ਸਮੇਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਵਰੁਣ ਦਾਇਨੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਆਗੇ ਵਧੇ, ਫੌਜ ਦੀ ਬਾਹੀ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਸ਼ਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵਿਰੋਧੀ ਫੌਜ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਨਾ ਦਰੱਖਤ ਸਨ, ਨਾ ਪੰਛੀ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਛਿੜ ਗਈ। ਇਹ ਲੜਾਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਨਰ ਅਤੇ ਹਾਥੀ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਈ ਸੀ। ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਲਾਲੀ ਵਾਲਾ ਬੱਦਲ ਉਭਰ ਆਇਆ, ਹੇ ਤਪਸਵੀ! ਦਿਨ-ਰਾਤ ਹਰ ਪਾਸੇ “ਕੱਟੋ! ਤੋੜੋ!” ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ ਸੀ। ਖੂਨ ਧੂੜ ਨਾਲ ਰਲ ਕੇ ਵਹਿਣ ਲੱਗਾ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਲਚਲ ਅਤੇ ਉਲਝਣ ਛਾ ਗਈ। ਸਾਰੇ, ਗਿਆਨੀ ਸਕੰਦੇ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਤਵ ਵਿਚ, ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਦੈਤ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਅਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੀਖੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲੱਗੇ। ਹੇ ਨਾਰਦ! ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਸਕੰਦੇ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਸ਼ਰੰਗਾ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਕਾਲਨੇਮੀ ਦੀ ਸਰਨ ਲੈ ਲਈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਧ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਮਾਰੀ ਨੂੰ ਅਣਦੇਖਾ ਕਰਨ ਤੇ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤਾਕਤਵਾਨ ਨੇ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਵਿਅਪਕ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਚਕ੍ਰ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਪਦਿਆਂ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਿਆ; ਸਮੇਂ ਦੀ ਅੱਗ ਆਉਣ ਤੇ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਖਪਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪਰਗਟ ਹੋਈ। ਦੈਤ, ਬਹੁਤ ਘਬਰਾ ਕੇ, ਹਰਿ ਨੂੰ—ਜੋ ਅਮਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਸੋਹਣੇ ਮਕੁਟ ਨਾਲ ਸਜਿਆ—ਅਨੇਕ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਘਟ ਗਈ, ਪਰ ਅਹੰਕਾਰ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਵਿਸ਼ਣੂ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਹੀ ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ; ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਰੀਤਿ ਨਾਲ ਬਣੇ ਨਾਰਾਚ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਢੱਕ ਦਿੱਤਾ। ਜੰਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਸਤਵਦਨ ਨੇ ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੂੰ ਕੇਸ਼ਵ (ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਅਧਿਪਤੀ) ਵਿਰੁੱਧ ਭੇਜਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਣਮਾਪ ਹੈ। ਉਹ ਦਾਨਵ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗਰਜਨ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ—ਗੌਰਵ ਭਰਿਆ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ—ਦੇਖ ਕੇ ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਲੰਮਾ ਬੋਲਿਆ। “ਹਿਰਣਯ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ—ਇਹ ਨਿਕੰਮਾ ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ, ਹੁਣ ਕਿੱਥੇ ਭੱਜੇਗਾ?” "ਦੇਵਤੇ, ਡਰ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਣਗੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਮੇਰੇ ਮੁੱਕੇ ਨਾਲ ਕੁਚਲੇ ਤੇ ਢਿੱਲੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹੋਣਗੇ, ਅੰਗਾਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਣਗੇ।" ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਗਦਾ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦ੍ਰ ਆਪਣਾ ਵਜਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਕ੍ਰ ਨਾਲ ਉਸ ਅਭਾਗੇ ਦੀ ਆਸਾਂ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ ਭੁਜਾਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਉਸ ਦੀ ਆਕৃতি ਸੜੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਤਪ ਰਹੀ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਪੱਕੇ ਖਜੂਰ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਬਿਨਾ ਸਿਰ ਦੇ ਤਣ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਹੋਏ ਦੀ ਬਾਂਹ ਤੇ ਸਿਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਹਥਿਆਰ, ਕਵਚ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰੋਂ ਤੋਂ ਵੰਚਿਤ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਭੱਜ ਗਏ, ਸਿਵਾਏ ਬਾਣਾ ਦੇ। ਦੇਵਤੇ, ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਤੇ ਹਥਿਆਰਬੰਦ, ਜੰਗ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗ ਕਰੋ!" ਉਹ ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਲੜੇ, ਪਰ ਵਿਸ਼ਣੂ ਅਚਾਨਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੋਂ ਲੁਕ ਗਏ। ਚਮਕਦਾਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਤਾਕਤਵਾਨ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ। ਨਤੀਜਾ ਇਹ ਹੋਇਆ ਕਿ ਵਿਘਟਨ ਹੋਇਆ; ਇ’en ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਬੈਠੀ। ਜਦ ਜਨਾਰਦਨ, ਦੇਵਤਾ, ਚਲੇ ਗਏ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹਤਾਸ ਹੋ ਗਏ। ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਆਕਾਸ਼ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚੇ। ਬਲੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਭਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਦਾ ਸੁਖ ਲੈਣ ਲੱਗਾ। ਵਰੁਣ ਮਾਇਆ ਬਣ ਗਿਆ, ਸੋਮਾ ਰਾਹੂ ਬਣ ਗਿਆ, ਹਲਾਦਾ ਹੁਤਾਸ਼ਨ ਬਣ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੰਗ ਦੇ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਬਲੀ ਨੇ ਸਵਰਗ ਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਜਦ ਕਿ ਵਿਸ਼ਣੂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ।