ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੀ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਕਰਮ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਲਾਭ ਦੇਵੇਗਾ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੇ ਸਭ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ ਹੋਵੇ?” ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਰ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ, ਉਹ ਨੱਖਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ, ਹੇ ਬਾਹੁਬਲੀ, ਅਸੀਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੁਜੰਭਾ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿਣੂ ਨੇ, ਤੇਰੇ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਜਾਨਵਰ ਹੋਵੇ, ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਵਿਰੋਚਨ ਵੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ—ਇਹ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਤਿਆਰੀਆਂ ਕਰਣੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਫੌਜ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬਲੀ ਅਤੇ ਕਾਲਨੇਮੀ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਖੜੇ ਸਨ। ਟਾਰਕਾ, ਜੋ ਡਰਾਉਣਾ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਦੱਖਣੀ ਪਾਸੇ ਵਧ ਚਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਧੰਨਵੰਤ ਵਿਅਕਤੀ ਮਾਤਲੀ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਾਹਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਯੁੱਧ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਵਿਦਿਆਧਰ, ਗੁਹ੍ਯਕ, ਯਕ੍ਸ਼, ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ ਅਤੇ ਸਰਪ—ਕੋਈ ਹਾਥੀਆਂ 'ਤੇ, ਕੋਈ ਰਥਾਂ 'ਤੇ, ਕੋਈ ਘੋੜਿਆਂ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਏ। ਇਉਂ ਸਾਰੇ, ਵੱਡੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ, ਜਿੱਥੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਸੈਨਾ ਖੜੀ ਸੀ, ਉਥੇ ਦੌੜ ਪਏ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਵਿਣੂ ਵੀ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਉਹ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਉੱਤਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਚਲੇ। ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਵਿਣੂ ਫੌਜ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਿੱਛਲਾ ਹਿੱਸਾ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹੋਏ। ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਮਹਾਂਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਰੁਣ ਅੱਗੇ ਵਧੇ, ਫਲੈਂਕ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹੋਏ। ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਟੋਲੀਆਂ, ਉੱਚੇ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਵੈਰੀ ਸੈਨਾ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ। ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਦਰਖ਼ਤ ਤੇ ਪੰਛੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਥੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਭਾਰੀ ਜੰਗ ਛਿੜ ਗਈ। ਇਹ ਜੰਗ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ, ਕਦੇ ਬਾਂਦਰ ਅਤੇ ਹਾਥੀ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਈ ਲੜਾਈ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੰਧਿਆ ਦੇ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਬੱਦਲ ਉਭਰ ਆਇਆ। ਦਿਨ-ਰਾਤ ਹਰ ਥਾਂ 'ਕਟੋ! ਤੋੜੋ!' ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣਾਈ ਦੇਣੀ ਲੱਗੀ। ਖ਼ੂਨ ਧੂੜ ਨਾਲ ਰਲਿਆ ਹੋਇਆ ਵਹਿਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਹਾਲਾਤ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਹੋ ਗਏ। ਸਾਰੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਸਕੰਦਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਦੈਤ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਦੀ ਰਾਖੀ ਹੇਠ ਸੀ ਅਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ। ਹੇ ਨਾਰਦ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਸਕੰਦਾ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਮੁੜ-ਮੁੜ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਦੈਤੀਆਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਕਾਲਨੇਮੀ ਕੋਲ ਆਸਰਾ ਲਿਆ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਧ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਮਾਰੀ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਨ 'ਤੇ ਉਹ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ, ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੌੜੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਣ ਲੱਗਾ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ ਚਕ੍ਰ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚਕਾਰ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਸਮੇਂ ਦੀ ਅੱਗ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਦੈਤ, ਭਾਰੀ ਹੋ ਕੇ, ਹਰੀ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ—ਉਹ ਹਰੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਮਰਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸਨਮਾਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਮਕੁਟ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ, ਪਰ ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਘਟ ਗਈ ਸੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਅਹੰਕਾਰ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਕੇਵਲ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਹੀ ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣੇ ਨਾਰਾਚ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਢੱਕ ਲਿਆ। ਜੰਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਸ਼ਤਵਦਨ ਨੇ ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੂੰ ਕੇਸ਼ਵ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜੋ ਅਣਗਿਣਤ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਭੇਜਿਆ। ਉਹ ਦਾਨਵ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੱਜਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ—ਜੋ ਹਿਰਣਯ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਸੀ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਸੀ—ਹੱਸ ਕੇ ਲੰਮਾ ਬੋਲਿਆ: "ਜੋ ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਨਿਕੰਮਾ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵੇਗਾ?