ਇੱਕ ਦਿਨ, ਵਸ਼ੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਅੱਜ ਇਹ ਮਹਾਨ ਅਤਿਥੀ ਆਏ ਹਨ, ਇਹ ਸਦਾ ਹੀ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਸਬੰਧੀ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਉਣ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਸਾਰੇ ਪਿਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬੇਮਿਸਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਹੈ।" ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਆਏ, ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਦਹੀਂ-ਚਾਵਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਪਾਤਰ ਲੈ ਕੇ। ਨਾਲ ਹੀ ਇੱਕ ਜਲ ਦਾ ਘੜਾ ਵੀ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਉਠ, ਵਪਾਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਨਿੱਤ ਦੇ ਕਰਮ ਕਰ।" ਫਿਰ ਵਪਾਰੀ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਨਿੱਤ ਦੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਅਦਾ ਕੀਤੀਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਭੋਜਨ ਸਾਰੇ ਪਿਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਅਲੱਗ ਅਲੱਗ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਹ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਭੋਜਨ ਖਾਧਾ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਫਿਰ, ਵਪਾਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ, ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਅਚੰਭੇ ਭਰੀ ਮੱਤ ਨਾਲ, ਵਸ਼ੀ ਨੇ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਪਾਤਰ ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਉਤਮ ਜਲ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ? ਤੂੰ ਵੀ ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਸੁਭਾਗਾ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਹੈਂ। ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ, ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਇਹ ਸ਼ਮੀ ਕੌਣ ਹੈ?" ਉਸ ਨੇ ਤਦ ਸਾਰਾ ਵਿਰਲਾ ਵਿਰਲਾ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਸੀ। "ਇਹ ਸੋਮਸ਼ਰਮਣ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਲਾ ਦੀ ਕੋਖੋਂ ਜੰਮਿਆ ਸੀ। ਪਰ ਇਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੋਮਸ਼੍ਰਵਾ ਸੀ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਭਗਤ ਸੀ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸੰਸਿਤ। ਮੈਂ ਨਾਂ ਹੀ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜੰਮੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ, ਨਾਂ ਹੀ ਉਤਮ ਭੋਜਨ ਖਾਧਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣੇ ਪੁਰਸ਼ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨਹੀਂ ਬਚਿਆ। ਐਸਾ ਪਾਪੀ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਨਿਰਦਈ ਹੋ ਕੇ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਮਾੜਾ ਭੋਜਨ ਖਾ ਕੇ, ਸਿਰਫ ਸਮਾਂ ਕੱਟ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਭਾਦਰਪਦ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਸ਼੍ਰਵਣ-ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਵਰਤ ਸੀ। ਇਰਾਵਤੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ, ਸਿੱਖ ਬੰਨ ਦੀਆਂ ਝਾੜੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਖੱਤਰੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਸਾਫ-ਸੁਥਰੇ ਅਤੇ ਨਿਯਮਿਤ ਵਰਤ ਨਾਲ, ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਪਵਾਸ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਇਕ ਪਾਤਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਛਤਰੀ ਅਤੇ ਜੁੱਤੀਆਂ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਮ, ਗਿਆਨ-ਨਿਸ਼ਠ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਸੱਤਰ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਇੱਥੇ ਜੋ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਸਿਰਫ ਮੇਰੇ ਭੋਜਨ 'ਤੇ ਜੀਵਦੇ ਰਹੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਹਰ ਦਿਨ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਦ ਮੈਂ ਖਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਲੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਦੁੱਧ ਦੀ ਜੋੜੀ ਪਿੰਡ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਮੈਨੂੰ ਪਿਤਰ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਵਾਹਨ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਸ਼੍ਰਵਣ-ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਜੋ ਫਲ ਤੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਉਹ ਧਰਮ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। "ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਆਗਿਆ ਦਿਓ।" ਫਿਰ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਿਤ ਦੀ ਗੱਲ ਆਖੀ: "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹੋਵੇ। ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਪਿੰਡ-ਦਾਨ ਕਰ। ਜਦ ਮੈਂ ਛੁਟ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਦਾਨੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਜੋ ਕੁਝ ਬੁਧ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰਵਣ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਉਸ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਢੰਗ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਗਾ ਸੀ, ਕਰਮ ਕੀਤੇ। ਫਿਰ, ਸੁਖਦਾਈ ਸ਼ੂਰਸੇਨ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਵਪਾਰੀ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।