ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਭਗਤ ਨੇ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਰੇਵੰਤ ਵਰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਇਥੇ ਹੀ, ਰਾਜਾ ਪੂਰੁਵਾਹ ਨੇ ਅੱਤ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ। ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਲੋਕ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਿਤ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਹੁਣ, ਹੇ ਧਰਮਾਤਮਾ, ਤੂੰ ਸੁਣ ਕਿ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਇੱਥੇ ਯਾਤਰਾ ਸੰਬੰਧੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸੀ। ਇਕ ਵਾਰ, ਇਕ ਔਰਤ ਨੇ ਚੈਤ੍ਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਅੱਠਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵੇਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਰਸਮ ਅਦਾ ਕੀਤੀ। ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਿੰਘ ਵਰਗੇ ਮਹਾਨ ਪੁਰੁੱਖ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਇੱਕ ਦਾਨਵ ਗੋਕਰਨ ਨੂੰ ਗਿਆ। ਦੂਜਾ ਦੈਤ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਕਾਮੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਚਲਿਆ। ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਵੱਡੇ ਜਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪੁੰਡਰੀਕ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਪੁੰਡਰੀਕ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਤੀਰਥ ਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਉਥੇ ਵੱਸਿਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਪਯੋਸ਼ਣੀ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਅਖੰਡਾ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ। ਫਿਰ, ਉਹ ਵਿਟਸਤਾ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਕੁਮਾਰੀਲਾ ਗਿਆ, ਉਥੇ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ। ਜਿੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਉਪਾਸਨਾ ਹੋਈ, ਉਥੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਸਭ ਇਲਾਹੀ ਅਨੰਦ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਯਥਾਵਿਧਿ ਦਹੀਂ ਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਮਣਿਮੰਤ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਥੇ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਉੱਤਮ ਤੀਰਥ ਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ। ਛੇ ਰਾਤਾਂ ਉਥੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਮਧੁਨੰਦਿਨੀ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ ਸ਼ੂਲਬਾਹੁ ਅਤੇ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਵੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਦੀ ਝਲਕ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਸਬੰਧ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ ਉਹ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸੀ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਮਨੂ ਨੂੰ ਦੱਸੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਨੇੜੇ ਜਾ ਕੇ ਵਿਰੰਚੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿਤਾ। ਪਰ, ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਮਨਚਾਹੀ ਵਸਤੂ ਖੋਹ ਗਈ, ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਤੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਵੰਞ ਗਿਆ। ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਵਿਧਾਨ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਹਿਮਾਲਿਆ ਪਹਾੜਾਂ ਵੱਲ ਚਲੇ, ਜਿੱਥੇ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰੀ ਸ਼ਿਵ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਭਿਆਨਕ ਸਨ, ਆਪਣੀਆਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਅਦਲ-ਬਦਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਹਥਿਆਰ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਅਜਿੱਤ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਨਦੀ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਹੜ੍ਹ ਵਿੱਚ, ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਦੋਹਾਂ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋ ਕੇ, ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਚਾਰਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਹ ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧੇ—ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਚਕਰ ਨਾਲ। ਉਹ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਤਾਰਾ ਡਿੱਗ ਪਵੇ। ਉਥੇ, ਜਦੋਂ ਹਰਾ ਦਾ ਪੈਰ ਠੰਢੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਪਿਆ, ਤਾਂ ਵਿਟਸਤਾ ਨਦੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਹਿਮਾਵਤ ਪਹਾੜ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਿਵ ਵਿਸ਼ਨੂ ਸਮੇਤ ਛੁਪੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਹਿਮਾਵਤ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਉੱਚੇ ਭ੍ਰਿਗੂ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਲਈ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਇਹ ਦੱਸ, ਕਿ ਸੰਸਾਰ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਚਕਰ ਹਥਿਆਰ ਵਜੋਂ ਕਿਸ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ? ਚਕਰ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਇਹ ਕਥਾ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਭਾਗਵਤ ਗ੍ਰਿਹਸਥ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ, ਇਥੇ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।