ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਦੇ ਚੰਗੇ ਭਵਿੱਖ ਲਈ ਇੱਕ ਦਿਵਿਆ ਆਤਮਾ ਨੇ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ, “ਮੈਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ ਕਿ ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਭਲਾਈ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਵੇ।” ਇੰਦਰ ਦੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਪਾਪ ਬਾਰੇ ਸਿਖਾਓ।” ਉਸ ਨੇ Pulindas ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, “ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਦੋ ਆਨੰਦ ਮਈ ਪਹਾੜਾਂ—ਹਿਮਾਲਿਆ ਅਤੇ Kaliñjara—ਦੇ ਵਿਚਲੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੱਸੋ।” ਇਸ ਤੌਰ ਤੇ, ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਤਾ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਮੰਦਰ ਸੀ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਤਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਕਮਲ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਤਪ ਦੇ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਦੀ ਗੱਲ ਵੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੰਗ ਨਾਲ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਇਸ ਦੁਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਤਾ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਦੇਵਤਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਸਰਾ ਬਣਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਰੋਤ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਹਰ ਚਲਦੇ ਅਤੇ ਨ ਚਲਦੇ ਜੀਵ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ। ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਉਮੀਦ ਦੇ, ਸੁਚੱਜੀ ਬੋਲੀ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਚਲਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਕੋਲ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਲਈ ਪਹੁੰਚੀ। ਉਸ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਾਪ ਦੇ ਈंधਨ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਭੰਡਾਰ ਨੂੰ ਰੋਕਦੀ ਹੈ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, “ਜੈ ਹੋ, ਜੈ ਹੋ!” ਉਸ ਨੇ ਆਰਧਨਾ ਕੀਤੀ, “ਤੁਸੀਂ ਚਲਦੇ ਅਤੇ ਨ ਚਲਦੇ ਸਭ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਰਵ-ਵਿਆਪੀ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋ—ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ-ਰੂਪ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।” ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆਈ ਹਾਂ।” ਉਸ ਨੇ ਓਲੇਅਂਡਰ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਧੂਪ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਲਈ ਉਚਿਤ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਆਰਾਧਨਾ ਕੀਤੀ। ਪਵਿੱਤਰ ਭਜਨ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹੀ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਨਾ ਅਤੇ ਤਿਲ-ਘੀ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਦੁਜਾ-ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਉਹ ਵਿਰਲ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲਵੇਗੀ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ, ਤੇਰੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਕੇ।” ਮਾਤਾ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕੰਬਦਿਆਂ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸਰੋਤ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, “ਜਿਸ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਸੰਸਾਰ—ਚਲਦਾ ਤੇ ਨ ਚਲਦਾ—ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ।” ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਦੇਵੀ। ਮੈਂ ਯੋਗ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਾਂਗਾ—ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਹੇ ਅੰਬਿਕਾ। ਫਿਰ ਦੈਤੀਆਂ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਅਸਹਾਇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।” ਇਸ ਤੌਰ ਤੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਦੀ خاطر, ਦੇਵੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਅਸੁਰ ਅਸਹਾਇ ਹੋ ਗਏ। Bali, ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਗੱਲ ਕਰੋ, ਤੁਸੀਂ ਸ਼ੁਭ ਅਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਦੀ ਪਛਾਣ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੋ।” ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੁਾਡੀ ਤੇਜ ਕਿਉਂ ਘਟ ਗਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਹੈ?” ਯੋਗੀ ਆਤਮਾ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, “ਵਿਸ਼ਨੂ ਇਸ ਸਮੇਂ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?” ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਉਪਰਲੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਯਾਤਰਾ ਕਰੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੋ ਕੇ। ਉਸ ਨੇ ਸੁਨਹਿਰੀ ਚਮਕ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ Meru ਪਹਾੜ ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਨੂੰ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੇਖਿਆ। ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, Madhusūdana ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲਈ ਮਾਤਾ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਤਮਾ ਦੇਖੀ, ਜੋ ਸਭ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਿਆਪਕ ਰੂਪ ਦੇਖਿਆ। ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਦੈਤੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਖੋਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਨੈਸਰਗਿਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿਆ। Prahlāda ਨੇ Madhusūdana ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲੇ।