ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ, ਨੰਗੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲੇਟ ਕੇ, ਸਰਸਵਤ ਸਤੋਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਦਾਨਵ ਹਰਿ—ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਗਿਆ। ਇਹ ਉਹੀ ਦੋ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਦੇ ਆਪਣੇ ਵਾਰਾਹ (ਸੂਰ) ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਭਗਤ, ਹੇ ਮੁਨਿ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਦੇ ਗਾਇਨ, ਸ੍ਰਵਣ ਜਾਂ ਸਪਰਸ਼ ਦੁਆਰਾ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ, ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਚਾਰ ਕਥਾਵਾਂ ਦੱਸੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਗਜੇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਕਥਾਵਾਂ ਜਪਣ, ਸੁਣਨ ਜਾਂ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮੰਦ-ਸੁਪਨੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸਰਸਵਤ ਸਤੋਤ੍ਰ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਅਤੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੁਮੇਰੁ ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ—ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ—ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਭੇਦ ਕੇ ਉੱਠਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ। ਗੰਧਰਵਾਂ, ਕਿੰਨਰਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਚਾਰਣਾਂ ਅਤੇ ਨਾਗਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਭੇੜੀਆਂ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਅਤੇ ਮਹਾਂ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੈਂਗੋ, ਨੀਪਾ, ਕਦੰਬ, ਚੰਦਨ, ਅਗਰ ਅਤੇ ਚੰਪਕ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਰੁਖਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਚਹੁੰ-ਪਾਸੇ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਸੋਹਣਾ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਚੌੜੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਜੀਵ-ਜੰਤੂਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਚਕੋਰੇ ਅਤੇ ਮੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਸੀ। ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਗੰਧਾਂ ਨਾਲ ਰਚਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਫਿੱਕੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗਾ, ਹਿਮ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਤੀਜਾ, ਉੱਤਮ ਚੋਟੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਦੇ ਤਪ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂ ਜੋ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉੱਥੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ। ਉਹ ਥਾਂ ਕਾਰੰਡਵ ਬਤਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ ਅਤੇ ਰਾਜਹੰਸਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੰਵਲ ਅਤੇ ਸੌ-ਪੱਤਲੀਆਂ ਕੁਮੁਦਨੀਆਂ ਨਾਲ ਖਿੜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਚਹੁੰ-ਪਾਸੇ ਬਾਂਸ ਤੇ ਸਰਕੰਡਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਮਗਰਮੱਛ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਹਾਥੀਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ। ਗੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਾਥੀ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚੱਲਦੇ। ਉਹ ਹਾਥੀ, ਜੋ ਕਾਜਲ ਵਾਂਗ ਕਾਲਾ ਸੀ, ਮਸਤ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਅੱਖਾਂ ਹਿਲਦੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਝੁੰਡ ਵਿੱਚ ਕੰਵਲਾਂ ਵਾਲੇ ਦਲਦਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਹਾਥਣਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਡਰ ਕੇ ਚੀਕਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਹਾਥੀ ਪਾਣੀ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ ਥੰਮ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੰਘਰਸ਼ ਕੀਤਾ, ਉੱਚੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਚੀਕ ਮਾਰੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਤਰੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹਰਿ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਉਸੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਈ। ਅਨੇਕਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਗਰੁੜ-ਧਵਜਧਾਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਸੀ, ਮਥੇ ਹੋਏ ਅੰਬਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਮੁਸ਼ਕਲ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਹਾਥੀ ਨੇ ਇੱਕ ਸਤੋਤ੍ਰ ਜਾਪਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ—"ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਦਾ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ, ਜੋ ਇੱਛਾ-ਰਹਿਤ ਹੋ। ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਉਸ ਅੰਦਰਲੇ, ਇਕਮਾਤਰ, ਅਵਿਆਕਤ ਨੂੰ। ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਅਣਮਾਪ, ਅਥਾਹ, ਅਤੁੱਲ ਨੂੰ। ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਸਦਾ-ਥਿਰ, ਆਦਿ-ਕਾਲ ਦੇ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਨੂੰ। ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ।