ਇਹ ਕਥਾ ਇਉਂ ਹੈ: ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਤਕਾਰ ਕਰਨ ਅਤੇ ਐਸੇ ਵਿਚਾਰਾਂ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹੇ। ਉਥੇ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਕਾਮ-ਵਾਸਨਾ ਨਾਲ ਭਟਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਉਥੇ ਗਏ। ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਦਾ ਹਾਥਣਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਭ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਉਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿਗ ਜਾਵੇ!" ਫਿਰ, ਤਿੰਨ-ਸ਼ੂਲ ਵਾਲਾ, ਨੀਲਾ-ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੋਂ ਲੁਕ ਗਿਆ। ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਤਾਲ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਪਰੋਂ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਨੂੰ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ। ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵ, ਉਸ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਉਹ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਲਈ ਖੀਰ-ਸਾਗਰ ਨੂਂ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਕਿਹੜੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਇਹ ਲੋਕ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹਨ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ?" ਜਦੋਂ ਉਹ ਡਿਗਿਆ, ਧਰਤੀ ਉਸ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਕੰਬੀ। "ਚਲੋ ਉਥੇ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ," ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਹਿੰਦੇ ਰਹੇ। ਉਹ ਉਸ ਥਾਂ ਪਹੁੰਚੇ ਜਿੱਥੇ ਭਵ ਦਾ ਲਿੰਗ ਸੀ। ਫਿਰ, ਸੁਆਮੀ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਅੰਤ ਨਾ ਲੱਭ ਸਕਿਆ ਅਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ। ਚਕਰਾ ਵਾਲਾ ਵੀ ਗਿਆ, ਪਰ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਹ ਵੀ ਅੰਤ ਨਾ ਲੱਭ ਸਕਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। "ਹੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਧਾਰਕ, ਹੇ ਕਵੀ, ਹੇ ਸ਼ਰਵਾ, ਹੇ ਤੀਨ-ਅੱਖੀ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਹੇ ਦਕਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਰੂਪ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਅਨੰਤ ਹੋ, ਭਗਵਾਨ ਹੋ, ਸਭ-ਵਿਆਪਕ ਹੋ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਭਗਵਾਨ, ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਇਉਂ ਕਿਹਾ: "ਜੋ ਮੇਰੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਇੱਛਾ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਣ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਇਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਓ, ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰੀਏ।" "ਇਹ ਸਵੀਕਾਰ ਹੋਵੇ; ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਖੁਦ ਸੋਨੇ-ਰੰਗ ਦੇ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਉਠਾ ਲਿਆ। ਤੀਜਾ ਕਾਲਵਦਨ ਸੀ, ਚੌਥਾ ਕਪਾਲਿਨ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਚੇਲਾ ਗੋਪਾਯਨ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦਾ ਚੇਲਾ ਰਾਜਾ ਰਿਸ਼ਭ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੋਮਕੇਸ਼ਵਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਚੇਲਾ ਇੱਕ ਵੈਸ਼ਯਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕ੍ਰਾਥੇਸ਼ਵਰ ਸੀ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ। ਉਹ ਕਰਣੋਦਰ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਸ਼ੂਦਰ, ਪਰ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਸੀ। ਚਾਰ ਆਸ਼੍ਰਮ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਸਲੀ ਅਵਾਸ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਕੁਝ ਦੂਰ ਖੜਾ, ਧਨੁਧਾਰੀ ਉਸ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਸਮਰਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜੂੜੇ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਪੈਰਾਂ ਤੱਕ ਉਤਰਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖਿਆ। ਫਿਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਉਪਰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਵਧੀਆ ਧਨੁ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਪੰਜ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਗਿਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਇੱਕ ਚੰਪਾ ਦਾ ਵ੍ਰੱਖ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਸੁਗੰਧਤ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ। ਉਸ ਤੋਂ ਕੇਸਰਾ ਦਾ ਜੰਗਲ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬਕੁਲਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਨਮ ਲਿਆ। ਉਥੇ ਸੁੰਦਰ ਪਾਟਲਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜੋ ਭ੍ਰਿੰਗਰਾਜ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਜਾਤੀ ਪੌਦਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਪੰਜ ਗੁੱਛਿਆਂ ਵਾਂਗ। ਉਸ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਢੇਰ ਵਿੱਚੋਂ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੱਲੀ ਪੌਦੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਜੋ ਜਾਤੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਖੁਦ ਬਣਾਏ, ਉਹ ਵੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ।