ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਪਰਮ ਰਹੱਸਮਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਭੇਤ ਵਾਲੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ “ਸ਼ਾਸ਼ਵਤ ਪੁਰਖ” ਆਖਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਉਸ ਅਨੰਤ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਆਸਰੇ, ਅਦਭੁਤ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਜਨਾਰਦਨ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਲਈ ਮੈਂ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਹਾਰ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਅਚੂਤ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਤੇ ਸੰਯਮੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਆਦਿਤਿਆਂ, ਰੁਦ੍ਰਾਂ, ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਤੇ ਵਸੁਆਂ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਸੁਖਸ਼ਮ, ਅਡੋਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਅਤੇ ਨਿਡਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਉਸ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਤੱਕ ਵੈਰਾਗੀ ਤਪਸਵੀ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰ, ਜੋ ਸਦਾ ਆਸਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੈਂ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਜਨਾਰਦਨ, ਜੋ ਯੋਗ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਉਸ ਅੱਗੇ ਮੈਂ ਸਿਰ ਨਿਵਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਸੁਖਸ਼ਮ ਤੋਂ ਵੀ ਸੁਖਸ਼ਮ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਅ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸਦਾ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਅਨੰਤ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹੈ—ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਪਰਮ ਲਕੜੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਮੈਂ ਸੁਬ੍ਰਹਮਣਯਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ: "ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ।" ਵਿਸ਼ਣੂ, ਜੋ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਹਨ, ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਮਗਨ ਹਨ, ਉਹ ਅਮਾਪ ਆਤਮਾ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਸਨ, ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ—ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਸ ਮਗਰਮੱਛ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਮਾਰਿਆ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਖਤਰੇ ਦੇ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਹਾਥੀ-ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਫਿਰ, ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਜੋ ਲੋਕ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਅਟਲ ਮਨ ਨਾਲ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਸੁਪਨੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਨਰਸਿੰਹ ਅਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੇ ਪ੍ਰਲਯ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਕੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੀ ਆਸਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ। ਪਾਪ ਅਤੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਬੰਧਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਅਸਧਾਰਣ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਸੀ—ਪਕੜਨ ਦਾ। ਉਹ ਧੰਨ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਜਿਸ ਦੇ ਰਸਤੇ ਅਥਾਹ ਹਨ, ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨਾਰਾਇਣ, ਹਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਵਿਸ਼ਮਿਤ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਹਾਥੀ-ਰਾਜੇ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਉਹ ਪਰਮ ਪਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮਨੁੱਖ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਇਹ ਕਥਾ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਨੇਕਾਂ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਨੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾਈ।" ਮੈਂ ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਰਹੱਸਮਈ ਤੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਪੁਰਖ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ, ਸੁਣਨ ਅਤੇ ਚਿੰਤਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਕਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਿੱਚ ਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਂਦਾ ਸੀ, ਜਾਤੀ ਤੋਂ ਥੱਲਾ ਤੇ ਕੁਦਰਤ ਤੋਂ ਨਿਰਦਈ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ ਲਗਭਗ ਮੁੱਕ ਗਈ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਰੋਜ਼ੀ ਕਠੋਰ ਤੇ ਦੈਤਕ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨਾਲ ਕਮਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਹੀ ਅਜਿਹੀ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਕਥਾ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ, ਅਤੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।