ਜੋ ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਇੱਛਾਵਾਂ ਜਾਂ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਣ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਅੰਦਰੋਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਆਉਂ ਫਿਰ ਰੱਬ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈਏ। ਇਹ ਗੱਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੰਨਣਯੋਗ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਦੂਸਰਾ ਵਿਚਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਪੀਲਾ ਲਿੰਗਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਤੀਜਾ ਸ਼ਿਸ਼ ਕਾਲਵਦਨ ਸੀ, ਚੌਥਾ ਕਪਾਲਿਨ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਚੇਲਾ ਗੋਪਾਯਨ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਦਾ ਚੇਲਾ ਰਾਜਾ ਸ਼ਭ ਬਣਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੋਮਕੇਸ਼ਵਰ ਵੀ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦਾ ਚੇਲਾ ਇੱਕ ਵੈਸ਼ਯ ਕ੍ਰਾਥੇਸ਼ਵਰ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਤੋਂ ਕਰਨੋਦਰ ਨਾਮਕ ਚੇਲਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਜਨਮ ਤੋਂ ਸ਼ੂਦਰ ਸੀ ਪਰ ਵੱਡਾ ਤਪਸਵੀ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਹ ਚਾਰੋ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਠਿਕਾਣੇ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇਕ ਵਾਰੀ, ਦੂਰੋਂ ਖੜਾ ਇੱਕ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਉਸ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਸ੍ਮਰ (ਕਾਮਦੇਵ) ਉਸ ਦੇ ਜੂੜੇ ਦੇ ਸਿਖਰ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪੈਰਾਂ ਤਕ ਉਤਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਵੱਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਨ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਲੱਗ ਜਾਵੇ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਪੰਜ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਗਿਆ। ਉਸ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਇੱਕ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਚੰਪਕ ਦਾ ਰੁੱਖ ਉੱਗ ਆਇਆ। ਫਿਰ ਉਥੋਂ ਕੇਸਰਾ ਦਾ ਜੰਗਲ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬਕੁਲਾ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਜੰਮਿਆ। ਉਥੇ ਸੋਹਣੀ ਪਾਟਲਾ ਲੱਤ ਉੱਗੀ, ਜੋ ਭ੍ਰਿੰਗਰਾਜ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਜਾਤੀ ਦਾ ਪੌਦਾ ਵੀ ਉੱਗਿਆ, ਜੋ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਪੰਜ ਗੁੱਛਿਆਂ ਵਾਂਗ। ਉਸ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਢੇਰ ਤੋਂ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀਆਂ ਮੱਲੀ ਦੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਨਿਕਲ ਆਈਆਂ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਜਾਤੀ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਆਪ ਹੀ ਰੱਬ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਫਲਦਾਰ ਰੁੱਖ ਉੱਪਜ ਗਏ। ਹਰਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਉਚਿਤ ਭੋਜਨ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਅਮਰ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਜਾ ਕੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਲਾਹ ਕਰਦੇ ਤੇ ਵਡੇ ਵਡੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਅਨੰਗ ਨਾਮਕ ਮਹਾਨ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਲਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਇੱਕ ਗੰਧਰਵ ਹੱਸ ਕੇ ਆਖਿਆ, “ਇੱਥੇ ਬੈਠੋ।” ਵਸੰਤ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਮੁਬਾਰਕ ਨੇ ਵਸੰਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਇੱਥੇ ਆ, ਇੱਥੇ ਰਹਿ।” ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ران ਤੋਂ ਸੋਨੇ ਵਰਗੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀ ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਬਣਾਈ। ਫਿਰ ਕਾਮਦੇਵ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, “ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ? ਕੀ ਇਹ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਰਤੀ ਹੈ?” ਉਸ ਦੀ ਨੱਕ ਸੁੰਦਰ, ਹੋਠਾਂ ਦੀ ਲਕੀਰ ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਜਮਾਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਭਰਪੂਰ ਛਾਤੀਆਂ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲੱਗੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਵਧੀਆ ਦੋਸਤਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਦਾ ਪੇਟ ਨਰਮ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਬਰੀਕ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਲਕੀਰ ਸੀ। ਉਹ ਐਸਾ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦਾ ਝੁੰਡ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੋਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੋਖਰ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨਾਲ, ਸੱਪ ਨਾਲ ਬਾਂਧ ਕੇ ਮਥਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਸ਼ਕਲ ਕਮਲ ਦੇ ਰੇਸ਼ਮ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਵੀ ਐਸੇ ਹੀ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਲਾਲ ਲਾਕ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਣ। ਕਾਮਦੇਵ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ—ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮੁਨਿਵਰ? ਕੀ ਇਹ ਇੱਥੇ ਹੀ ਕਾਮਦੇਵ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਸਥਾਪਤ ਹੋ ਗਈ ਹੈ? ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਉਹ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਆਈ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਘਟਨਾਵਾਂ ਵਿਚ, ਮਾਧਵ ਸੰਤ ਜਿਹਾ ਧਿਆਨ ਲਗਾ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ।