ਧਨੁਧਾਰੀ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਅਰਜਨ ਨਾਲ ਦੂਰੋਂ ਖੜਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਲਈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਸ੍ਮਰ, ਜੋ ਕਾਮਦੇਵ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪੈਰਾਂ ਤੱਕ ਉਤਰ ਆਇਆ। ਫਿਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਵੱਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਨ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਲੱਗ ਜਾਵੇ। ਕਾਮਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣਾ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਧਨੁਸ਼ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਪੰਜ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਗਿਆ। ਉਸ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਇੱਕ ਸੁਗੰਧਤ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਚੰਪਾ ਦਾ ਦਰਖ਼ਤ ਉੱਗ ਆਇਆ। ਫਿਰ ਉਥੋਂ ਕੇਸਰਾ ਦਾ ਜੰਗਲ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬਕੁਲ ਵੀ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਉਥੇ ਹੀ ਸੋਹਣੀ ਪਾਟਲਾ ਉੱਗੀ, ਜੋ ਭ੍ਰਿੰਗਰਾਜ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਜਾਤੀ ਦਾ ਪੌਦਾ ਵੀ ਉੱਭਰਿਆ, ਜੋ ਚੰਦਨੀ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਪੰਜ ਗੁੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਢੇਰ ਤੋਂ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਮੱਲੀ ਦੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਨਿਕਲੀਆਂ। ਕੁਝ ਉਹ, ਜੋ ਜਾਤੀ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਉਹ, ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਖ਼ੁਦ ਬਣਾਈਆਂ, ਵੀ ਉੱਭਰ ਆਈਆਂ। ਫਲਦਾਰ ਦਰਖ਼ਤ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਹਰਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਉਚਿਤ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ। ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖ਼ਾਤਰ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਨੇ ਪਹਾੜ ਸ਼ੀਸ਼ਿਰ ਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਲਈ ਰੁਖ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਵਡਿਆਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਅਨੰਗ ਨਾਮਕ ਮਹਾਨ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਲਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਗੰਧਰਵ ਹੱਸ ਕੇ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਇੱਥੇ ਬੈਠੋ।" ਪਰ ਵਸੰਤ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਤਦ ਬਰਕਤ ਵਾਲੇ ਨੇ ਵਸੰਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇੱਥੇ ਆ, ਠਹਿਰ ਜਾ।" ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ران ਤੋਂ ਸੋਨੇ ਵਰਗੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਕਾਮਦੇਵ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ—"ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ? ਕੀ ਇਹ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਰਤੀ ਹੈ?" ਉਸ ਕੁੜੀ ਦੀ ਨੱਕ ਸੁੰਦਰ, ਹੋਠਾਂ ਦੀ ਲਕੀਰ ਨਿਰਾਲੀ, ਤੇ ਉਹ ਨਿਗਾਹਾਂ ਨਾਲ ਤਕਦੀ ਰਹੀ। ਉਸ ਦੇ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਸਿਨੇ ਚਾਨਣ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਗੇ ਦੋਸਤ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦਾ ਚਿੱਟਾ ਪੇਟ, ਸੋਹਣੀ ਕਾਲੀ ਲਕੀਰ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੋਂ ਕਮਲ ਦੇ ਤਲਾਬ ਵੱਲ ਜਾ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਮਥਣ ਵਿੱਚ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਸੱਪ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਨਾਲ ਕਮਲ ਦੇ ਰੇਸ਼ੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਵੀ ਲਾਲ ਲੱਕ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਕਾਮਦੇਵ ਉੱਤੇ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਵਾਸਨਾ ਹਾਵੀ ਹੋ ਗਈ ਕਿ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਤਾਂ ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਕੀ ਇਹ ਓਹੀ ਇੱਥੇ ਕਾਮਦੇਵ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਬਣ ਗਈ ਹੈ?" ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਉਹ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਆਈ ਹੋਵੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਮਾਧਵ ਇੱਕ ਤਪਸਵੀ ਵਾਂਗ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਸੀ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਮੀ ਹੱਸ ਕੇ ਬੋਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਓ, ਅਤੇ ਵਾਸਵ (ਇੰਦਰ) ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ।" ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵਾਸਨਾ ਆਦਿਕ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ, ਉਹ ਕੁੜੀ ਪਾਤਾਲ, ਮਾਨਵ ਲੋਕ ਅਤੇ ਅੱਠੋ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਦਾਨਵ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਠੀਕ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਯਜਨ ਕਰਵਾਏ। ਵੈਸ਼ ਵਰਨ ਦੇ ਲੋਕ ਪਸ਼ੂ ਪਾਲਣ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਲੈਣ ਲੱਗੇ, ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ ਲੱਗੇ। ਫਿਰ, ਹੇ ਮুনি, ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਨਰਮਦਾ ਨਦੀ ਤੇ ਇਸਨਾਨ ਕਰਨ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਅਕੁਲੀਸ਼ਵਰ ਨਾਮਕ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਤੇ ਵੀ ਗਿਆ।