ਮੈਂ ਸਦਾ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਖਮ ਅਤੇ ਅਤਿ ਸੁਖਮ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਨੰਤ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਨ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਵੀ ਪਰਮ ਲਕੜੀ ਹਨ। ਹੇ ਸੁਬ੍ਰਹਮਣਯ, ਤੈਨੂੰ ਵੰਦਨ ਹੈ—ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਵਿਣੁ, ਜੋ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਦੇ ਧਾਰੀ ਹਨ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜੋ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਹਨ ਅਤੇ ਜਗਤ ਦੇ ਆਧਾਰ ਹਨ, ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਅਣਮਾਪ ਆਤਮਾ, ਮਧੁਸੂਦਨ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਠਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਸੀ, ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਮਗਰਮੱਛ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਖਤਰੇ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ ਇਕਠੇ ਹੋਏ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਯਥੋਚਿਤ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਜੋ ਲੋਕ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਅਟਲ ਮਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਘਟਨਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖਣਗੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਸੁਪਨੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਨਰਸਿੰਹ ਅਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਲਯ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਗਿਆ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਰਾਯਣ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ। ਪਾਪ ਅਤੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਬੰਧਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਅਦਭੁਤ ਕੰਮ ਕੀਤਾ—ਪਕੜਨ ਦਾ। ਉਹ ਧੰਨ ਵਿਣੁ, ਜਿਸ ਦੇ ਰਾਹ ਅਗਮ ਹਨ, ਉੱਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨਾਰਾਯਣ, ਹਰੀ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ। ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ। ਹਾਥੀ-ਰਾਜੇ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ—ਉਹ ਉੱਚੀ ਪੂਰਨਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਤੁਰੰਤ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਪਾਠ ਕਰਕੇ, ਬੇਸ਼ਕ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲੀ। ਮੈਂ ਉਸ ਦਿਵ੍ਯ, ਗੁਪਤ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਪੁਰਖ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ, ਸੁਣਨ ਅਤੇ ਚਿੰਤਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਕ ਹੋਰ ਕਥਾ ਹੈ—ਉਹ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਨੀਚ ਸੀ, ਅਤੇ ਕੁਦਰਤ ਤੋਂ ਨਿਰਦਈ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ ਮੁਕਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਜੰਮਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ ਕਠੋਰ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨਾਲ ਕਮਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਅਸੁਰ-ਸੁਭਾ ਦੇ ਕਾਰਨ। ਉਹੀ ਖ਼ਾਮੀ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰੋਜ਼ੀ ਨਹੀਂ ਚੁਣੀ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਆਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨਾਲ ਖਾ ਲਿਆ। ਸਮਾਂ ਲੰਘਦਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਮਰ ਵੀ ਵਧਦੀ ਗਈ। ਪਰ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸੀ, ਹੱਥ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੰਦਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ। ਉਹ ਯੋਗ ਦਾ ਮਾਹਿਰ, ਪਵਿੱਤਰ, ਨਿਪੁੰਨ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ। ਪੱਛਮ ਵੱਲ, ਵਿਣੁ, ਜੋ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਖੜੇ ਹਨ; ਮੇਰੇ ਉੱਤਰੀ ਪਾਸੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਸਜਜਤ ਹਨ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹਰੀ, ਸੂਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਨ; ਨਰਸਿੰਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਇਹ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਭੂਤਾਂ ਅਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਹੈ। ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ, ਪ੍ਰੇਤਾਂ, ਦੂਤਾਂ, ਅਤੇ ਡਾਕਿਨੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਹ ਜਾਨਵਰਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ, ਕੁਸ਼ਮਾਂਡ, ਭੂਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਦਾ ਪੂਰਨ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਵੇ।