ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਚਲੋ, ਉਥੇ ਚਲਦੇ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸਭ ਉਸ ਥਾਂ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਜਿੱਥੇ ਭਵ (ਸ਼ਿਵ) ਦਾ ਲਿੰਗ ਸਥਾਪਿਤ ਸੀ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਆਸ਼ਚਰਜ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਪਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਉਸਦਾ ਅੰਤ ਲੱਭ ਨਾ ਸਕੇ ਅਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਮੁੜ ਆ ਗਏ। ਚੱਕਰਧਾਰੀ (ਵਿਸ਼ਣੁ) ਵੀ ਅੰਤ ਲੱਭਣ ਲਈ ਗਏ, ਪਰ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਉਹ ਵੀ ਉਸਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕੇ। ਫਿਰ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਹੇ ਮੇਘਾਂ ਦੇ ਵਾਹਕ, ਹੇ ਕਵੀ, ਹੇ ਸ਼ਰਵਾ, ਹੇ ਤ੍ਰਿਣੈਤ੍ਰ (ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ), ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਹੇ ਦਕ੍ਸ਼ ਦੇ ਯਜ੍ਨ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਰੂਪ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਅਨੰਤ ਹੋ, ਭਗਵਾਨ ਹੋ, ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਫਿਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਇਹ ਬਚਨ ਉਚਾਰੇ, "ਜੋ ਕੋਈ ਭੀ ਮੈਨੂੰ ਚਾਹ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿਚ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ ਅਤੇ ਫਿਰ ਚਲੋ, ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰੀਏ।" ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਗੱਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਵੀਕਾਰ ਹੈ; ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵਖਰਾ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਲਿੰਗ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਤੀਜਾ ਕਾਲਵਦਨ ਸੀ ਅਤੇ ਚੌਥਾ ਕਪਾਲਿਨ। ਉਸਦੇ ਸ਼ਿਸ਼੍ਯ ਦਾ ਨਾਮ ਗੋਪਾਯਨ ਹੋਇਆ। ਉਸਦੇ ਸ਼ਿਸ਼੍ਯ ਰਿਸ਼ਭ ਨਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹੋਏ, ਜੋ ਸੋਮਕੇਸ਼ਵਰ ਕਹਾਏ। ਫਿਰ, ਉਸਦੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਕ੍ਰਾਥੇਸ਼ਵਰ ਨਾਂ ਦਾ ਵੈਸ਼ ਹੋਇਆ। ਉਸਦੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦਾ ਨਾਮ ਕਰਨੋਦਰ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਜਨਮ ਤੋਂ ਸ਼ੂਦਰ ਸੀ, ਪਰ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਬਣਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਚਾਰੋਂ ਆਸ਼੍ਰਮ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੂਰ ਖੜਾ, ਇਕ ਧਨੁਧਾਰੀ ਉਸ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਸ੍ਮਰ (ਕਾਮਦੇਵ) ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਜਟਾ ਦੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪੈਰਾਂ ਤੱਕ ਉਤਰੇ। ਫਿਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਵਲ ਜਲਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਅੱਗ ਲੱਗ ਜਾਵੇ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਧਨੁਸ਼ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਪੰਜ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਟੁੱਟ ਗਿਆ। ਉਸ ਧਰਤੀ ਦੇ ਢੇਰ ਵਿਚੋਂ ਚੰਪਕ ਦਾ ਰੁੱਖ ਉੱਗਿਆ, ਜੋ ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਉਥੋਂ ਕੇਸਰਾ ਦਾ ਜੰਗਲ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜਿਸਨੂੰ ਬਕੁਲਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਸੋਹਣੀ ਪਾਟਲਾ ਉੱਗੀ, ਜੋ ਭ੍ਰਿੰਗਰਾਜ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਸੀ। ਜਾਤੀ ਦੇ ਪੌਦੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ, ਜੋ ਚੰਨਣ ਦੀ ਚਾਨਣ ਵਾਂਗ ਪੰਜ ਗੁੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਢੇਰ ਵਿਚੋਂ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀਆਂ ਮੱਲੀ ਲਤਾਵਾਂ ਉੱਗੀਆਂ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਜਾਤੀ ਸੀ, ਉਹ ਅਤੇ ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਖੁਦ ਬਣਾਏ, ਉਹ ਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਫਲਦਾਰ ਰੁੱਖ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਹਰੇਕ ਲਈ, ਹਰਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਉੱਤਮ ਭੋਜਨ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਨੇ ਸ਼ੀਸ਼ਿਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਤਪ ਕਰਣ ਲਈ ਰੁਖ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਤ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਕੀਤੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਧਨੁਸ਼ ਅਨੰਗ ਚੁੱਕ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਇਸ ਮੌਕੇ ਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਹੱਸ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਇੱਥੇ ਬੈਠੋ।" ਇਨ੍ਹਾਂ ਘੜੀਆਂ ਵਿਚ, ਵਸੰਤ ਵੀ ਜਲਦੀ ਹੀ ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਤਦ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਵਸੰਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇੱਥੇ ਆ, ਇੱਥੇ ਰਹਿ।" ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜੰਘ ਤੋਂ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਇਕ ਕੁਆਰੀ ਬਣਾਈ। ਕਾਮਦੇਵ ਸੋਚਣ ਲੱਗਿਆ, "ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ? ਕੀ ਇਹ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਰਤੀ ਹੈ?" ਉਹ ਕੁਆਰੀ ਸੁੰਦਰ ਨੱਕ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਹੋਠਾਂ ਦੀ ਲਕੀਰ ਅਤੇ ਨਿੱਤ ਤੱਕਣ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ।