ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੰਦਰ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹਨ, ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਉਥੇ ਆਏ। ਲੋਕ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ ਕਿ ਆਖਿਰ ਇੰਦਰ ਇਥੇ ਕਿਵੇਂ ਪਹੁੰਚੇ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਦੇ ਕਾਰਨ ਦਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ—ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਗੱਲ ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੋਵੇਗੀ। ਤਦ ਉਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕਿਸ ਕਰਮ ਦੁਆਰਾ ਕੋਈ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਆਸਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਸ਼ਕ੍ਰ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਮਹਾਨ ਕਰਮ ਬਹੁਤ ਪੁਰਾਣੇ ਹਨ। ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਘੋੜੇ ਦੇ ਯਜਨ—ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ—ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਆਸਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਉਹ ਸਮੇਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਗਏ, ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਆਓ, ਅਸੀਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਕੋਲ ਜਾਈਏ।" ਖਜ਼ਾਨੇ ਮੰਗਵਾਏ ਗਏ, ਅਤੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸੂਚਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੂਰਬੀ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕੀਤਾ। ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਦਿੱਤੀ। ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਚੇਲੇ ਵੀ ਇਸ ਕਾਰਜ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਏ। ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਯਜਨ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਯਜਨ ਦੇ ਵਿਲੱਖਣ ਘੋੜੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਲੋਹੇ ਵਰਗੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਚੱਲਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਤੱਕ ਹਵਾ ਫੈਲ ਗਈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀ। ਇਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ—ਵਿਸ਼ਣੂ, ਜੋ ਸਭ ਦੀ ਆਸਰਾ ਅਤੇ ਉੱਚਾ ਲਕਸ਼ ਹੈ—ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ਰਨ ਲਈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਪਦੇ ਹੋਏ ਬੋਲੇ, "ਹੇ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਸਾਡੀ ਅਰਜ਼ੀ ਸੁਣੋ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।" "ਬਲੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹਦੀ ਤਾਕਤ ਵਧਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਬਿਮਾਰੀ ਸਮੇਂ ਤੇ ਇਲਾਜ ਨਾ ਹੋਣ ਤੇ ਵਧਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਉਹ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤੇ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਵੇ।" "ਹੇ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਉਪਾਅ ਕਰ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਈਏ ਤੇ ਇਹ ਯਜਨ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਅਜੇਤ ਹੈ।" ਇਸ ਉਪਰੰਤ, ਧੰਨ੍ਯ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵਾਮਨ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ। ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਉਹ ਨਿਵਾੜ ਕੇ ਮੁੜ ਉੱਠੇ, ਉਹਦੇ ਵਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਹਦੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਯਜਨ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ। ਯਜਨ ਕਰਵਾਉਣ ਵਾਲੇ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਯਜਨ ਕਰਤਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਿਤੀ-ਨਿਪੁੰਨ ਵਿਅਕਤੀ ਵੀ ਛੱਡ ਗਏ। ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਡਿੱਗੇ ਹੋ? ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੌਣ ਇੱਥੇ ਸੁੱਟ ਗਿਆ? ਦੱਸੋ।" ਇਸ ਉੱਤੇ ਧੁੰਧੂ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ: "ਸੁਣੋ, ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਇਹ ਹੈ। ਮੈਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਅਰਥ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਹਾਂ। ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਛੋਟਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਗਤਿਭਾਸਾ ਨਾਮ ਰੱਖਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਸਵਰਗ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਸਨ।" "ਉਹਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਘਰ ਆ ਗਏ। ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗਾ।' ਪਾਗਲ ਅਤੇ ਅੰਨ੍ਹਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਪਤੀ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਉਹ ਵਾਰਸਦਾਰੀ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ।" "ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਵੀ ਸੰਪਤੀ ਵਿਚ ਹਿੱਸੇ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹੜੇ ਨਿਆਂ ਅਨੁਸਾਰ ਹੱਕ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ? ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਇਸ ਦਰਿਆ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਇਸੀ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਇਥੇ ਆ ਪਿਆ ਹਾਂ।