ਹਰੀ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਮਾਂ ਗਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੇ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਦਾਨਵ ਵੀ ਬੇਫਿਕਰੀ ਨਾਲ ਆਏ ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਰਗੇ ਵਗਾ ਦਿੱਤੇ। ਹਰੀ ਨੇ, ਹੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤਮ ਰਿਸ਼ੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਪਾਕਾ ਉੱਤੇ ਨੁਕੀਲੇ ਅਤੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਮਾਰੇ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਨ, ਪਾਕਾ ਨੂੰ ਦੰਡ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਬਣੇ। ਚੰਗੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਪਾਕਾ ਨੂੰ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਪੁਰੰਦਰ ਬਣ ਗਿਆ। ਜੋ ਜਿੱਤਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਤ੍ਰਿਅੰਬਕ ਨੇ ਦੱਸਿਆ? ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਸੰਦੇਹ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ—ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸਵਾਮੀ ਹੋ; ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਬਖ਼ਸ਼, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰੇ। ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਨਾਲ ਤੂੰ ਦੱਸ ਸਾਲ ਤੱਕ ਜੀਉਂਦੇ ਰਹਿਣਾ। ਤੂੰ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇਗੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਿਯਾ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਹੋਵੇਗਾ—ਇਹੋ ਹੀ ਰਸਤਾ ਹੈ। ਗਰਭਾਧਾਨ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਉਦਯਾ ਪਹਾੜ ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਥੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦਿਤੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਲਿਖਤ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਦੇਵੀ ਨੇ 'ਬਾਣਾ' ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰਿਆ। ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਯਮਿਤ ਕਰਕੇ, ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਕਮਜ਼ੋਰੀਆਂ ਲੱਭੀਆਂ। ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਧੋ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਦਿਤੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁੱਤੀ, ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਵਾਲੇ ਕੇਸਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਹੇ ਨਾਰਦ, ਉਸ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਨੱਕ ਰਾਹੀਂ ਉਸਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਬੱਚਾ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸਦੇ ਹੱਥ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਸੀ। ਫਿਰ, ਕੱਚੇ ਸਫ਼ੈਦ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਦਬਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਕਠੋਰ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਮਾਸ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੌ-ਜੋੜਾਂ ਵਾਲਾ ਵਜਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਸ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸੱਤ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਚੀਕ ਪਈ। ਨਾਰਦ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਰੋਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ। ਇੰਝ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਭਾਗ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਸੱਤ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਦਿਤੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ—"ਤੇਰੀ ਮੰਗ ਤੇ ਹੀ ਮੈਂ ਵਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰ।" ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨਾਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਮਹਿੰਦਰ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਹਨ, ਨੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਦੱਸ, ਹਵਾਵਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਕੌਣ ਸੀ ਜੋ ਵੱਸਦੇ ਸਨ? ਉਹ ਕੌਣ ਸਨ ਜੋ ਹਵਾ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਵੱਸਦੇ ਸਨ? ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਸਮਝਾ। ਸਵਾਯੰਭੂਵ ਮਨੁ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਇਸ ਮਨਵੰਤਰ ਤੱਕ—ਉਸਦਾ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਸਵਨਾ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੁਦੇਵਾ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ 'ਪ੍ਰਭੂ, ਪ੍ਰਭੂ' ਕਹਿ ਕੇ ਵਿਲਾਪ ਕਰਨ ਲੱਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਸਦਾ ਕੋਈ ਰਾਖਾ ਨਹੀਂ। "ਜੇਕਰ ਤੇਰੀ ਸੱਚਾਈ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਅੱਗ ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਸਾਥੀ ਬਣ ਜਾਵੇ।