ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦੇਵਤੇ ਕਈ ਵਾਰ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸੁਲਾਹ ਕੀਤੀ, "ਆਓ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੀ ਸਭਾ ਵੱਲ ਚੱਲੀਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਈਏ।" ਪਰ ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ, "ਕਿਹੜਾ ਰਸਤਾ ਸਾਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਆਸਨ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ? ਇਹ ਰਸਤਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ, ਤੇ ਅੱਗੇ ਦਾ ਰਾਹ ਵੀ ਵੱਡਾ ਹੀ ਕਠਿਨ ਹੈ।" ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਸਨ ਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ ਹੀ ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਿਚਕਾਰ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, "ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਗਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਇੱਥੇ ਤਬਾਹੀ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ।" ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸਾਧਿਆ ਖੜੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਾਹ ਅਤੇ ਹਵਾ ਸਾਡੇ ਲਈ ਅਸਹਿਣਸ਼ੀਲ ਹੈ। ਉਹ ਉਸ ਪਰਮ ਪਿਤਾ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸਦਾ ਆਸਨ ਸੱਚਮੁੱਚ 'ਸੱਚ' ਹੈ, ਜੋ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਉਹੀ ਤੁਹਾਡਾ ਅਸਲੀ ਨਿਵਾਸ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਉਹ ਘਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਵਿਰਾਜ ਦਾ ਧੁੰਧੂ ਨਾਮਕ ਖੇਤਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਸਤੇ ਸਦਾ ਹੀ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਔਖਾ ਹੈ।" ਇੱਕ ਦਿਨ, ਇੱਕ ਦੈਤਿਆ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਆਸਨ ਵੱਲ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਮਨੋਇਛਾ ਰੱਖੀ। ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, "ਇੰਦਰ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਥੇ ਕਿਵੇਂ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਸੀ?" ਉਹ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, "ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਕਰਤੱਬ ਨਹੀਂ ਪਤਾ, ਪਰ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤਾ ਹੈ।" ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾ ਕੋਲ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਕਿਹੜੇ ਕੰਮ ਦੁਆਰਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਆਸਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ?" ਸ਼ੁਕ੍ਰਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, "ਸ਼ਕ੍ਰਾ (ਇੰਦਰ), ਜੋ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਮਹਾਨ ਕਰਤੱਬ ਬੜੇ ਪੁਰਾਣੇ ਹਨ। ਹੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਘੋੜੇ ਦੀ ਯਜਨਾ (ਅਸ਼ਵਮੇਧ) ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਆਸਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ।" ਫਿਰ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੁਣ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਓ, ਅਸੀਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਕੋਲ ਚੱਲੀਏ।" ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਾਣੂ ਕਰਾਇਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਪੂਰਬੀ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਠੀਕ ਹੈ," ਤਾਂ ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੁਕਮ ਜਾਰੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ੁਕ੍ਰਾ, ਜੋ ਭ੍ਰਿਗੁਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੈਤਿਆ ਨੂੰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਲਈ ਦীক্ষਿਤ ਕੀਤਾ। ਸ਼ੁਕ੍ਰਾ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਕੀਤੇ। ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ, ਸ਼ੁਕ੍ਰਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਕਰਵਾਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ, ਲੋਹੇ ਵਾਲ ਵਾਲਾ ਦੈਤਿਆ, ਘੋੜੇ ਦੇ ਨਾਲ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਸੁਗੰਧ ਅਕਾਸ਼ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਵਗਣ ਲੱਗੀ। ਇਸ ਡਰ ਤੋਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਜਨਾਰਦਨ (ਵਿਸ਼ਣੁ) ਕੋਲ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਲਈ ਗਏ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ ਅਤੇ ਪਰਮ ਲਕਸ਼ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਸਾਡੀ ਅਰਜ਼ੀ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਣੁ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।" ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਬਲੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਬਿਮਾਰੀ ਨੂੰ ਅਣਡਿੱਠਾ ਛੱਡਣ ਤੇ ਉਹ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਸ਼ੁਕ੍ਰਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਬਲੀ ਨੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾ ਲਈ ਦীক্ষਾ ਲੈ ਲਈ। ਹੁਣ ਉਹ ਯਜਨਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, "ਕੋਈ ਐਸਾ ਉਪਾਇ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਡਾ ਮਨ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਇਹ ਯਜਨਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇ।" ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਮਝ ਗਏ ਕਿ ਇਹ ਮਹਾਦੈਤਿਆ ਅਜਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਫਿਰ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵਾਮਨ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲਿਆ। ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਡੁੱਬ ਕੇ ਮੁੜ ਉੱਭਰ ਆਇਆ, ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਖੁਲ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਇਹ ਸਭ ਉਸਦੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸੀ। ਇਸ ਮੌਕੇ 'ਤੇ, ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਕਰਮਕਾਂਡੀਆਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਜਿਹੜੇ ਯਜਨਾ ਕਰ ਰਹੇ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਯਜਮਾਨ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨ ਸਨ, ਉਹ ਸਭ ਛੱਡ ਗਏ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਇਥੇ ਕਿਉਂ ਡਿੱਗ ਪਏ ਹੋ? ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੌਣ ਇਥੇ ਸੁੱਟ ਗਿਆ? ਦੱਸੋ।" ਤਦ ਧੁੰਧੂ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਣ ਸੁਣੋ...