ਤਾਰਕਾਸੁਰ, ਜੋ ਕਿ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਦੱਖਣੀ ਪਾਸੇ ਵਧਦਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸੈਨਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਣ। ਉਧਰ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਮਾਤਲੀ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਤਿਆਰ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਯੁੱਧ ਲਈ ਕੂਚ ਕੀਤਾ। ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣਾ-ਆਪਣਾ ਵਾਹਨ ਲੈ ਕੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਵਿਦਿਆਧਰ, ਗੁਹ੍ਯਕ, ਯਕਸ਼, ਰਾਕਸ਼ਸ ਅਤੇ ਸਪ—ਕੋਈ ਹਾਥੀਆਂ 'ਤੇ, ਕੋਈ ਰਥਾਂ 'ਤੇ, ਤੇ ਕੋਈ ਘੋੜਿਆਂ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਹੀ ਆਪਣੀ ਸਵਾਰੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਖੜੀ ਸੀ, ਉਥੇ ਦੌੜ ਪਏ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼্ণੂ—ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ—ਵੀ ਆਪਣਾ ਵਾਹਨ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ, ਸਾਰੇ ਉੱਤਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਮੱਥਾ ਟੇਕਿਆ। ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼্ণੂ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਪਿੱਛੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ, ਮਹਾਨ ਵਰੁਣ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਪੱਖ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋਏ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਖੜੀ ਦੁਸ਼ਮਣ ਫੌਜ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਦਰਖ਼ਤ ਜਾਂ ਪੰਛੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਭਾਰੀ ਜੰਗ ਛਿੜ ਗਈ। ਇਹ ਜੰਗ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਵਾਨਰ ਅਤੇ ਹਾਥੀ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਈ ਸੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਲਾਲੀ ਵਾਲਾ ਬੱਦਲ ਉਭਰਿਆ। ਰਾਤ ਤੇ ਦਿਨ, ਹਰ ਪਾਸੇ 'ਕੱਟੋ! ਤੋੜੋ!' ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਖੂਨ ਧੂੜ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਅਤੇ ਹਰੇਕ ਪਾਸੇ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਹਾਲਤ ਬਣ ਗਈ। ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ, ਗਿਆਨੀ ਸਕੰਦ ਦੇ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਦੈਤ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭੈੜੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਘਾਇਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਹੇ ਨਾਰਦ, ਸਕੰਦ ਸਮੇਤ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼্ণੂ ਨੇ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਮੁੜ-ਮੁੜ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਕਾਲਨੇਮੀ ਕੋਲ ਸ਼ਰਨ ਲਈ। ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਧ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਮਾਰੀ ਨਿਗਲਣ ਤੇ ਵਧਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਮਹਾਂਬਲੀ ਨੇ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਆਖ਼ਰਕਾਰ, ਵਿਸ਼্ণੂ ਨੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਗਤ ਨੂੰ ਸਮਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਖਪਤ ਕਰਨ ਨੂੰ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਗਿਆ। ਦੈਤ, ਜੋ ਅਤਿ ਭਾਰੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਰਿ ਉੱਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਘਟ ਚੁੱਕੀ ਸੀ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਘਣਾ ਸੀ। ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼্ণੂ ਨੇ, ਕੇਵਲ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਨਾਰਾਚ ਨਾਮਕ ਸੁੰਦਰ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਬੱਦਲ ਛਾ ਜਾਂਦੇ ਹੋਣ ਵਾਂਗ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ। ਜੰਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ਤਵਦਨ ਨੇ ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੂੰ ਕੇਸ਼ਵ—ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਣਮਾਪ ਹੈ—ਉੱਤੇ ਭੇਜਿਆ। ਉਹ ਦਾਨਵ, ਜਿਸ ਦੀ ਬੋਲੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰੀ ਸੀ ਤੇ ਦੈਤ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਹੱਸਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਲੰਮਾ ਬੋਲਿਆ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਹਿਰਣਯ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਜੇਹੜਾ ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵੇਗਾ?" "ਦੇਵਤੇ, ਡਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਣਗੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਮੇਰੀ ਮੁੱਠ ਨਾਲ ਕੁਚਲੇ ਹੋਏ ਤੇ ਸੁੱਟੇ ਹੋਣਗੇ, ਤੇ ਜੋ ਰਾਖ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇਗਾ।" ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੀ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਵਜਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼্ণੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਮੰਦਭਾਗੀ ਦੀਆਂ ਆਸਾਂ, ਜੋ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਸੀ, ਕੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਦੋਵਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵੱਢੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਅਤੇ ਸੜੇ ਹੋਏ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਕਾਲਨੇਮੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ। ਵਿਸ਼্ণੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਪੱਕੇ ਖਜੂਰ ਦੇ ਫਲ ਵਾਂਗ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਸਿਰ ਰਹਿਤ ਧੜ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਰਿਹਾ। ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਜਰ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਸਿਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਸ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਹਥਿਆਰ, ਕਵਚ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਹੋ ਕੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਨਾਥ ਭੱਜ ਗਏ, ਸਿਵਾਏ ਬਾਣਾ ਦੇ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤੇ, ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਤੇ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਹੋ ਕੇ, ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ। ਵਿਸ਼্ণੂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ: "ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ, ਜੰਗ ਜਾਰੀ ਰਖੋ!