ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸਭ ਮੁਸ਼ਕਿਲਾਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਕਾਲਿੰਦੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਤੇ ਉੱਥੇ ਹੀ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਨੇਕੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਇੱਕ ਰਾਤ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਪਹਾੜ ਤੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵੰਡਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਰਾਤ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਕੇਦਾਰਾ ਨਾਮਕ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਸੱਤ ਦਿਨ ਉੱਥੇ ਰਹਿਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਕੁਬਜਾਮਰਾ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ, ਉੱਤਮ ਤੀਰਥ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦਾ ਪੂਜਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਬਦਰੀਕਾ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਿਆ। ਵਰਾਹ ਤੀਰਥ ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਗਰੁੜ ਦੀ ਬੈਠਕ ਦੇਖੀ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰੀ, ਫਿਰ ਵਿਪਾਸ਼ਾ ਦਰਿਆ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਿਆ। ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਇਰਾਵਤੀ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਉੱਤੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਰੂਪ ਅਤੇ ਵਿਰਲੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀ ਪਦਵੀ ਪਾਈ। ਉਸ ਨੂੰ ਅਦਵਿਤੀਯ ਸਿਹਤ ਅਤੇ ਅਨੰਤ ਵੰਸ਼ ਮਿਲੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਿਕਾਰ ਛੱਡ ਕੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਪਾਈ। ਅਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਚ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸ਼ਕਲਾ ਨਾਮ ਦੀ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਸੀ ਜੋ ਉੱਤਮ ਸਥਾਨ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ। ਉੱਥੇ, ਇੱਕ ਧਨਵਾਨ, ਨੇਕ ਤੇ ਵਿਦਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ 'ਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ। ਉਹ ਵੱਡੀ ਉਲਾਸ ਭਰੀ ਟੋਲੀ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਪਾਰਕ ਸਮਾਨ ਨਾਲ, ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਇਕ ਰਾਤ, ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਡਾਕੂ ਨੇ ਉਸ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਇਕੱਲਾ, ਉਸ ਰੇਤਲੇ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪਾਗਲ ਹੋਇਆ, ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਜਿਹਾ, ਇੱਕ ਸ਼ਮੀ ਦਾ ਰੁੱਖ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਸੀ, ਰੇਤ ਵਿੱਚ ਲੱਭ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰੇਤ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੈਂਕੜੇ ਹੋਰ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਕੁਝ ਪ੍ਰੇਤ ਆਪਣੇ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਨੂੰ ਚੀਰਦੇ ਹੋਏ, ਦੌੜਦੇ ਆਏ। ਸ਼ਮੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਤਲ ਉੱਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਵਪਾਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਉਹ ਛਾਂ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਸੀ; ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਖੇਰੀ ਪੁੱਛੀ ਅਤੇ ਜਵਾਬ ਮਿਲਿਆ। "ਮੇਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੋਂ ਆਏ ਹੋ, ਅਤੇ ਕਿੱਥੇ ਜਾਣ ਦਾ ਮਨ ਹੈ?" "ਤੁਸੀਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਆ ਗਏ ਹੋ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਦੇਸ਼ ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਹਾਨੀ ਦੀ ਸਾਰੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਵਪਾਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪਰਿਵਾਰਿਕ ਜਿਹਾ ਸਮਝ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਜੇਕਰ ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਮੁੜ ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵੇਂਗਾ। ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਉਭਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।" "ਅੱਜ ਇਹ ਮਹਿਮਾਨ ਆਇਆ ਹੈ—ਇਹ ਸਦਾ ਮੇਰਾ ਹੀ ਹੈ।" "ਇਸ ਦੀ ਆਉਣ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਤੇ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਅਦਵਿਤੀਯ ਖੁਸ਼ੀ ਆਈ ਹੈ।" ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਚਾਹਿਆ, ਉਹ ਦਹੀਂ-ਚਾਵਲ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਪਾਤ੍ਰ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ। ਇੱਕ ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ ਵੀ ਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। "ਉਠੋ, ਵਪਾਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਦਿਨਚਰੀ ਰੀਤਾਂ ਕਰੋ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਵਪਾਰੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਨਿਭਾਈਆਂ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰਾ ਭੋਜਨ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਆਖਰ, ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਉੱਤਮ ਭੋਜਨ ਖਾਇਆ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਵਪਾਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਵਸੀ ਨੇ, ਮਨ curiosity ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮ੍ਰਿਤਕਾਂ ਦੇ ਰਾਖੇ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।