ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਬਲੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਦੈਤਿਆ ਵਿੱਚੋਂ ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਉਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਰੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ। ਹਰੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਹਨ, ਆਦਿਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਅਵਤਾਰ ਲਏ। ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਣ ’ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਠਹਿਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਓਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰੀ ਦੀ ਉਪਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਟਿਕ ਨਹੀਂ ਸਕੀ। ਇਸ ਤਕਦੀਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਬਲੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੈਤਿਆ ਹਨ ਜੋ ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੱਕ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਯੁੱਧ ਭੂਮੀ ’ਚ ਹਾਰੇ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਸਵਰਗ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਦੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਬਲਵਾਨ ਵਿਪ੍ਰਚਿੱਤੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ, ਮਕਾਰਾਖ੍ਯ, ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ—ਇਹ ਉਹ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਸੋਲ੍ਹਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੀ ਵਿ्णੁ ਨਹੀਂ ਹਨ।” ਜਦ ਬਲੀ ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਲ ਤਿਰਸਕਾਰ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾਇਆ ਗਿਆ—“ਸ਼ਰਮ! ਸ਼ਰਮ! ਤੇਰੀ ਜੀਭ ਕਿਵੇਂ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗੀ ਜਦ ਤੂੰ ਹਰੀ ਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਤੂੰ ਵਿ्णੁ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਆਚਾਰਯ, ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਮੇਰੇ ਲਈ ਜਨਾਰਦਨ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਬੁਰਾਈ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਗਿਆ? ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੀ ਹਰੀ, ਜਗਤ ਦੇ ਆਚਾਰਯ, ਪੂਜਣਯੋਗ ਹਨ। ਤੂੰ, ਪਾਪੀ, ਉਸ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ—ਤੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ? ਤੂੰ, ਕਰੜਾ ਰਾਜਾ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਪਾਪੀ ਵਰਤਾਵ ਕਰਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਗੁਆਉਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਮਨ, ਕਰਮ ਤੇ ਬੋਲੀ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਰਾਜ ਤੋਂ ਹਟਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਚੌਦਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚੋਂ ਤੈਨੂੰ ਰਾਜ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰਾਜ ਰਹਿਤ ਵੇਖ ਸਕਾਂ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਲੀ ਆਪਣੀ ਗੱਦੀ ਤੋਂ ਉਤਰੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਕੋਲ ਆਏ। ਬਲੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤੋਂ, ਨਾ ਰਾਜ ਗੁਆਉਣ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹਾਂ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਅਪਰਾਧ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਦੁੱਖ ਹੋਰ ਵੱਧ ਗਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚ ਵੀ, ਜੇ ਬੱਚੇ ਵੱਡਿਆਂ ਕੋਲ ਆਉਣ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਮੁਆਫ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।” ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ, ਚਿਰ ਵਿਚਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੋਤੇ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕਹੇ: “ਜਿਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵ-ਵਿਆਪਕ ਵਿਣੁ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸੱਤਵਾਂ ਪੀੜ੍ਹੀ ਵਿਚ ਆਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਆਉਣ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਸਮਝਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਨਤੀਜੇ ਨਿਸਚਿਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਆਉਣ ਜਾਂ ਜਾਣ ਵਿਚ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਿਰਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿਣ ਕਰੇ। ਵੱਡੀ ਤਰੱਕੀ ਮਿਲਣ ’ਤੇ ਵੀ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਡੋਲਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੋ ਅਡਿੱਗ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ। ਤੈਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਕਰਮ ਕਰੇਂ; ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਕਦੇ ਨਿਰਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਤੂੰ ਜੋ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ, ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰ। ਹਰੀ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਡਰ ਤੋਂ ਬਚਾਏਗਾ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ। ਜਿਹੜੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਗੱਡੇ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ; ਜਿਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਬੁਖਾਰ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੋਤੇ ਬਲੀ ਨੂੰ ਧੀਰਜ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਣੁ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬਾਰੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ।