ ਲਈ ਵੱਡੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਨਮੀਸ਼ਾ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਭਟਕਦੇ ਹੋਏ ਸੜਸਵਤੀ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁੱਚੀ ਧਾਰਾ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਤੀਰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਉਲਝੇ ਹੋਏ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਖ ਕੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਲੋਕ ਉੱਚੀ ਜਟਾ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਮਨ austerity ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਗਾਂ, ਅਤੇ ਦੋ ਅਖ਼ਤਮ ਤੀਰ-ਭਰਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤੂਣੀਆਂ ਵੀ ਸਨ। ਫਿਰ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਉਹ ਦੋ ਮਹਾਨ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿਆ, “ਇਹ austerity, ਜਟਾ ਦਾ ਭਾਰ ਅਤੇ ਇਹ ਦੋ ਉੱਤਮ ਹਥਿਆਰ — ਇਹ ਸਭ ਕਿਉਂ? ਜੋ ਕੁਝ ਕੋਈ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਉਸ ਵਲੋਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।” “ਜਦ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਖੜਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਧਰਮ ਦੇ ਪੁਲ ਦਾ ਸਥਾਪਕ, ਕਿਸੇ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਿ ਨਰਾ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਯੁੱਧ ਕਰੇ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਨਰਾ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਰਾਵਾਂਗਾ।” ਇਸ ਉੱਤੇ, ਉਹ bow ਚੜਾ ਕੇ, ਡੋਰੀ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਧੁੰਨ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਪਰ ਦਾਨਵ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿਰਿਆਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਡਾ ਧਨੁ ਵੰਨਿਆ ਅਤੇ ਹੋਰ ਤੀਰ ਛੱਡੇ। ਨਰਾ ਨੇ ਆਪਣੇ bow ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਪੰਜ, ਫਿਰ ਛੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ। ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਛੇ, ਤਿੰਨ, ਤੇ ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਰਾ ਉੱਤੇ ਛੱਡੇ। ਨਰਾ ਨੇ ਛੇ, ਸੱਤ, ਅੱਠ, ਨੌਂ, ਤੇ ਛੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ; ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਬਹੱਤਰ ਤੀਰ ਛੱਡੇ। ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ, ਗਹਿਰੀ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ, ਅਣਗਿਣਤ ਤੀਰ ਛੱਡਣ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਦਾਨਵ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿਰਿਆਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਕੱਟ ਦਿੰਦਾ। ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਦੋਵੇਂ ਡਰਾਉਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲੱਗੇ। ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਅਸਤ੍ਰ ਤੇ ਪਰਮ ਪੁਰਸ਼ ਦਾ ਹਥਿਆਰ, ਦੋਵੇਂ ਬਰਾਬਰ ਟਕਰਾ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਏ। ਦਾਨਵ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜਿਆ, ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰੀ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡ ਪਿਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੂਜਾ ਯੋਧਾ, ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸੁਕ, ਪਿੱਛੋਂ ਆ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁਰਾਤਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਉੱਚੀ ਸ਼ੌਰਤ ਵਾਲਾ, ਨਾਰਦ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ, ਨਾਰਾਇਣ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ, ਸਾਧਿਆ ਨੂੰ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਾ ਦਿੰਦਾ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗਦਾ, ਅੱਗ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਾਂਗ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ, ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਟਕਰਾਉਣ ਤੇ, ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਗਿਆ। ਯੋਧਾ bow ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਤੂਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਤੀਰ ਖਿੱਚਦਾ ਹੈ। ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਕਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਤੀਰ ਸਾਧਿਆ ਉੱਤੇ ਛੱਡਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਕੱਟਦਾ ਤੇ ਭੇਦਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਦੋਵੇਂ serpent-ਸਦਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਪ੍ਰਾਣ-ਬਿੰਦੂ ਭੇਦਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਲੋਕ ਇਹ ਜੰਗ ਦੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸਨ, ਉਹ ਨੇ ਇਹ ਯੁੱਧ ਤੇਜ਼, ਅਦਭੁਤ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਵਿਲੱਖਣ ਦੇਖਿਆ। ਸਾਧਿਆ ਤੇ ਦੈਤ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਅਤੁਲਨੀਆ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਧਨੁਰਧਰ, ਐਸਾ ਯੁੱਧ ਕਰਦੇ, ਜੋ ਦੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਂਦੇ। ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਰੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਖੇਤਰਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਦਿੱਤਾ।