ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਇੱਕ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਪਾਤਰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸ਼ੁੱਧ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਲਬਾਲਬ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਪਾਤਰ ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ ਹੈ? ਅਤੇ ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਇੰਨਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਕਿਵੇਂ ਹੈ?" ਉਸ ਨੇ ਅੱਗੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਜੋ ਸ਼ਮੀ ਇੱਥੇ ਹੈ, ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸੋ।" ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਦੱਸਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਹ ਸੋਮਸ਼ਰਮਨ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਲਾ ਦੀ ਕੁੱਖ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਸੀ। ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੋਮਸ਼੍ਰਵਾ ਸੀ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਭਗਤ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਉਜਾਗਰ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਮੈਂ ਦੋ ਵਾਰ ਜੰਮੇ (ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ) ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਨਾ ਹੀ ਮੈਂ ਕਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ ਖਾਧਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣੇ ਪੁਰਖ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਤੜਕਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਸਾਕ-ਸੰਬੰਧੀ ਨਹੀਂ ਬਚਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਐਸਾ ਪਾਪੀ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਬੜੀ ਕਰੜਤਾ ਨਾਲ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਨਿਕੰਮਾ ਖਾਣਾ ਖਾ ਕੇ, ਸਿਰਫ ਸਮਾਂ ਗੁਜ਼ਾਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਭਾਦਰਪਦ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰਵਣ-ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਵ੍ਰਤ ਸੀ। ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਇਰਾਵਤੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਇੱਕ ਕੱਸ ਘਾਟੀ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਕਸ਼ਤ੍ਰੀਅ ਮੁੱਖ ਸਨ, ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਐਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਮੈਂ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਉਪਵਾਸ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਪਾਤਰ, ਜੋ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਛਤਰੀ ਅਤੇ ਜੁੱਤੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤ੍ਰਤਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਧਾਨ ਸੀ। ਸਤੱਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਮੈਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ। ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਇੱਥੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਖਾਣਾ ਖਾ ਕੇ ਜੀਉਂਦੇ ਰਹੇ।" ਉਹ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ, "ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਹਰ ਦਿਨ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਦ ਮੈਂ ਖਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਲੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਜੋੜੀ ਵਾਲੀਆਂ ਪਿੰਡੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਮੈਨੂੰ ਮਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਵਾਹਨ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ, ਸ਼੍ਰਵਣ-ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਪੁੰਨ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਾ ਜੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਆਗਿਆ ਦਿਓ।" ਫਿਰ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਿੱਤ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ, "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਪਿੰਡੀ ਦੀ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰ। ਜਦ ਮੈਂ ਛੁਟ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਮੈਂ ਸਭ ਦਾਨੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਜੋ ਕੁਝ ਬੁਧ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰਵਣ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਨਾਲ, ਢੰਗ ਨਾਲ, ਸਭ ਦੇ ਨਾਮ ਉਚਾਰੇ। ਫਿਰ, ਸੁਖਦਾਈ ਸ਼ੂਰਸੇਨ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵਪਾਰੀ ਪੁੱਜਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਰੀਤਾਂ ਅਦਾ ਕਰਕੇ, ਗਯਾ-ਸ਼ੀਰਸ਼ ਦੇ ਅਤੁਲ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਲਈ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕੀਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵੀ ਪਿੰਡੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਹ ਦੋ ਵਾਰ ਜੰਮੇ ਪਿਤਰ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼੍ਰਵਣ-ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਇਥੋਂ ਤੁਰ ਗਿਆ। ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਾਕਲ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਵਿਰਾਟ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਹੋਇਆ। ਆਪਣੇ ਨਿਯਤ ਅੰਤ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਗੁਹ੍ਯਕਾਂ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਵਿੱਚ ਜਾ ਵੱਸਿਆ। ਫਿਰ, ਮਰਤੀ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਕੁਲ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ ਬਣਿਆ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵੱਡੀ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਆਖ਼ਰ, ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਅਰਥ ਸਮਝ ਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਪਾਤਰ, ਉਹ ਵ੍ਰਤ, ਉਹ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਅਤੇ ਉਹ ਪੁੰਨ—all ਕੁਝ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਕਥਾ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਰਗਟ ਹੋਇਆ।