ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਬੋਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਇਸ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਯੁਵਾ ਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਵਾਸਵ (ਇੰਦਰ) ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨਾਰੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਯੌਵਨ ਅਤੇ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਿੱਚ ਕਾਮ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਉਹ ਅਤਿ ਆਸ਼ਚਰਜ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਕੁਮਾਰੀ ਨਿਰੀਕਸ਼ਣ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਪਾਤਾਲ, ਮਾਨਵ ਲੋਕ ਅਤੇ ਅੱਠੋ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਗਈ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨਾਮਕ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਾਜੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਯਗਨ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਵੈਸ਼ਿਆਂ ਨੇ ਪਸ਼ੂ ਪਾਲਣ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਲੈਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਮুনি, ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਏ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਨਰਮਦਾ ਨਦੀ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਅਤੇ ਅਕੁਲੀਸ਼ਵਰ ਨਾਮਕ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਤੇ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਥੱਲੇ ਉਤਰੇਆ, ਤਦ ਕੇਕਰਲੋਹਿਤਾ ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸੱਪ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਕਮਲ-ਨੈਨੀ ਦੀ ਯਾਦ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਸੱਪ ਵਿਸ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਵਿਸ਼ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸਰਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਚਯਵਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਚਯਵਨ, ਹੁਣ ਸਰਪ-ਕਨਿਆਵਾਂ ਵਲੋਂ ਹਰ ਪਾਸੋਂ ਸਨਮਾਨਤ ਹੋਇਆ, ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਫਿਰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਪੂਜਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ। ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਬੈਠਾਇਆ ਅਤੇ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਪੁੱਛਿਆ। ਚਯਵਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਅੱਜ ਸਿਰਫ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਅਤੇ ਅਕੁਲੀਸ਼ਵਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਪਾਤਾਲ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖ ਲਿਆ।" ਉਹ, ਜੋ ਬੋਲੇ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਨੇ ਧਰਮਮਈ ਬਚਨ ਕਹੇ: "ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਰਸਾਤਲ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜੇ-ਕਿਹੜੇ ਸਥਾਨ ਹਨ।" ਤਦ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਚਕ੍ਰਤੀਰਥ ਰਸਾਤਲ ਦੇ ਗਹਿਰਾਈ ਵਿੱਚ ਹੈ।" ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਜੋ ਨੇਮਿਸ਼ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। "ਅਸੀਂ ਕਮਲ-ਨੈਨੀ, ਪੀਤਾਂਬਰ ਧਾਰੀ, ਅਚੂਤ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਾਂਗੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਡੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਅਤੇ ਰਸਾਤਲ ਤੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ। ਨੇਮਿਸ਼ ਆਰਣਯ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਘੁੰਮਦਿਆਂ, ਚਯਵਨ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਜਲ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ। ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਤੀਰ ਮੂੰਹਾਂ ਵਿੱਚ ਫੰਸੇ ਹੋਏ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਉਲਝੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਕ੍ਰੋਧੀ ਕਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉੱਚ ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲੇ, ਤਪ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਦੋ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਗਾਂ ਅਤੇ ਦੋ ਅਖੁੰਚਤ ਤਰਕਸ਼ ਵੀ ਸਨ। ਤਦ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੋ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਪੁਰਖਾਂ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰ ਕੇ ਕਿਹਾ: "ਇਹ ਤਪ, ਇਹ ਜਟਾਵਾਂ ਅਤੇ ਇਹ ਦੋ ਮਹਾਨ ਅਸਤਰ—ਇਹ ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਕਿਵੇਂ?" "ਜੋ ਕੋਈ ਯੋਗਤਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੋ ਕੁਝ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" ਤਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਧਰਮ ਦਾ ਪੁਲ ਬਣਾਉਂਦਾ ਖੜਾ ਹਾਂ, ਨਰਾ ਅਤੇ ਨਾਰਾਯਣ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰਨਾ ਕਿਸੇ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ।" ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਨਰਾ ਅਤੇ ਨਾਰਾਯਣ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਲਵਾਂਗਾ।" ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਤੰਤੁ ਖਿੱਚਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਧੁਨੀ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਪਰ ਦੈਤਿਆ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਨੋਕ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਵੰਨਿਆ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਤੀਰ ਛੱਡੇ। ਨਰਾ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਪੰਜ, ਫਿਰ ਛੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਰਖਿਆ ਹੇਠ ਛੱਡੇ।