ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸਭ ਪਤਨੀਆਂ, ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਲ ਦਾਗੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰੋਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਦੁਨੀਆ ਗੂੰਜ ਉਠੀ। ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਬੱਚਿਓ, ਰੋਵੋ ਨਾ, ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੁ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ। ਇਸ ਮੌਕੇ 'ਤੇ, ਉਹ ਮਰੁਤ ਬਣ ਗਏ, ਜੋ ਮਨੁ ਸਵਾਯੰਭੂਵ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲਏ। ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕ੍ਰਤੁਧਵਜਾ, ਸਵਾਰੋਚਿਸ਼ਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤਪस्या ਲਈ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਮਹਾਨ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਦੇਖ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵਿਪਸਚਿਤ ਸੀ, ਡਰ ਗਿਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਪੂਤਨਾ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: "ਚੱਲੋ, ਪੂਤਨਾ, ਉਸ ਪਹਾੜ ਤੇ ਜਾਓ, ਵੱਡੇ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਮੇਰੂ 'ਤੇ।" "ਤਾਂ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਪस्या ਵਿਚ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਆਵੇ, ਸੁੰਦਰ ਪੂਤਨਾ।" ਇੰਦਰ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਪੂਤਨਾ, ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਚਲੀ ਗਈ। ਉਸ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਕੁਝ ਦੂਰ, ਇੱਕ ਨਦੀ ਵਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਧਾਰ ਹੌਲੀ ਸੀ। ਪੂਤਨਾ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਆਕਾਰ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਉਸ ਵੱਡੀ ਨਦੀ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਰ ਗਈ। ਉਥੇ, ਜਲਜੀਵ ਨੇ ਉਹ ਬੀਜ ਪੀ ਲਿਆ ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਤਿਆਗਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਤਪस्या ਖੋ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜੇ "ਛੇ" ਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਗ੍ਰਾਹੀ, ਜੋ ਨਦੀ ਵਿਚ ਸੀ, ਇੱਕ ਸ਼ੰਖ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਗਈ। ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਸ਼ੰਖ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੱਕ ਮਛੀ ਮਾਰ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਜੋ ਯੋਗ ਦੇ ਧਾਰਕ ਸਨ, ਉਥੇ ਆਏ। ਉਸ ਸ਼ੰਖ-ਸ੍ਰੀ ਨੇ ਸੱਤ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਬੱਚੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾ ਮਾਂ ਸੀ ਨਾ ਪਿਤਾ, ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ। "ਰੋਵੋ ਨਾ," ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ; ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਮਰੁਤ ਕਹਾਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਵਾਰੋਚਿਸ਼ਾ ਮਨਵੰਤਰਾ ਵਿਚ ਮਰੁਤ ਹੋਏ। ਉੱਤਮਾ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ, ਨਿਸ਼ਧ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਵਿਚ ਅੱਗੇ ਸੀ, ਜੋਤਿਸ਼ਮਾਨ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਮਿਕ ਚਲਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਕੁੜੀ ਸੀ। ਉਹ ਖੁਦ ਫਲ, ਫੁੱਲ, ਪਾਣੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਲੱਕੜ ਅਤੇ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ, ਉਹ ਪਤਲੀ ਹੋ ਗਈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਨਸਾਂ ਦਿਸਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਹਰ ਅੰਗ ਵਿਚ ਸੁੰਦਰ ਸੀ ਪਰ ਤਪस्या ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਤਪ ਕਰੀਏ।" "ਜਾਓ; ਸੱਤ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈਣਗੇ, ਪਰ ਕੋਈ ਸ਼ੁਭ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਭ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਰਾਣੀ, ਜੋ ਰਾਜੇ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਸੀ, ਗਰਭਵਤੀ ਹੋਈ। ਪਰ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋਣ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੁ ਮਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਨਹੀਂ ਰੁਕਿਆ। ਫਿਰ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ਿ, ਅੱਗ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਮਾਸ ਦਾ ਟੁਕੜਾ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਡਿੱਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਮਰੁਤ, ਉਹ ਉੱਤਮਾ ਅਤੇ ਮਨੁ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਜਨਮ ਲਏ। ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਗੀਤ, ਨਾਚ ਅਤੇ ਖੇਡ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਸਨ। ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਾਸ ਅਤੇ ਲਹੂ ਅੱਗ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹਾਇਆ। ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਨੇ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਬੀਜ ਅਤੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਭੀ ਭੇਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਘਟਨਾਵਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਵੱਡੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਯੋਗੀਆਂ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਪਰੀਆਂ।