ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੀ ਮਿਆਦ ਪੂਰੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਸਭ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਬਾਹੁਬਲੀ, ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਤੇਜੀਲਾ, ਯੱਗ ਲਈ ਸੰਸਕਾਰਿਤ ਹੋਇਆ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਨ-ਸ਼ੌਕਤ ਅਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਲਈ। ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ) ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਹਾ ਸੀ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਅਸੀਂ ਭਾਰਗਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਹਾਂ।" ਉਹ ਦਾਤਾ, ਭੋਗੀ, ਵੰਡਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਯੱਗ ਵਿੱਚ ਦীক্ষਿਤ ਸੀ। ਸਭ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨਾਲ, ਵਾਮਨ ਦੇ ਹਿੱਤ ਲਈ, ਸਲਾਹਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਰਾਜਾ ਸੁੰਦਰ ਮਹਿਲ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਦਾਤ ਦੇਵੇਗਾ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਜਿੰਨੀ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਾਤ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੰਗ ਲੈ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਨੇ ਅਪਨੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਲਈ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਧੁੰਧੁ ਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ। "ਜੋ ਦਾਤ ਇਕ ਵਾਰੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਉਹ ਦੂਜਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦਾ।" ਸਮਰਥ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਵਿਚੋਂ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਤੂੰ ਦਾਤ ਦੇ। ਹੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਤੂੰ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਦੇ ਦੇ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਪੈਰ ਜ਼ਮੀਨ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਲਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਵਾਮਨ ਨੇ ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ, ਪਹਾੜ, ਸਮੁੰਦਰ, ਅਤੇ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਵਾਲੇ ਸ਼ਹਿਰ—all ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਲੈ ਲਿਆ। ਦੂਜੇ ਪੈਰ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਆ ਜੋ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਲਿਆ। ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮ, ਜੋ ਧਨ-ਧਨਿਆਤਮਕ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਮਹਿਲੇ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਹਿੱਸੇ ਉੱਤੇ ਪੈ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਤੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਡੂੰਘਾ ਇੱਕ ਗੱਡਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਰੇਤ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ ਉਹ ਗੱਡਾ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਏ ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ-ਤਕਲੀਫ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਕਾਲਿੰਦੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਓਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ। ਇੱਕ ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਉਸ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਕੇਦਾਰ ਨਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਤੇ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਸੱਤ ਦਿਨ ਰਹਿਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਕੁਬਜਮ੍ਰਾ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਫਿਰ, ਉੱਚ ਕੋਟਿ ਦੇ ਤੀਰਥ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਪਵਾਸੀ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਬਦਰੀਕਾ ਆਸ਼ਰਮ ਗਿਆ। ਵਰਾਹ ਦੇ ਤੀਰਥ ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਗਰੁੜ ਦੇ ਆਸਨ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ ਤੇ ਵਿਪਾਸ਼ਾ ਨਦੀ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਇਰਾਵਤੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਰੂਪ ਤੇ ਵਿਰਲ ਰਾਜਸੀ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸਿਹਤ ਅਤੇ ਅਖੰਡ ਸੰਤਾਨ ਮਿਲੀ। ਅਪੰਗਤਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਪਾਈ। ਹੇ ਤਪਸਵੀ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਦੋਂ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਸ਼ਕਲਾ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਉੱਤਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਉਥੇ ਇਕ ਧਨਵਾਨ, ਧਰਮੀ, ਅਤੇ ਰਸਿਕ ਵਿਅਕਤੀ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਵੱਡਾ ਕਾਫ਼ਲਾ ਸੀ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਪਾਰਕ ਸਮਾਨ ਸੀ। ਇਕ ਰਾਤ, ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਡਾਕੂ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਇਕੱਲਾ, ਰੇਗਿਸਤਾਨ ਵਿਚ, ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਪਾਗਲ ਵਰਗਾ ਭਟਕਦਾ ਰਿਹਾ। ਅਖੀਰ, ਉਸਨੂੰ ਰੇਤ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਰਗਾ, ਇੱਕ ਸ਼ਾਮੀ ਦਾ ਪੇੜ ਮਿਲਿਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਮੰਗਲਮਈ ਸੀ।