ਇੰਦਰ ਦੇ ਕਹਿਣ ‘ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਪੂਤਨਾ ਨੇ, ਜੋ ਬੜੀ ਸੋਹਣੀ ਸੀ, ਆਸ਼੍ਰਮ ਤੋਂ ਕੁਝ ਦੂਰ ਇੱਕ ਧੀਮੇ ਵਹਿੰਦੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਪਹੁੰਚੀ। ਉਹ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਵੱਡੇ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਰੀ। ਓਥੇ, ਜਲ-ਜੀਵ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰਾ ਬੀਜ ਪੀ ਲਿਆ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਉਹ ਛੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਗ੍ਰਾਹੀ (ਜਲ-ਜੀਵ) ਨੇ ਸ਼ੰਖ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਸ ਵੱਡੀ ਸ਼ੰਖ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੇਖਿਆ, ਇੱਕ ਮਛੀਰਾ ਉਸ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਫਿਰ, ਉੱਥੇ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਜੋ ਯੋਗ ਦੇ ਧਾਰੀ ਸੀ, ਆਏ। ਫਿਰ, ਉਸ ਸ਼ੰਖ-ਸਤਰੂ-ਸਤਰੂਪਾ ਨੇ ਸੱਤ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਬੱਚੇ, ਨਾ ਮਾਂ ਵਾਲੇ, ਨਾ ਪਿਉਂ ਵਾਲੇ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, “ਰੋਵੋ ਨਾ,” ਅਤੇ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਮਰੁਤ ਕਹਾਏ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ੍ਵਾਰੋਚਿਸ਼ ਮਨੁਵੰਤਰੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਮਰੁਤਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਉੱਤਮ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਧ ਦਾ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਰ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਸੀ, ਜੋਤਿਸ਼ਮਾਨ ਸੀ, ਜੋ ਸੱਚੇ ਆਚਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਲਕੜੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਧੀ ਸੀ। ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਫਲ, ਫੁੱਲ, ਪਾਣੀ, ਹਵਨ ਸਮੱਗਰੀ ਅਤੇ ਕੁਸ਼ਾ ਇਕੱਠੇ ਕਰਦੀ। ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਨਸਾਂ ਵੀ ਦਿਖਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੋਹਣੀ ਪਰੰਤੂ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਈ ਕਾਇਆ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਆਖਿਆ, “ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰੀਏ।” ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਜਾਓ, ਸੱਤ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣਗੇ, ਪਰ ਕੋਈ ਵੀ ਸੁਭ ਲਕੜਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਚਲੇ ਗਏ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਰਾਣੀ, ਜੋ ਰਾਜੇ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਸੀ, ਗਰਭਵਤੀ ਹੋਈ। ਪਰ, ਉਸ ਦੇ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋਣ ਦੌਰਾਨ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਰਾਜਾ ਮਰ ਗਿਆ। ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਰੋਕਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਨਹੀਂ ਰੁਕਿਆ। ਫਿਰ, ਏ ਰਿਸ਼ਿ, ਅੱਗ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਮਾਸ ਦਾ ਟੁਕੜਾ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਿਆ। ਫਿਰ, ਹੇ ਮਰੁਤ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਅਤੇ ਮਨੂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਜਨਮੇ। ਮੈਂ ਹੁਣ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਗੀਤ, ਨਾਚ ਅਤੇ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਸੀ। ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਾਸ ਤੇ ਖੂਨ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ। ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਆਪਣੇ ਬੀਜ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਈਆਂ ਭੀ ਦਾਨ ਕੀਤੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ। ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, “ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਸੁੱਟ,” ਪਰ ਰਾਜਾ ਮਰ ਗਿਆ। ਬੱਚੇ ਜਨਮੇ, ਹੇ ਰਿਸ਼ਿ, ਅਤੇ ਉਹ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਮਰੁਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਿਆ ਕੀਤੀ। ਹੁਣ ਸੁਣ, ਹੇ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਆਸਕ ਰਿਸ਼ਿ, ਰੈਵਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਜਨਮੇ। ਉਹ ਰਿਪੁਜਿਤ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਉਸਦਾ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸੁਰਤੀ ਕੁਆਰੀ ਨੂੰ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਘਰ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਹ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਛੱਡਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਉਂਦੀ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਤਪੱਸਵੀ ਉਸ ਉੱਤੇ ਮਨ ਲਾ ਬੈਠੇ। ਅਤੇ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਮਨ ਨਾਲ ਉਸ ‘ਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ। ਉਹ ਚਲੇ ਗਏ, ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਿਚੋਂ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇ।