ਜਦੋਂ ਬਲੀ ਨੇ ਵੈਕੁੰਠ ਵੱਲ ਨਿੰਦਿਆ ਭਰੇ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਇਸ ਨਿੰਦਿਆ ਉੱਤੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਉਪਹਾਸ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਹਾਏ ਸ਼ਰਮ! ਸ਼ਰਮ ਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ!" ਉਸ ਨੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ, "ਤੇਰੀ ਜ਼ੁਬਾਨ ਕਿਵੇਂ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਜਦ ਤੂੰ ਹਰੀ ਦੀ ਨਿੰਦਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?" ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਦੁਸ਼ਟ ਚਿੱਤ ਵਾਲਿਆ, ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਨਿੰਦਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਆਚਾਰਯ ਹਨ। ਤੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਅਦਬ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਜਨਮਿਆ, ਕਿਵੇਂ ਇੰਨੀ ਕਰੜੀ ਬਾਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ?" ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਮੇਰੇ ਲਈ ਜਨਾਰਦਨ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਤੂੰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਨਿੰਦਿਆ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ? ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਗੁਰੂ, ਭਾਗਵਾਨ ਹਰੀ ਹੀ ਪੂਜਣ ਯੋਗ ਹਨ। ਤੂੰ, ਪਾਪੀ, ਉਸ ਪੂਜਣਯੋਗ ਦੀ ਨਿੰਦਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ—ਕਿਵੇਂ ਅਜੇ ਤੱਕ ਡਿੱਗਾ ਨਹੀਂ?" ਉਹ ਬਲੀ ਨੂੰ "ਕਠੋਰ ਰਾਜਾ" ਆਖ ਕੇ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਤੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਨਿੰਦਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ। "ਇਸ ਕਰਕੇ, ਪਾਪਮਈ ਵਰਤਾਰਾ ਕਰ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਖੋ ਬੈਠੇਂਗਾ। ਮਨ, ਕਰਮ ਤੇ ਬਚਨ ਰਾਹੀਂ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਚੌਦਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ, ਤੈਨੂੰ ਸਿਆਸਤ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੰਝ ਵੇਖਾਂ—ਰਾਜ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋਇਆ।" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਲੀ ਆਪਣੀ ਸੀਟ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਆਇਆ। ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਬਚਿਆਂ ਵਲੋਂ ਭੁੱਲ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਵੀ ਵੱਡੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਨਾ ਡਰ ਹੈ, ਨਾ ਰਾਜ ਗੁਆਉਣ ਦਾ ਡਰ। ਪਰ ਮੈਂ ਜੇਕਰ ਤੁਹਾਡਾ ਅਪਮਾਨ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਹੋਰ ਵਧ ਗਈ। ਜਿਵੇਂ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚ ਵੀ ਜੇ ਕੋਈ ਵੱਡਿਆਂ ਕੋਲ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਨੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪੋਤੇ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਆਖੇ। "ਜਿਸ ਨੇ ਸਰਵਵਿਆਪੀ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਸੱਤਵੇਂ ਨੰਬਰ ਤੇ ਹਾਂ। ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਆਉਣਾ ਤੇਰੀ ਸਮਝ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਬਣ ਗਈ। ਜੋ ਨਤੀਜੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਨਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਆਉਣ ਜਾਂ ਜਾਣ ਵਿਚ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਿਰਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।" "ਹੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਸਬਰ ਨਾਲ ਸਹੇ। ਜੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਸਮਪੱਤੀ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਮਨ ਡੋਲਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੋ ਡੋਲਦੇ ਨਹੀਂ, ਉਹੀ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਹਨ। ਤੈਨੂੰ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਗਿਆਨੀ ਕਦੇ ਨਿਰਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ, ਉਸੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰ।" "ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਡਰ ਤੋਂ ਬਚਾਏਗਾ, ਹੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਜੋ ਲੋਕ ਸੰਸਾਰਿਕ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਗੱਡੇ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ; ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੁਖਾਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਜਨਾਰਦਨ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਭਲਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜਦ ਮੈਂ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਥੇ ਜਾਵਾਂਗਾ ਜਿੱਥੇ ਅਚੁਤ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਨਰਸਿੰਘ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਅਗਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ, ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਫਿਰ, ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਦੀ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ।" ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਦੀ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਪੁੰਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਵਿਸ਼ਾ ਹੈ। ਇਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁਭਕਾਮਨਾ ਵਾਲੀ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ: ਮਾਨਸ ਸਰੋਵਰ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮੱਛ (ਮੱਛੀ) ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਚੁਤ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹਨ, ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਕਛੁਆ (ਕੱਛਪ) ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਕਉਸ਼ਿਕੀ ਨਦੀ ਤੇ ਗਿਆ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦਿਵ੍ਯ ਸਰੋਵਰ ਵਿਚ ਇਸਨਾਨ ਕੀਤਾ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਦਿੱਤਾ।