ਇਕ ਵਾਰ, ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਸਦੇ ਅੰਗ ਮੇਰੇ ਮੁੱਕੇ ਨਾਲ ਕੁਚਲੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਢੀਲੇ ਹੋ ਚੁਕੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਰਾਖ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਗਦਾ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਆਪਣਾ ਵਜਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈ। ਵਿਣੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਕ੍ਰ ਨਾਲ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਆਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਸੀ, ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਵੇਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵੱਖ ਹੋ ਚੁਕੀਆਂ, ਤੇ ਉਸਦੀ ਆਕৃতি ਸੜੇ ਹੋਏ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ; ਕਾਲਨੇਮੀ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਵਿਣੂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪੱਕੇ ਤਾਲ ਦੇ ਫਲ ਵਾਂਗ ਡਿੱਠਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਸਿਰ ਰਹਿਤ ਧੜ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਜਰ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁਕੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਤੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਹਥਿਆਰ, ਕਵਚ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਤੋਂ ਵੰਚਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਭੱਜ ਗਏ, ਸਿਰਫ ਬਾਣਾ ਛੱਡ ਕੇ। ਦੇਵਤੇ, ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਤੇ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਹੋ ਕੇ, ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਬਿਨਾ ਚਿੰਤਾ ਦੇ ਲੜੋ!" ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ ਇਕਠੇ ਹੋ ਕੇ ਲੜਨ ਲੱਗੇ, ਪਰ ਵਿਣੂ ਅਚਾਨਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੋਂ ਲੁਕ ਗਿਆ। ਚਮਕਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਗਿਆ। ਵੱਡਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਇਸ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ, ਵਿਘਟਨ ਹੋਇਆ; ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਫੌਜ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਜਦੋਂ ਜਨਾਰਦਨ, ਦੇਵਤਾ, ਚਲਾ ਗਿਆ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹਤਾਸ ਹੋ ਗਏ। ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਸਵਰਗ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਬਲੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ, ਭਰਾ, ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਸਵਰਗ ਦਾ ਭੋਗੀ ਬਣ ਗਿਆ। ਵਰਨੁ ਨੇ ਮਾਇਆ, ਸੋਮ ਨੇ ਰਾਹੂ, ਤੇ ਹਲਾਦ ਨੇ ਹੁਤਾਸ਼ਨ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਹੋਰ ਨਿਯੁਕਤ ਦੇਵਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਵੀ ਜਨਮ ਲਏ। ਇੱਕ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਅਸੁਰ ਲੜੇ, ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਸ਼ਕ੍ਰਾ ਵੀ ਬਲੀ ਤੋਂ ਹਾਰ ਗਿਆ। ਬਲੀ, ਦਸ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਭੂਰ, ਭੁਵਹ, ਤੇ ਸਵਰ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਸੁ ਦੀ ਅਗਵਾਈ 'ਚ ਗੰਧਰਵ ਆਏ ਤੇ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਯਕਸ਼, ਵਿਦ੍ਯਾਧਰ ਤੇ ਹੋਰ ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਵਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਬਲੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ, ਆਪਣੇ ਪਰਦਾਦਾ, ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਜਲਦੀ ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਅਵਿਨਾਸੀ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ। ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ, ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਅਸਨ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ। ਦੇਵਤੇ ਹਾਰ ਗਏ, ਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰਾ ਦਾ ਰਾਜ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹੜਪ ਲਿਆ ਗਿਆ। "ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਰਵਭੌਮਤਾ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ, ਜਦਕਿ ਮੈਂ, ਤੇਰਾ ਸੇਵਕ, ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹਾਂ।" "ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਸਿਰਫ ਤੇਰੇ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ।" "ਜੋ ਨਿਸ਼ਠਾ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਿਚ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ," ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੇ ਐਸੇ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ ਜੋ ਧਰਮ, ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। "ਜਿਵੇਂ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕੁਝ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਪੁੱਤ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਹੁਣ ਬਲੀ ਯੋਗ ਦਾ ਅਭਿਆਸੀ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹੋ।" ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਬਲੀ ਤੁਰੰਤ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਮਘਵਾਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਗੰਭੀਰ ਬਾਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ: "ਮੈਨੂੰ ਧਰਮ, ਧਨ, ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ।