ਜਦੋਂ ਪਾਠ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਦਇਆ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ। ਆਪਣੀ ਅਸਲੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਊਰਜਾ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੋਲ ਆਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ," ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਕੰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਦੁਖੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਅਤੇ ਛੋਟੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਪਾਪ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਧਰਮ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿਓ। ਰਾਖਸ਼ਸ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਤੁਰੰਤ ਧਰਮ ਦੇ ਮਾਰਗ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਗੀ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਸੰਗ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਉੱਚੀ ਵੈਰਾਗਤਾ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੇ ਸੰਗ ਨਾਲ ਇਹ ਵੈਰਾਗਤਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਪਾਪ ਵੀ ਦੂਰ ਹੋਣ।" ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਸੋਚਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਯੋਗ ਹੈ; ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।" ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮਿੱਠੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਉਹਨਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਕੋਲੋਂ ਪੁੱਛੋ ਜੋ ਸਿਖਿਆ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।" ਰਾਖਸ਼ਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੋਚ ਆਈ ਕਿ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਿਵੇਂ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਹਰ ਛੇਵੇਂ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਉਹ ਇਕ ਜੀਵ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਫਲਾਂ ਤੇ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਥੇ ਆਇਆ ਸੀ। ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੋਂ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨਾਲ ਨਰਮ ਬੋਲ ਬੋਲੇ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ; ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿਓ। ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਰੀਬ, ਪਾਪੀ, ਨਿਰਦਈ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਹੋਵੇ—" ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਅੱਜ ਹੀ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਪਰ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਫਲ ਅਰਪਣ ਕਰ ਆਉਂ। ਮੇਰਾ ਉਦੇਸ਼ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਫਲ ਦਿਣਾ ਹੈ। ਜਦ ਮੈਂ ਫਲ ਅਰਪਣ ਕਰ ਲਵਾਂ, ਫਿਰ ਇੱਥੇ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵਾਂਗਾ।" ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਪਾਪੀ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਰੱਬ ਵੀ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਸਕਦੇ ਹਨ।" ਉੱਤਰ ਮਿਲਿਆ, "ਜੇ ਤੂੰ ਜੋ ਆਖਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਕਰੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗਾ।" ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਦਾ ਉਲੰਘਣ ਨਾ ਹੋਵੇ।" ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੇ ਮੰਨਿਆ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਵੇਕ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਬੁਰੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਹਨ। ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਕਿਹੜੇ ਉਪਾਅ ਨਾਲ ਮੈਂ ਉਹ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਕੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਮਾੜਾ ਜਨਮ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਰਸਤਾ ਦੱਸੋ।" ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਦ ਮੈਂ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲਵੇਂਗਾ।" ਉਸ ਨੇ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਛੇਵੇਂ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਉਹ ਨਿਰਦਇਆ ਹੋ ਕੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਖਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕੁਝ ਵੀ ਕਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਦੇਣ ਬਾਰੇ ਉੱਚੀ ਸ਼ੰਕਾ ਆ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਸੱਤ ਜਿਹੜੀਆਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਭਾਵੇਂ ਮੇਰੇ ਵਰਤ ਚੰਗੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨਾ।" ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਅੱਗ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਮੰਗੀ। "ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਅੱਗ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।" ਫਿਰ ਸਪਤਰਚੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਸਰਸਵਤੀ ਜੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਡਰੋ ਨਾ, ਦੂਜੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਧੀ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਤੋਂ ਬਚਾਵਾਂਗੀ।" "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਾਂਗੀ; ਫਿਰ ਤੂੰ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵੇਂਗਾ।" ਫਿਰ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।