ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਮਹਾਰਾਜ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਵਿੱਛੋੜੀ ਕਰਕੇ ਗਹਿਰੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਉਸ ਰਾਜੇ ਲਈ ਦੁੱਖੀ ਸੀ ਜਿਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਕਹਿਆ, "ਹੇ ਪੰਛੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਰਾਜੇ ਲਈ ਦੁੱਖ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਜਾਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਕੁਝ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸੱਚ ਸੀ। ਪਤਨੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਭੜਕਦੀ ਅੱਗ ਵੱਲ ਪੈਰ ਵਧਾਏ। ਪਰ ਅਚਾਨਕ, ਉਹ ਰਾਣੀ, ਜੋ ਸੁਨਾਭਾ ਦੀ ਧੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਗਈ। ਦਿਵ੍ਯ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਦੋਵੇਂ ਪੰਜ ਦਿਨ ਤੱਕ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨਮੁਤਾਬਕ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਇਕ ਦਿਨ, ਰਾਜੇ ਦਾ ਵੀਰ੍ਯ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਸਪਤਿ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਪਤਨੀਆਂ—ਚਿਤ੍ਰਾ, ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਅਤੇ ਹਰਿਤਾਲਿਨੀ—ਉਸਨੂੰ ਦੇਖ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੌਜਵਾਨ ਰਹਿਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੀਆਂ ਸਨ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸਮਝ ਕੇ ਲਲਚ ਗਈਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀਆਂ ਤੋਂ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਕਮਲ ਵਿੱਚੋਂ ਉਹ ਵਸਤੂ ਪੀ ਲਈ। ਪਰ ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਰਾਜੇ ਦੇ ਵੀਰ੍ਯ ਨੂੰ ਪੀਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਪਤਨੀਆਂ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੋਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਗੂੰਜ ਉਠਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਬੱਚਿਓ, ਰੋਵੋ ਨਾ, ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ।" ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਹ ਹਨ, ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਮਰੁਤ ਬਣ ਗਏ। ਇਹ ਮਰੁਤ, ਮਨੁ ਸ੍ਵਾਯੰਭੂਵ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ। ਫਿਰ, ਸ੍ਵਾਰੋਚਿਸ਼ਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ਸਵੀ ਕ੍ਰਤੁਧ੍ਵਜ ਹੋਏ। ਉਹ ਰਾਜੇ, ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਣ ਲਈ ਮਹਾਨ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਵਿੱਪਸ਼ਚਿਤ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਡਰ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਪੂਤਨਾ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਤੂੰ ਸੁੰਦਰ ਪੂਤਨਾ, ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਜਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵਾਘਾ ਪੈ ਸਕੇ।" ਪੂਤਨਾ, ਜਿਸਦਾ ਰੂਪ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਨਦੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਨਦੀ ਦਾ ਪਾਣੀ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਥੇ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਰੀ। ਇਥੇ, ਇੱਕ ਜਲਚਰ ਨੇ ਉਹ ਵੀਰ੍ਯ ਪੀ ਲਿਆ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨੂੰ ਗੁਆ ਬੈਠੇ ਅਤੇ ਛੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਕਈ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਜਲਚਰ ਗ੍ਰਾਹੀ ਸ਼ੰਖ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਮੱਛੀ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਉਸ ਸ਼ੰਖ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਉਥੇ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਜੋ ਯੋਗ ਦੇ ਧਾਰੀ ਸੀ, ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸ਼ੰਖ-ਸਤਰੂਪਾ ਮਹਿਲਾ ਸੱਤ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਬੱਚੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾ ਮਾਂ ਹੈ ਨਾ ਪਿਓ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, "ਰੋਵੋ ਨਾ," ਅਤੇ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਮਰੁਤ ਕਹਾਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਐਸੇ ਮਰੁਤ, ਮਨੁ ਸ੍ਵਾਰੋਚਿਸ਼ਾ ਮੰਤਵੰਤਰਾ ਵਿੱਚ ਹੋਏ। ਫਿਰ, ਉੱਤਮ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਧ ਦੇ ਰਾਜੇ ਹੋਏ। ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜੋਤਿਸ਼ਮਾਨ ਸੀ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਤੇ ਧਰਮਾਤਮਾ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਆਚਾਰਯ ਦੀ ਧੀ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਫਲ, ਫੁੱਲ, ਪਾਣੀ, ਸਮਿੱਧਾਂ ਅਤੇ ਕੂਸ਼ ਇਕੱਠੇ ਕਰਦੀ। ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਇੰਨੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਈ ਕਿ ਉਸ ਦੀਆਂ ਨਸਾਂ ਵੀ ਦਿਸਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਉਸਦੇ ਹਰੇਕ ਅੰਗ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸੁਕੜ ਗਈ ਸੀ। ਤਦ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਾਂਗੇ।