ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜੋ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਅਦਰਕ ਅਤੇ ਗੁੜ ਮਿਲਾ ਕੇ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਇਹ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਤੇ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰ ਭੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਘੀ ਦਾ ਪਾਤਰ ਭੀ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਐਸਾ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਸਦਾ ਲਈ ਅਮਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਰਮ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ਼ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਫਲ ਵਜੋਂ ਸੁੰਦਰ ਸੰਤਾਨ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਸੁਡੌਲ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੇਸ਼ਵ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸ਼ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪਿਤਾ ਜਾਂ ਮਾਤਾ ਵੱਲੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਮਨ ਨੂੰ ਅਣੰਤ ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਅਤਿ ਉੱਤਮ ਰੂਪ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਜਨਾਰਦਨ—ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ—ਦੀ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਵਰਦਾਨਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਰੁੰਧਤੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਨੇ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਸਰਵੋਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ ਰੇਵੰਤ ਵਰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਪੁਰੂਰਵਾ ਰਾਜਾ ਨੇ ਭੀ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ ਸਰਵੋਚ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਰਾਜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਿਤ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉੱਚਤ ਵਿਧੀ ਬਾਰੇ ਸੁਣ, ਜੋ ਇਥੇ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਸੰਬੰਧੀ ਹੈ। ਇਕ ਵਾਰੀ, ਚੈਤਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਅੱਠਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਉਸ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ। ਪ੍ਰਹਲਾਦ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਕੁਰੂਕਸ਼ੇਤਰ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੇਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਸਨਾਨ ਕੀਤਾ। ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘ ਵਰਗੇ ਮਹਾਨ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਗਏ। ਉਥੇ, ਇੱਕ ਦਾਨਵ ਗੋਕਰਣ ਚਲੇ ਗਏ। ਦੂਜਾ ਦੈਤਿਆ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਕਾਮੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਗਿਆ। ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਵੱਡੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪੁੰਡਰੀਕ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੁੰਡਰੀਕ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਉਥੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਤੀਰਥ ਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਉਥੇ ਟਿਕੇ ਰਹੇ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਪਯੋਸ਼ਣੀ ਨਦੀ ਦੇ ਅਖੰਡ ਤੀਰਥ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਗਏ। ਫਿਰ, ਵਿਤਸਤਾ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਕੁਮਾਰੀਲਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਗਿਆ। ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਉਪਾਸਨਾ ਹੋਈ, ਉਥੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਹੋਇਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ। ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦਹੀਂ ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮਣਿਮੰਤ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਥੇ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਉੱਤਮ ਤੀਰਥ ਉੱਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ। ਛੇ ਰਾਤਾਂ ਉਥੇ ਰਹਿਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮਧੁਨੰਦਿਨੀ ਪਹੁੰਚੇ। ਦੈਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਚ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ ਸ਼ੂਲਬਾਹੁ ਅਤੇ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਵੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਕੀਤਾ; ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਦੇ ਹੋ, ਇਹ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਹਾਣੀ ਵਜੋਂ ਸੁਣਾਇਆ ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਮਨੂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਨੇੜੇ ਜਾ ਕੇ ਵਿਰੰਚੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵਰ ਦਿਤਾ। ਪਰ, ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪਾਂ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਮੁਕੰਮਲ ਨਾ ਹੋ ਸਕੀ, ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਤੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਫਿਰਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਨਾਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰੀ ਸ਼ਿਵ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਤੱਬ ਭਿਆਨਕ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਅਦਲ-ਬਦਲ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਅਜੇਤ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਗਿਆ, ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੀ ਵਾਹ ਆ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਨਦੀ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਬੰਦਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋ ਕੇ, ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲਏ।