ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਅਸਧਾਰਣ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਗੰਧਰਵ, ਕਿਨਨਰ, ਯਕਸ਼, ਸਿੱਧ, ਚਰਨ ਅਤੇ ਨਾਗ ਆਪਣੇ ਵਾਸਤੇ ਚੁਣਦੇ ਸਨ। ਉਥੇ ਜੰਗਲੀ ਭੇਡਾਂ, ਵਨ-ਜੰਤੂਆਂ ਅਤੇ ਮਹਾਂ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਸਥਾਨ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਤੇਜੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਮਾਂਗੋ, ਨੀਪਾ, ਕਦੰਬਾ, ਚੰਦਨ, ਅਗਰ ਅਤੇ ਚੰਪਕ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਥਾਨ ਹਰੇਕ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਹ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਥਾਨ, ਤਿੰਨ ਵੱਡੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੀਵ-ਜੰਤੂਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਚਕੋਰਾ ਅਤੇ ਮੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਥਾਨ ਗੂੰਜਦਾ ਸੀ। ਕਈ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਥਾਨ ਫਿੱਕੇ ਬੱਦਲਾਂ ਜਾਂ ਬਰਫ ਦੇ ਗੇਂਦੇ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਤੀਸਰੇ, ਉੱਤਮ ਚੋਟੀ 'ਤੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ, ਪਰਮ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕਠੋਰ ਤਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜਾਂ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ। ਉਸ ਚੋਟੀ 'ਤੇ, ਕਾਰੰਡਵਾ ਬਤਖਾਂ ਅਤੇ ਰਾਜਸੀ ਹੰਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲ ਅਤੇ ਸੌ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਲਿਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਹਰੇਕ ਪਾਸੇ ਬਾਂਸ ਅਤੇ ਕੰਡਿਆਂ ਦੇ ਗੁੱਝਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਮਗਰਮੱਛ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਹਾਥੀਆਂ ਦਾ ਭਿਆਨਕ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਰਤ-ਭਰੇ ਹਾਥੀ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗਾ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚੱਲਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਹਾਥੀ, ਕਾਜਲ ਵਰਗਾ ਕਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਅੱਖਾਂ ਹਿਲਾਉਂਦਾ, ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਝੁੰਡ ਵਿਚ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਮਾਦਾ ਹਾਥੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਚੀਕ-ਚੀਕ ਕੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਹਾਥੀ ਪਾਣੀ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਫੰਦੇ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਚਲਣ-ਚਲਣ ਰੁਕ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੰਘਰਸ਼ ਕੀਤਾ, ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਘੰਮ ਘੰਮ ਕਰਦਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਤਿ ਸੰਕਟ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਪੂਰੇ ਦਿਲੋਂ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ। ਅਨੇਕ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਗਰੁੜ-ਧਵਜਧਾਰੀ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ, ਹਾਥੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ—ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮਥੇ ਹੋਏ ਅੰਬਰ ਦੇ ਫੇਨ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ। ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਹਾਥੀ ਨੇ ਸਤਕਾਰੀ ਭਜਨ ਉਚਾਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ—"ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਆਸਰੇ ਰਹਿਤ ਹੋ, ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਅੰਦਰਲੇ, ਇਕੱਲੇ, ਅਵ੍ਯਕਤ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਅਪਾਰ, ਅਗਮ, ਅਦ੍ਵਿਤੀਯ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਨਿਤ, ਪੁਰਾਤਨ, ਆਦਿ-ਪੁਰੁਸ਼, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਦਿਵ੍ਯ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਹਰੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਨਾਰਾਯਣ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਪਰਮ-ਪੁਰੁਸ਼, ਧਨੁ, ਚਕਰ, ਖੜਗ ਅਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਅਚ੍ਯੁਤ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਵਰ ਦਾਤਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ, ਰੁਦ੍ਰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਕਾਰੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਹੇ ਅਜ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਮਧੁ ਅਤੇ ਕੈਟਭ ਦੇ ਸੰਹਾਰੀ, ਸੁੰਦਰ ਮੁਕੁਟ ਵਾਲੇ, ਸੰਸਾਰ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਵਰ ਦਾਤਾ, ਪਰਮ ਸੁਆਮੀ, ਅਨੇਕ ਅਦਭੁਤ ਮੁਕੁਟ ਅਤੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦਨ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਵਰ ਦਾਤਾ, ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸ਼ੁਧ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੰਦਰ ਲਈ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਮੈਂ ਨਾਰਾਯਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਤੱਬ ਸਵ-ਹਿਤ ਲਈ ਹਨ, ਮਹਾ-ਵਰਾਹ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੇਵ-ਦੇਵ, ਆਦਿ-ਪੁਰੁਸ਼, ਜੋ ਯੁੱਗਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਵੀ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਖੇਤ ਦਾ ਗਿਆਤਾ, ਆਤਮਾ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ।