ਇਹ ਘਟਨਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਪਰੀ: ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅੱਜ ਹੀ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਫਲ ਅਰਪਿਤ ਕਰ ਕੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਮੇਰਾ ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਜੋ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਾਂ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਫਲ ਅਰਪਿਤ ਕਰ ਲਵਾਂਗਾ, ਫਿਰ ਇੱਥੇ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵਾਂਗਾ।" ਉਸ ਨੇ ਆਸ ਜਤਾਈ ਕਿ, "ਇਸ ਪਾਪੀ ਜੀਵਨ ਤੋਂ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵੀ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਸਕਦੇ ਹਨ।" ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਕਾਇਮ ਰਹੇਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗਾ।" ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਰਾਕਸ਼ਸ! ਮੈਂ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ ਜੋ ਮੇਰੇ ਵਰਤ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੇ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਅਕਲ ਰਹਿਤ ਮਨ ਨਾਲ ਬੁਰੇ ਕੰਮ ਸਦਾ ਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਕਿਹੜੇ ਉਪਾਇ ਦੁਆਰਾ, ਉਸ ਪਾਪ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਦੁਸ਼ਟ ਜਨਮ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਦੱਸੋ ਕਿ ਇਸ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਰਸਤਾ ਕੀ ਹੈ।" ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਜੋ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਾਂ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸ ਦੇਂ, ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗੀ। ਪਰ ਛੇਵੀਂ ਵਾਰੀ, ਜੇ ਤੂੰ ਨਿਰਦਈ ਬਣ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬਿਨਾ ਦਇਆ ਦੇ ਖਾ ਜਾਵਾਂਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬੋਲ ਸਕਿਆ। ਉਹ ਗਿਆਨ ਦੇ ਦਾਨ ਬਾਰੇ ਉੱਚੇ ਸੰਦੇਹ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, "ਚਾਹੇ ਮੇਰੇ ਵਰਤ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਭੇ ਹਨ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਸੱਤ-ਜਵਾਲਾ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਵੇ। ਮੈਂ ਸਦਾ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਅੱਗ ਮੈਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇਵੇ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਅੱਗ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਵੇ।" ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਪਤ-ਰਚੀ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਸਰਸਵਤੀ ਜੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਦੁਜਾ-ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਧੀ! ਡਰ ਨਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਛੁਡਾ ਲਵਾਂਗਾ।" ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲਵੇਂਗੀ।" ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਪਰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਵਾਜ਼ ਦਿੱਤੀ। "ਜੋ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁੱਧੀ ਲਈ ਹੈ ਅਤੇ ਪੁੰਨ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਇਸ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰਾ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋਵੇ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਪਰਮ ਦੇਵਤਾ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਪਤੀ, ਜੋ ਸਰਵੋਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਵੰਦਨਯੋਗ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ, ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੀ ਦੇ ਪ੍ਰਿਯ—ਸਭ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਨ। ਅਗਲੇ ਪਲ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਉਸ ਅਵਰਨਣੀਯ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਈ ਹੈ। ਜਿਸ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਯੋਗੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਧਰ ਕੇ ਯੋਗੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦੇ, ਉਸ ਅਖੰਡ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਬਣਿਆ, ਜੋ ਆਦਿ ਪੁਰਖ ਵਿਸ਼ਨੁ ਹੈ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਮੈਂ ਉਸ ਚਿਰੰਜੀਵੀ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਯਜਨ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ।