ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਕਰ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ, ਸਿੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਜੰਗਲੀ ਅਤੇ ਅਕੜੂ ਜੀਵ, ਗਰੁੜ ਵਲੋਂ ਵਸ਼ੀਕਰਿਤ ਹੋਏ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ, ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਨਰਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ, ਵਿਨਾਇਕ, ਨਿਰਦਈ ਮਨੁੱਖ, ਜੁੰਬਣ ਵਾਲੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਅਤੇ ਪੰਛੀ—all—ਇਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਕਰ ਦੀ ਧੁਨੀ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਨਰਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਊਰਜਾ ਚੁਰਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਹੜੇ ਛਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕੁਸ਼ਮਾਂਡ ਭੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਕਰ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੋਵੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਗੁਣਗਾਨ ਨਾਲ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੀ ਦੇਵਤਾ ਹਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਉਸ ਅਦਭੁਤ, ਅਟੱਲ ਅਤੇ ਅਨੰਤ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਡਿੱਗਦਾ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਸੱਚ ਅਤੇ ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੇ ਨਾਮ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ, ਮੇਰੀ ਤਿੰਨ ਕ਼ਿਸਮ ਦੀ ਦੁੱਖ-ਤਕਲੀਫ਼ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਗੁਣਗਾਨਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਉੱਥੇ ਹੀ ਖੜਾ ਸੀ, ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਚਾਨਕ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਉਹ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਉੱਥੇ ਖੜਾ ਰਿਹਾ। ਜਦੋਂ ਪਾਠ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਤ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਤ-ਵਾਸੀ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੀ ਹੀ ਸਵਭਾਵ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਊਰਜਾ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ," ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਦੁਖੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮਾਸੂਮ ਅਤੇ ਛੋਟੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਪਾਪ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਧਰਮ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿਓ।" ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਹ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਹਾਡੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਨੂੰ ਉੱਚੀ ਵੈਰਾਗਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਵੈਰਾਗਤਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰਾ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋਇਆ, ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਕਰੋ।" ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਚਿਰ-ਚਿੰਤਨ ਕਰਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਹੈ; ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੁੱਛ, ਜੋ ਸਿੱਖਾਉਣ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਾਣਦੇ ਹਨ।" ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜਿਸ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਵਿਚ ਚਿੰਤਾ ਸੀ, ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ ਕਿ ਪਾਪ ਕਿਵੇਂ ਦੂਰ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਛੇਵੇਂ ਸਮੇਂ ਤੇ ਉਹ ਇੱਕ ਜੀਵ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਫਲ ਖਾ ਕੇ ਜੀਉਂਦਾ ਸੀ ਤੇ ਉੱਥੇ ਆਇਆ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਨਿਰਾਸ਼, ਉਸ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੇ ਰਾਤ-ਵਾਸੀ ਨਾਲ ਨਰਮਤਾ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, "ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਹੋਵੇ; ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿਓ।" "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬਹੁਤ ਪਾਪੀ, ਨਿਰਦਈ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੈਰੀ ਹੋਵੇ—ਮੈਂ ਅੱਜ ਹੀ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਵਾਂਗਾ, ਜਦੋਂ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਫਲ ਅਰਪਣ ਕਰ ਚੁੱਕਾਂਗਾ। ਮੇਰਾ ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਦਾ ਉਦੇਸ਼, ਪ੍ਰਾਪਤ ਫਲ ਨੂੰ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਫਲ ਅਰਪਣ ਕਰ ਲਵਾਂਗਾ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂਗਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਤਾਂ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਐਸਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ। ਜੇ ਤੂੰ ਐਸਾ ਕਰੇਂਗਾ, ਮੈਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗਾ।" "ਮੈਂ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਹੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਵਚਨਬੱਧਤਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਕਰੇ। ਮੈਲ-ਕੁਚੈਲ ਮਨ ਨਾਲ, ਸਦਾ ਮੰਦੇ ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ। ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਕਿਸ ਉਪਾਏ ਨਾਲ, ਪਾਪ ਦੇ ਨਾਸ ਰਾਹੀਂ, ਮੈਂ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਮੰਦਾ ਜਨਮ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਨੂੰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾਉਣ ਦਾ ਰਸਤਾ ਦੱਸੋ। ਫਿਰ, ਜਦ ਮੈਂ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲਵੇਂਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿਚ ਇਹ ਸੰਵਾਦ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਖੋਜ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਪਰਗਟ ਹੋਈ।