ਇਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਮੱਤ ਸਮਝੀ ਹੋਈ ਸੀ ਅਤੇ ਜੋ ਵਰਨੁ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਸੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਖੁਦ ਛੋਟਾ ਸੀ, ਨਿਮਨ। ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿਗਿਆਸਾ ਵਸ਼ ਨਾਮ ਗਤਿਭਾਸਾ ਰੱਖਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਸੁੰਦਰ, ਆਕਾਸ਼ੀ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਹੋਏ, ਦੋਵੇਂ ਘਰ ਆ ਗਏ। ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗਾ, ਮਿਹਰਬਾਨ ਜੀ।" ਕਿਉਂਕਿ ਪਾਗਲ ਅਤੇ ਅੰਨ੍ਹੇ ਨੂੰ ਧਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੰਪਤੀ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ। ਪਰ ਗਤਿਭਾਸਾ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਧਨ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਲਈ ਯੋਗ ਹਾਂ; ਫਿਰ ਕਿਸ ਨਿਆਂ ਅਨੁਸਾਰ ਮੈਨੂੰ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ?" ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ ਇਸ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਥੇ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਸਾਲ ਪੂਰਾ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋ। ਫਿਰ ਉਹ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, "ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਕਾਰਿਤ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੈ?" "ਤੁਸੀਂ ਮਹਾਨ ਸੰਪਤੀ ਵਾਲੇ ਹੋ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਬੜੀ ਦਇਆ ਹੈ।" ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਾਡਾ ਵੰਸ਼ ਭਾਰਗਵ ਹੈ।" ਦਾਤਾ, ਭੋਗਣ ਵਾਲਾ, ਵੰਡਣ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਦীক্ষਿਤ। ਸਭ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵਾਮਨ ਦੇ ਹਿਤ ਲਈ ਬੋਲਿਆ। "ਉਹ ਵਿਲੱਖਣ ਨਿਵਾਸ ਅਤੇ ਕਈ ਰਤਨ ਵੀ ਦੇਵੇਗਾ।" ਉਸ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਿੰਨਾ ਧਨ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।" "ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਚਾਹਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਚੁਣੋ, ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ!" ਉਸ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਧੁੰਦੂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ। "ਜੋ ਇਕ ਵਾਰੀ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਉਹ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦਾ।" "ਯੋਗ ਮੁਖੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਦਿੰਦੇ ਜਾਓ, ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ!" "ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦਿੰਦੇ ਜਾਓ; ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।" ਉਸ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਪਗ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਨੇ ਪਗ ਭਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ, ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਖਜਾਨਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰ ਲਿਆ। ਦੂਜੇ ਪਗ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਅ ਹੈ, ਨੇ ਠੀਕ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪਗ ਰੱਖਿਆ। ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮ, ਭਗਵਾਨ, ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਪੈ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਸ਼ਰੀਰ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ। ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਤੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਗਹਿਰੀ ਖੱਡ ਬਣ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਰੇਤ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ ਉਸ ਖੱਡ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਕਾਲਿੰਦੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਉਥੇ ਹੀ ਲੋਪ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਪਵਿਤ੍ਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸੀ, ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ। ਇਕ ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਪਹਾੜ ਤੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਚਿਨ੍ਹਾ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ, ਇਕ ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਪਵਿਤ੍ਰ ਸਥਾਨ ਕੇਦਾਰਾ ਗਿਆ। ਸੱਤ ਦਿਨ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਕੁਬਜਮਰਾ ਗਿਆ। ਉਤਮ ਤੀਰਥ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦਾ ਪੂਜਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਬਦਰੀਕਾ ਆਸ਼ਰਮ ਗਿਆ। ਵਰਾਹ ਤੀਰਥ ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਗਰੁੜ ਦਾ ਆਸਨ ਵੇਖਿਆ; ਫਿਰ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਪੂਜਿਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਵਿਪਾਸ਼ਾ ਦਰਿਆ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਿਆ। ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਇਰਾਵਤੀ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਉੱਤੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਤਿਭਾਸਾ ਦੀ ਕਹਾਣੀ, ਉਸ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਆਤਮ-ਅਨੁਭਵ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰਧਾਭਾਵ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਹੋਈ।