ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਪ੍ਰੇਤ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਆਸ-ਪਾਸ ਸੈਂਕੜੇ ਹੋਰ ਪ੍ਰੇਤ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੁਝ ਡਰਾਉਣੇ ਆਕਾਰ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰੇਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਏ, ਜੋ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਖਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਇੱਕ ਸ਼ਮੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਵਪਾਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਵਪਾਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰੁੱਖ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਖੇਰੀ ਪੁੱਛੀ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਉੱਤਰ ਮਿਲਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੋਂ ਆਏ ਹੋ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਕਿਥੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ? ਤੁਸੀਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਇੱਥੇ ਆ ਗਏ ਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ।" ਤਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਦੁਕਾਨ ਅਤੇ ਧਨ ਖੋ ਬੈਠਣ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਵਪਾਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਜਿਹਾ ਸਮਝ ਕੇ ਆਸਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ, "ਜੇਕਰ ਕਿਸਮਤ ਤੇਰਾ ਸਾਥ ਦੇਵੇ, ਤੂੰ ਮੁੜ ਧਨ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਵੇਂਗਾ। ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਉਭਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਅੱਜ ਇਹ ਮੇਰਾ ਮਹਿਮਾਨ ਬਣਿਆ ਹੈ—ਇਹ ਸਦਾ ਹੀ ਮੇਰਾ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਇਸਦੀ ਆਮਦ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਵਿਚ ਅਦਭੁਤ ਆਨੰਦ ਜਾਗ ਉਠਿਆ ਹੈ।" ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਦਹੀਂ-ਚੌਲ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਪਾਤਰ ਲੈ ਆਇਆ। ਇੱਕ ਜਲ ਕਾ ਘੜਾ ਵੀ ਆਇਆ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਉਠੋ, ਵਪਾਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਨਿੱਤ ਦੇ ਕਰਮ ਕਰੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਪਾਰੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਿੱਤ ਦੇ ਕਰਮ ਨਿਭਾਏ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਭੋਜਨ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਉਹ ਉੱਤਮ ਭੋਜਨ ਖਾਇਆ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵਪਾਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਵਸ਼ੀ ਨੇ ਮ੍ਰਿਤਕਾਂ ਦੇ ਰਾਖੇ ਨੂੰ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਪਾਤਰ ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਜਲ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਰੂਪ ਕੁਝ ਪੋਸ਼ਿਤ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਦੱਸੋ: ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਅਤੇ ਇਹ ਸ਼ਮੀ ਕੌਣ ਹੈ?" ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਤਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ, ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। "ਇਹ ਸੋਮਸ਼ਰਮਣ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਲਾ ਦੀ ਕੋਖ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਸੀ। ਪਰ ਇਸ ਦਾ ਅਸਲ ਨਾਂ ਸੋਮਸ਼੍ਰਵਾ ਸੀ, ਜੋ ਵਿṣṇੁ ਦਾ ਭਗਤ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸੰਸਿਤ ਸੀ। ਮੈਂ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜੰਮੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਨਾਂ ਹੀ ਉੱਤਮ ਭੋਜਨ ਖਾਇਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਭਿਆਨਕ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਨੇੜੇ ਕੋਈ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨਹੀਂ ਬਚਿਆ। ਇੰਝ, ਗੁਨਾਹਗਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਨਿਰਦਈ ਹੋ ਕੇ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਮਾੜਾ ਭੋਜਨ ਖਾ ਕੇ, ਸਿਰਫ਼ ਸਮਾਂ ਕੱਟ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਇੱਕ ਵ੍ਰਤ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ 'ਸ਼੍ਰਵਣ-ਦਵਾਦਸ਼ੀ' ਸੀ, ਜੋ ਭਾਦਰਪਦ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਇਰਾਵਤੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਬਨਸਪਤੀ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਤਵ ਹੇਠ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿਨ ਉਪਵਾਸ ਰੱਖਿਆ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਸਯਮ ਨਾਲ ਵ੍ਰਤ ਕੀਤਾ। ਇੱਕ ਪਾਤਰ, ਜੋ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਛਤਰੀ ਅਤੇ ਜੁੱਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਸੀ। ਸੱਤਰ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਇੱਥੇ ਜਿਹੜੇ ਹੋਰ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਸਾਰੇ ਮੇਰੇ ਭੋਜਨ ਉੱਤੇ ਹੀ ਨਿਰਭਰ ਹਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਹਰ ਦਿਨ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਦ ਮੈਂ ਖਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਲੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।