ਸਭ ਕੁਝ ਜੋ ਹਿਲਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਹੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੈ। ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਕਰਤਾ-ਧਰਤਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ-ਰੂਪ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇ। ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਹੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ—ਕੁਸੁਮਾਂ ਨਾਲ, ਧੂਪ ਨਾਲ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ। ਪਵਿੱਤਰ ਭਜਨ ਗਾ ਕੇ, ਉਹ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਤਿਲ-ਘੀ ਦੇ ਦਾਨ ਦੁਇਜਨਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੇਰੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ ਤੂੰ, ਪ੍ਰਭੂ, ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲੇ, "ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਵਿਰਲਾ ਵਾਂਛਿਤ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਕੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ।" ਉਹ ਵਾਰੰ-ਵਾਰ ਕੰਬਦੀ ਹੋਈ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮੂਲ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, "ਜਿਸਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਪੂਰਾ ਸੰਸਾਰ—ਚਲਿਤ ਤੇ ਅਚਲਿਤ—ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਪੇਟ ਵਿਚ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਪਹਾੜ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ।" ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਫਿਰ ਵੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਦੇਵੀ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਯੋਗ-ਬਲ ਨਾਲ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਾਂਗਾ—ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਹੇ ਅੰਬਿਕਾ। ਫਿਰ ਦੈਤ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਅਸਹਾਇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।" ਇੰਦ੍ਰਾ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਤੇਜ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਵਿਸ਼ਵ-ਨਾਥ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਓਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸੁਰ ਅਸਹਾਇ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਸਮਾਨ ਬਲੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਤੇਰੀ ਚਮਕ ਕਿਉਂ ਘਟ ਗਈ ਹੈ, ਇਹ ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ ਹੈ?" ਯੋਗੀ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ ਕਿ ਵਿਸ਼ਨੁ ਹੁਣ ਕਿੱਥੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੋ ਕੇ, ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਉਪਰ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਤੱਕ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਮਹਾਨ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਂ ਨੂੰ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਅਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਗਿਰੋਹ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਮਾਤਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਂ ਸੀ। ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲਈ ਅੰਦਰ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰੂਪ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਸਭ ਵਾਂਛਿਤ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਤੋਂ ਸਭ ਡਰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਸਮੇਤ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਿਆਪਕ ਰੂਪ ਦੇਖਿਆ। ਵਿਸ਼ਨੁ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹਟਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵਿਕ ਰੂਪ ਵਿਚ ਰਹੇ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲੇ, "ਕਿਸ ਦੇ ਕਾਰਨ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਹੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ? ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਰੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ। ਹਰੀ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਆਦਿਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਆਏ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਅੰਧਕਾਰ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਿਆਂ ਟਿਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਬਲੀ।" ਨਿਯਤ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਉਤਪ੍ਰੇਰਣ ਨਾਲ, ਬਲੀ ਨੇ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਸੈਂਕੜੇ ਦੈਤ ਹਨ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਵਿਚ ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਹਨ। ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਾਰੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਮਾਣ-ਸ਼ਾਨ ਗਵਾ ਕੇ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਛੱਡ ਗਏ। ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਵਿਪ੍ਰਚਿੱਤੀ ਨੇ, ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ, ਮਕਰਾਖ੍ਸ਼ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਪర్వਨ, ਜੋ ਸਹਿਣਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਨ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹਰ ਇੱਕ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਸੋਲਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੁ ਕੋਲ ਨਹੀਂ।