ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਈ ਸੀ, ਸ਼ਕਲ ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸ਼ਹਿਰ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਵਾਤਾਵਰਨ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਧਨਵਾਨ, ਨੇਕ ਅਤੇ ਆਨੰਦ-ਪ੍ਰੇਮੀ ਵਿਅਕਤੀ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ। ਉਸ ਕੋਲ ਵੱਡਾ ਕਾਫ਼ਲਾ ਸੀ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਪਾਰਕ ਸਮਾਨ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਇੱਕ ਰਾਤ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਮਾਨ ਸਮੇਤ ਸੀ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਡਾਕੂ ਨੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ, ਇਕੱਲਾ ਪੈਂਡੂ ਰੇਤਲੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਭਟਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਹਾਲਤ ਪਾਗਲ ਵਰਗੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਉਸ ਰੇਤਲੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਰਗਾ ਹੀ ਇੱਕ ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਮੀ ਦਾ ਰੁੱਖ ਮਿਲਿਆ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਪ੍ਰੇਤਾਤਮਾ, ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਹੋਰ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਵੱਲ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਕੁਝ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰੇਤ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਖਾਣ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਲੈ ਕੇ ਦੌੜ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦ ਉਹ ਸ਼ਮੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਏ, ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਵਪਾਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਬੈਠਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਛਾਂ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੋਂ ਆਏ ਹੋ ਅਤੇ ਹੁਣ ਕਿੱਥੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ? ਤੁਸੀਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ।” ਫਿਰ, ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਦੁਖ-ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ ਦਿਤੀ—ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦੇਸ ਅਤੇ ਧਨ ਖੋ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਵਪਾਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰਿਕ ਜਿਹਾ ਵਿਹਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਸ ਦਿੱਤੀ, “ਜੇਕਰ ਕਿਸਮਤ ਦਾ ਸਾਥ ਮਿਲਿਆ, ਤੂੰ ਮੁੜ ਧਨਵਾਨ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਸਰੀਰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਉੱਠਣਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਲਈ ਤੂੰ ਮਹਿਮਾਨ ਬਣ ਕੇ ਆਇਆ ਹੈਂ, ਤੇਰਾ ਆਉਣਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਚਾਹਵਾਨ ਅਨੁਸਾਰ ਦਹੀਂ-ਚਾਵਲ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਪਾਤਰ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ। ਇੱਕ ਜਲ ਦਾ ਘੜਾ ਵੀ ਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਵਪਾਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਉਠ, ਆਪਣੀ ਨਿਯਮਤ ਕਰਮ-ਕਾਂਡ ਕਰ।" ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ—ਵਪਾਰੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ—ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਦਿਨਚਰਿਆ ਦੇ ਕਰਮ ਕੀਤੇ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰਾ ਭੋਜਨ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹ ਚੰਗਾ ਭੋਜਨ ਖਾਧਾ। ਇਹ ਸਭ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ, ਵਪਾਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਵਸ਼ੀ ਨੇ ਮੌਤ ਦੇ ਰਾਖੇ ਕੋਲ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, “ਇਹ ਪਾਤਰ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ? ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹੋ, ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਰੂਪ ਪੂਰਾ ਤੇ ਉੱਤਮ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ—ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਤੇ ਇਹ ਸ਼ਮੀ ਰੁੱਖ ਕੌਣ ਹੈ?” ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਸੁਣਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ, “ਉਹ ਸੋਮਸ਼ਰਮਨ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਲਾ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਸੀ। ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੋਮਸ਼੍ਰਵਾ ਸੀ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਣੁ ਦਾ ਭਗਤ ਸੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਲਈ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਨਾਂ ਤਾਂ ਦੋ ਵਾਰ ਜੰਮੇ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ) ਨੂੰ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ, ਨਾਂ ਹੀ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ ਖਾਧਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣੇ ਲੋਕ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ। ਮੇਰੇ ਨੇੜੇ ਕੋਈ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨਹੀਂ ਬਚਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਪੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਬੜੀ ਕਰੜੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਪੁਰਾਣਕਾਲ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੀਆਂ ਦੁਖ-ਕਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਭੂਤਕਾਲ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਸਿੱਧਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।