ਇੱਕ ਵਾਰ ਇੰਦਰ ਨੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਰਾਜ ਬਲੀ ਨੇ ਛੀਨ ਲਿਆ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਕਸ਼੍ਯਪ ਅਤੇ ਹੋਰ ਤਪਸਵੀ ਮਹਾਤਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਦਾਦਾ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਮਹਾਨੁਭਾਵ, ਮੇਰਾ ਰਾਜ ਬਲੀ ਨੇ ਲੈ ਲਿਆ ਹੈ।" ਇੰਦਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੈ?" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਵਾਇਆ ਗਿਆ ਕਿ ਡਿਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸ ਸਮੇਂ ਅਸ਼ੁੱਧ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕਈ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਇਹ ਕੰਮ ਇਸ ਲਈ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਸਮੇਂ ਸ਼ੁੱਧ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਫਿਰ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਦਾਸੀ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਬੇਚੈਨੀ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਮੇਰੇ ਪਾਪ ਅਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਦਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕੀ ਹੈ? ਜੋ ਕੁਝ ਸੰਸਾਰ ਲਈ, ਤੇ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਲਈ, ਉੱਤਮ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਕਿ ਕਿਸੇ ਮਹਾਨ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਕਰੇਗਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਥੋੜੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਜਲਦੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਪੂਰਬ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਥਾਂ ਤੋਂ ਵੱਸੂਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਸੈਂਕੜੇ-ਹਜ਼ਾਰ ਯਗ੍ਯ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਉਹ ਰਾਜਾ ਜਿਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯਗ੍ਯ ਕੀਤੇ ਹਨ—ਉਹ ਸਭ 'ਗਦਾ ਧਾਰੀ' ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਏ, ਜੋ ਮਹਾਂ ਪਾਪ ਦੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਵਾਲੀ ਤਿੱਖੀ ਕੁਹਾੜੀ ਵਰਗੇ ਹਨ। ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਲੋਕ ਮਹਾਨ ਯਗ੍ਯ ਦੇ ਅਖ਼ਤਮ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਣ, ਚਖਣ ਅਤੇ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਸੰਪੂਰਨ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਇੱਕ ਆਸ਼ਰਮ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਵਸ ਗਿਆ। ਇੰਦਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਉਥੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਲੱਗਿਆ, ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਦਿਆਂ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਉਹ ਇਛਾ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੁਣ ਤੂੰ ਜਾ, ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਹੁਣ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ। ਹੇ ਸ਼ਕ੍ਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਭਵਿੱਖਲੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ।" ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਸਨਾਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਪਾਪ ਬਾਰੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿਓ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਕੇਵਲ ਦੋ ਸੁਖੀ ਪਹਾੜਾਂ—ਹਿਮਾਲਿਆ ਅਤੇ ਕਲਿੰਜਰ—ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੀ ਵੱਸੋ, ਹੇ ਪੁਲਿੰਦੋ।" ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਆਸਰਾ ਸੀ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ, ਜੋ ਕਮਲ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਰਗੇ ਸੀ, ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਥ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ, ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਕੋਲ ਗਈ, ਜੋ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਦੇਵਤਾ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਸਰਾ ਬਣਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਸਰਵ-ਆਧਾਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਹਿਲਣ-ਡੁੱਲਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਅਡੋਲ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ। ਉਹ ਬਿਨਾਂ ਉਮੀਦ ਦੇ, ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਚਲਣ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਕੋਲ ਸ਼ਰਣ ਲਈ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਗ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਾਪ ਦੇ ਈਂਧਨ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਸੀ ਅਤੇ ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਸਾਰਿਆਂ ਚਲਣ-ਅਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਤੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈਂ—ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ-ਰੂਪ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।" "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਣ ਲਈ ਆਈ ਹਾਂ।" ਉਸ ਨੇ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਕਰਵਾਂਦੇ, ਧੂਪ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਯੋਗ ਭੋਜਨ ਦੀ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ। ਪਵਿੱਤਰ ਭਜਨ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹੀ। ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਤਿਲ-ਘਿਉਂ ਦੀ ਦਾਨ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ ਤੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ, ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਵਿਰਲਾ ਇੱਛਤ ਫਲ ਮਿਲੇਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" "ਮੈਂ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਾਂਗਾ, ਤੇਰੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਕੇ।" ਉਸ ਨੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕੰਬਦਿਆਂ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਰੋਤ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਿਆ, "ਉਸ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ—ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਚਲਣ ਵਾਲਾ—ਵੱਸਦਾ ਹੈ...