ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਨਾਰਦਨ, ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਿਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ।" ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕੋਖ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਦੇਵੀ।" ਉਹ ਦੇਵੀ ਅੰਬਿਕਾ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, "ਮੈਂ ਯੋਗ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਲਵਾਂਗਾ—ਤੁਸੀਂ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੈਤੀਆਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬੇਅਸਰ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਤੇਜ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਲੀ, ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗੁ ਹੈ, ਨੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ, "ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋ, ਅਤੇ ਚੰਗੇ-ਮੰਦੇ ਦੀ ਪਛਾਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ। ਦੱਸੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਤੇਜ ਕਿਉਂ ਘਟ ਗਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਹੈ?" ਯੋਗੀਕ ਆਤਮਾ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, "ਵਿਸ਼ਣੂ ਇਸ ਵੇਲੇ ਕਿੱਥੇ ਹਨ?" ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਉਪਰ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਯਾਤਰਾ ਕਰਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਮਾਲਕ ਸਨ। ਉਹਨੇ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਉਹਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਅਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ। ਉਹਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਵੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਅਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ। ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ, ਅੰਦਰ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿੱਚ, ਉਹਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਵਲੋਂ ਡਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਰੂਪ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਣੂ, ਜੋ ਦੈਤੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਚੁਰਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਰਹੇ। ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ, "ਕਿਸ ਕਰਣ ਦੈਤੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਹੇ ਦੈਤੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ?" ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਉਹ ਲੋਕ ਹਰੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਨ, ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ।" ਹਰੀ, ਜੋ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਆਦਿਤੀ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿੱਚ ਉਤਰੇ। "ਜਿਵੇਂ ਹਨੇਰਾ ਸੂਰਜ ਦੇ ਉਗਣ ਨਾਲ ਟਿਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਬਲੀ।" ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੇਰਣ ਨਾਲ, ਬਲੀ ਨੇ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਸੈਂਕੜੇ ਦੈਤੀ ਹਨ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹਨ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ।" ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, "ਉਹ ਵਿਪ੍ਰਚਿੱਤੀ, ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਦੇ ਅਗਵਾ ਨਾਲ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ, ਮਕਾਰਾਖਸ਼, ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਣੂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਸੋਲੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।" ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੇ ਬਲੀ ਦੀ ਨਿੰਦਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜਿਸ ਨੇ ਵੈਕੁੰਠ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ, ਕਿਹਾ, "ਸ਼ਰਮ! ਸ਼ਰਮ!" ਉਹ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਕਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਜੀਭ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਹਰੀ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ?" "ਹੇ ਮੰਦ-ਮੱਤ, ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਤੂੰ, ਕਠੋਰ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਅਦਬ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।" "ਮੇਰੇ ਲਈ ਜਨਾਰਦਨ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਹੋਰ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਸਭ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?" "ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੀ, ਭਾਗਵਾਨ ਹਰੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਗੁਰੂ, ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹਨ।" "ਤੂੰ, ਪਾਪੀ, ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਕਿਵੇਂ ਤੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਨਹੀਂ?" "ਤੂੰ, ਕਠੋਰ ਰਾਜਾ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਇਸ ਲਈ, ਪਾਪੀ ਵਰਤਾਰਾ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਖੋ ਬੈਠੇਂਗਾ।