ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਆਈ ਇੱਕ ਭਾਰੀ ਭੁੱਲ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜੀਵਨ-ਯਾਪਨ ਕਰਨ ਦੀ ਚੋਣ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ, ਉਹ ਤੀਬਰ ਕਰਤੱਬਾਂ ਨਾਲ ਖਾ ਜਾਂਦਾ। ਸਮਾਂ ਲੰਮਾ ਬੀਤ ਗਿਆ ਤੇ ਉਮਰ ਵੀ ਵਧ ਗਈ। ਫਿਰ ਵੀ, ਉਹ ਬੜੀ ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਵਾਲਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਹੱਥ ਉੱਚੇ ਕਰਕੇ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ। ਉਹ ਯੋਗ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਪਵਿੱਤਰ, ਚੁਸਤ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਵਿ्णੂ, ਜੋ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਧਾਰਕ ਹਨ, ਉੱਤਰੀ ਪਾਸੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਸੱਜੇ ਖੜੇ ਹਨ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹਰੀ ਵਰਾਹ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਰਸਿੰਹਾ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਖੜੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਈ ਮਾਲਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਵੀ ਔਖਾ ਸੀ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਸੀ। ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ, ਪ੍ਰੇਤਾਂ, ਪਿਸਾਚਾਂ ਤੇ ਡਾਕਿਨੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦਾ: "ਇਹ ਮਾਲਾ ਪਸ਼ੂਆਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ, ਕੁਸ਼ਮਾਂਡਾਂ, ਭੂਤਾਂ ਆਦਿਕਾ ਪੂਰਨ ਨਾਸ ਕਰੇ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਗਰੁੜ ਵਲੋਂ ਵੱਸ ਆਏ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ, ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਨਰਮ ਹੋ ਜਾਣ। ਭੂਤ, ਵਿਨਾਇਕ, ਨਿਰਦਈ ਮਨੁੱਖ, ਉਬਾਸੀ ਲੈਣ ਵਾਲੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਤੇ ਪੰਛੀ—ਇਹ ਸਾਰੇ, ਵਿ्णੂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਵਿੱਖੋ-ਵਿੱਖੋ ਮੈਨੂੰ ਨਰਮ ਹੋ ਜਾਣ। ਜੋ ਤਾਕਤ ਤੇ ਊਰਜਾ ਚੁਰਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਪਰਛਾਈਆਂ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕੁਸ਼ਮਾਂਡ ਵੀ ਵਿ्णੂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਜਪ ਤੇ ਸਤਿ ਹੋਵੇ। ਜੋ ਕੋਈ ਉਸ ਅਦਭੁਤ, ਅਟੱਲ ਜਨਾਰਦਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦਾ। ਇਸ ਸੱਚ ਤੇ ਅਚੁਤ ਦੇ ਨਾਮ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰੀ ਨਾਲ, ਮੇਰੀ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਅੱਗੇ ਵਧ ਆਇਆ। ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਚਾਨਕ ਹਟ ਗਈ, ਤੇ ਉਹ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਉਥੇ ਖੜਾ ਰਿਹਾ। ਜਦ ਜਪ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਤ-ਵਾਸੀ ਨੂੰ ਢਾੜਸ ਦਿੱਤੀ। ਆਪਣੀ ਸਵਭਾਵ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਊਰਜਾ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ," ਕਿਉਂਕਿ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਸੀ। "ਮਾਸੂਮ ਤੇ ਛੋਟੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਾਪ ਦੇ ਨਿਵਾਰਣ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਧਰਮ ਸਿਖਾਓ।" ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਚਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਧਰਮ ਦੇ ਮਾਰਗ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਗੀ। "ਤੁਹਾਡੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਨੂੰ ਸਰਵੋਤਮ ਵੈਰਾਗ ਆ ਗਿਆ। ਜਿਸ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਇਹ ਵੈਰਾਗ ਮਿਲੇ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰਾ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋਇਆ, ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਕਰੋ।" ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਸੋਚਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, "ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਹੈ; ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਿਵਾਰਣ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੈ। ਹੇ ਸੁਜਨ, ਉਹਨਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛੋ ਜੋ ਸਿਖਾਉਣ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।" ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਕਿ ਪਾਪ ਕਿਵੇਂ ਦੂਰ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਛੇਵੇਂ ਸਮੇਂ 'ਤੇ, ਉਹ ਇਕ ਜੀਵ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਫਲ ਖਾ ਕੇ ਜੀਵਨ ਯਾਪਨ ਕਰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਉਥੇ ਆਇਆ ਸੀ। ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੋਂ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਤ-ਵਾਸੀ ਨੂੰ ਨਰਮਤਾ ਨਾਲ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਹੋਵੇ; ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿਓ।