ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦਿਤੀ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਮਾਲਕ ਹੋ; ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਦਿਓ ਜੋ ਇੰਦ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰੇ।" ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, "ਤੁਸੀਂ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਨਾਲ, ਦਸ-ਦਸ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਜੀਵਨ-ਯਾਪਨ ਕਰੋਗੇ।" "ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿਓਗੇ, ਜੋ ਸ਼ਤ੍ਰੁਆਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰੇਗਾ—ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ।" ਜਦੋਂ ਸੰਸਕਾਰ ਦੀ ਰੀਤ ਕਰ ਲਈ, ਤਪस्वੀ ਉਦੇਯ ਪਹਾੜ ਤੇ ਗਿਆ। ਉਹ ਉਸ ਆਸ਼ਰਮ 'ਚ ਆਇਆ ਅਤੇ ਦਿਤੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਦਿਤੀ ਨੇ 'ਬਾਣ' ਨਾਮ ਉਚਾਰਿਆ। ਤਪस्वੀ ਨੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸਯੰਮਿਤ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਲਕਸ਼ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਦੋਸ਼ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਤਪस्वੀ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਦਿਤੀ ਨੇ ਚੰਗੀ ਨੀਂਦ ਕੀਤੀ, ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਕੇ। ਹੇ ਨਾਰਦ, ਉਸ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਨੱਕ ਰਾਹੀਂ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਬੱਚਾ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਉੱਪਰ ਕਰ ਕੇ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਫਿਰ, ਉਸ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਮਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਦਿਤੀ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਲੱਗਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਕਠੋਰ ਹੋ ਗਈ। ਹੇ ਨਾਰਦ, ਫਿਰ ਇੱਕ ਸੌ-ਜੋੜਾਂ ਵਾਲੀ ਵਿਜਲੀ, ਜੋ ਮਾਸ ਤੋਂ ਬਣੀ ਸੀ, ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਸ ਵਿਜਲੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਦਿਤੀ ਨੂੰ ਸੱਤ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਦਿਤੀ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਰੋਇਆ। ਹੇ ਨਾਰਦ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਰੋਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸੱਤ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਡਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦਿਤੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਮੰਗਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਮਾਰਿਆ; ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰੋ।" ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਦਿਤੀ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ। ਹੇ ਸੁੰਦਰ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਤਪस्वੀ, ਮਹਿੰਦ੍ਰ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਜਲੀ ਨਾਲ ਦਿਤੀ ਨੂੰ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਦੱਸੋ, ਹਵਾ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਚ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਕੌਣ ਸੀ? ਹਵਾ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਚ ਕੌਣ ਵਸਦੇ ਸਨ? ਇਹ ਵੀ ਦੱਸੋ। ਸਵਾਯੰਭੂਵ ਯੁਗ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਮੌਜੂਦਾ ਮਨਵੰਤਰ ਤੱਕ, ਉਸ ਦੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਸੀ—ਸਵਨਾ—ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਸੀ। ਫਿਰ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੁਦੇਵਾ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਰੋਣ ਲੱਗੀ। ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ "ਪ੍ਰਭੂ, ਪ੍ਰਭੂ," ਕਹਿ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਤੋਂ ਵਾਂਝੀ ਹੋਈ ਜਾਪੀ। "ਜੇ ਤੁਹਾਡੀ ਸੱਚਾਈ ਵਾਕਈ ਸਰਵੋਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਅੱਗ ਤੁਹਾਡੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਸਾਥੀ ਬਣ ਜਾਵੇ।" "ਮੈਂ ਇਸ ਰਾਜੇ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਪੰਛੀ, ਮੈਂ ਨਸੀਬ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ।" "ਤੁਸੀਂ ਅੱਗ 'ਚ ਜਲਦੀ ਚੜ੍ਹ ਜਾਵੋਗੇ; ਜੋ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚ ਹੈ—ਅੱਜ ਇਸ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰੋ।" ਅੱਗ ਵੱਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਪਤੀ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਭਗਤ ਪਤਨੀ ਅੱਗ ਵੱਲ ਵਧੀ। ਫਿਰ, ਉਹ ਆਸਮਾਨ 'ਚ ਉੱਡ ਗਈ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਰਾਣੀ ਸੁਨਾਭਾ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਨਾਲ। ਦਿਵਿਆ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਪੰਜ ਦਿਨ ਤੱਕ ਆਕਾਸ਼ 'ਚ ਰਹੇ। ਉਸ ਨੇ ਪਤਲੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਨਮਰਜ਼ੀ ਅਨੰਦ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ, ਉਸ ਦਾ ਵੀਰਯ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਚਿਤਰਾ, ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਅਤੇ ਹਰਿਤਾਲਿਨੀ—ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ—ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੇਖੀਆਂ। ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸਮਝ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੁਆਨੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਆਪਣੇ ਪਤੀਆਂ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਜੋ ਸੀ, ਉਹ ਪੀ ਲਿਆ। ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਉਹ ਵੀਰਯ ਪੀ ਕੇ, ਉਹ...