ਇਸ ਮਹਾਨ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਹਰਿ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਨੇ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਕਾਲਨੇਮੀ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲਈ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਨਾਲ ਛੱਡੀ ਬਿਮਾਰੀ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵਧ ਗਈ। ਤਦ, ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਹਰ ਦੈਤ ਨੂੰ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ ਚਕਰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਪਸਰ ਗਿਆ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਲਪਟਾਂ ਮਾਰਦਾ। ਸਮੇਂ ਦੀ ਅੱਗ ਆਉਣ ਉੱਤੇ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਜਿਵੇਂ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਹੁਣ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਹਰੀ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ—ਉਹ ਹਰੀ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਸੋਹਣੇ ਮੋੜ ਵਾਲੇ ਮੁਕਟ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਘਟ ਚੁਕੀ ਸੀ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਧ ਗਿਆ ਸੀ। ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਹੀ ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਾਰਾਚ ਨਾਮਕ ਪੰਖੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਢੱਕ ਲਿਆ ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਯੁੱਧ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ਤਵਦਨ ਨੇ ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੂੰ ਕੇਸ਼ਵ—ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੈਨਾ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਥਾਹ ਸੀ—ਉੱਤੇ ਭੇਜਿਆ। ਜਦੋਂ ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੱਜਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਵਿਦਵੰਸਕ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਹੱਸ ਕੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਆਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹਿਰਣਯ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਜੋ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨਾ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਓਹ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵੇਗਾ, ਜਦ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ?" ਫਿਰ ਕਿਹਾ, "ਦੇਵਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਵੇਖਣਗੇ ਕਿ ਮੇਰੀ ਮੁੱਕੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਤੋੜੇ ਹੋਏ, ਸੁਆਹ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਹਨ।" ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਗਦਾ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦ੍ਰ ਆਪਣੀ ਵਜਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਕਰ ਨਾਲ ਉਸ ਅਭਾਗੇ ਦੀਆਂ ਆਸਾਂ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵੱਖ ਹੋਣ ਉਪਰੰਤ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਦੀ ਦੇਹ ਸੜਦੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਪੱਕੇ ਖਜੂਰ ਦੇ ਫਲ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦਾ ਸਿਰਹਿਨ ਧੜ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਸੀ। ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੀ ਵਜਰ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਸਿਰ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਵਾਪਰਿਆ। ਹਥਿਆਰ, ਬਕਤਰ ਅਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਗੁਆ ਕੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਨਾਇਕ ਭੱਜ ਗਏ, ਸਿਰਫ ਬਾਣਾ ਛੱਡ ਕੇ। ਇਸ ਮੌਕੇ ਤੇ, ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਯੁੱਧ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਕੇ, ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਮੈਦਾਨ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਯੁੱਧ ਕਰੋ!" ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਵਿਸ਼ਣੂ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਮੌਕੇ ਤੇ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਦਾਨਵ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੈਨਾ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ। ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਇਸ ਯੁੱਧ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਇਹ ਹੋਇਆ ਕਿ ਖੁਦ ਤੇਰੀ ਸੈਨਾ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਜਦ ਜਨਾਰਦਨ, ਭਗਵਾਨ, ਚਲੇ ਗਏ, ਬਹੁਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਜਿਹੜੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਆਏ ਸਨ, ਉਹ ਸਭ ਪਿੱਛੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਸੁਰਗ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਹੁਣ ਬਲੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਭਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਸੁਰਗ ਦਾ ਭੋਗੀ ਬਣ ਗਿਆ। ਵਰਨ, ਮਾਇਆ ਬਣ ਗਿਆ; ਸੋਮ, ਰਹੂ ਬਣ ਗਿਆ; ਹਲਾਦ, ਹੁਤਾਸ਼ਨ ਬਣ ਗਿਆ। ਹੋਰ ਨਿਯੁਕਤ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲਏ। ਫਿਰ ਇਕ ਵੱਡਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕ੍ਰਾ (ਇੰਦ੍ਰ) ਨੂੰ ਵੀ ਬਲੀ ਨੇ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਦਸ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਬਲੀ ਭੂਰ, ਭੁਵਹ ਅਤੇ ਸਵਰ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਵਾਸੁ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਗੰਧਰਵ ਆਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲਗੇ। ਯਕਸ਼, ਵਿਦਿਆਧਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਵਾਜੇ ਵਜਾਉਂਦੇ ਰਹੇ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਸ ਸਮੇਂ ਬਲੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਰਦਾਦਾ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਅਮਰ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ। ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਆਸਨ ਤੇ ਬਿਠਾ ਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤੇ ਹਾਰੇ ਹੋਏ ਸਨ ਅਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰਾ ਦਾ ਰਾਜ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਛਿਨ ਗਿਆ।