ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਅਵਾਜ਼ ਆਈ, "ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਸੁੱਟੋ," ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਰਾਜਾ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਤੋ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਬੱਚਿਆਂ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਉਹ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ, ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਰੁਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਿਆ ਕੀਤੀ। ਹੁਣ, ਹੇ ਤਪੱਸਵੀ ਰਿਸ਼ੀ, ਸੁਣੋ ਕਿ ਰੈਵਤ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਜਨਮੇ ਸਨ। ਉਹ Ripujit ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸੁਰਤੀ ਨਾਮ ਦੀ ਕੁਆਰੀ ਨੂੰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਗਿਆ। ਸੁਰਤੀ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਛੱਡਣ ਦੀ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਸਾਰੇ ਤਪੱਸਵੀ ਉਸ ਵਲ ਮਨ ਲਾ ਬੈਠੇ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ, ਉਸਨੂੰ ਨਿਹਾਰਦੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਉਹ ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚੋਂ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਉੱਤੇ ਕਿਰਿਆ ਕੀਤੀ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚਾਕਸ਼ੁਸ਼ ਮਨੁ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਘਟਿਆ, ਉਹ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਸੱਤ ਸਰਸਵਤੀਆਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਉੱਤੇ, ਉਸਨੇ ਮਹਾਨ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਉਥੇ, ਉਹ ਔਰਤ ਵੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਆਈ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਵਿਗਾੜਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਫਿਰ, ਮੰਕਣਕ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਭੁਲਾਈ ਹੋਈ ਔਰਤ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ: "ਤੈਨੂੰ ਯਜਨਾ ਸਮਾਗਮ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਘੋੜਾ ਨਾਸ ਕਰੇਗਾ।" ਸੱਤ ਸਰਸਵਤੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਸੱਚਮੁੱਚ, ਸੱਤ ਮਰੁਤ ਜਨਮੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਧਰਮ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਹਾਦਾ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਦਾਤਾ ਸਨ ਅਤੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾ ਕੁਲ ਪੁਰੋਹਿਤ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਸਭਾ ਦੇ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਈ। ਉਸਨੇ ਸਾਰੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ ਵੱਡਿਆਂ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਲਾਭਕਾਰੀ ਕੀ ਹੈ?" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਲਈ ਅਤੇ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਕਰ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇੰਦ੍ਰ ਬਣ ਗਿਆ। ਪਰ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਹ ਨਾਖਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਅਸੀਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਕੁਜੰਭਾ ਨੂੰ ਵੀ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਜਾਨਵਰ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਵਿਰੋਚਨ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਤਾ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਮਾਰੇ ਗਏ—ਇਹ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਫਿਰ, ਉਸਨੇ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਤਿਆਰੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਪੈਦਲ ਸੈਣਿਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਫੌਜ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬਲੀ ਅਤੇ ਕਾਲਨੇਮੀ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਸਨ। ਡਰਾਵਣਾ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਤਾਰਕ ਦੱਖਣੀ ਪਾਸੇ ਵਧਿਆ। ਉਸਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ, ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਲੜਾਈ ਕਰੋ। ਮਾਤਲੀ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ, ਭਗਵਾਨ ਸਦਾ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਸਵਾਰ ਹੋਏ। ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਾਹਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਯੁੱਧ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ, ਨਿਕਲ ਪਏ। ਵਿਦਿਆਧਰ, ਗੁਹ੍ਯਕ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼ਸ ਅਤੇ ਸੱਪ—ਕੋਈ ਹਾਥੀਆਂ ਉੱਤੇ, ਕੋਈ ਰਥਾਂ ਤੇ, ਕੋਈ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਜਿੱਥੇ ਸੀ, ਉਥੇ ਦੌੜ ਪਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਵਿਸ਼ਣੂ ਵੀ ਆਪਣਾ ਵਾਹਨ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਉਹ, ਸਾਰੇ ਉੱਤਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਮੱਥਾ ਟੇਕਦੇ ਹੋਏ, ਆਏ। ਵਿਸ਼ਣੂ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਫੌਜ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰਹਿ ਕੇ, ਪਿੱਛਲੇ ਹਿੱਸੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਘਟਨਾਵਾਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਪਿੱਛੋਂ ਵਾਪਰਦੀਆਂ ਗਈਆਂ।