ਜਦੋਂ ਉਹ ਆ ਗਿਆ, ਸਾਰੇ ਚਿਨ੍ਹਾ ਅਤੇ ਲਕੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਜਯਾ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਬੁਲਾਇਆ। ਫਿਰ ਤ੍ਰਿਣੈਤ੍ਰ—ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ—ਨੇ ਗਿਰਿਜਾ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਵੀ ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਹ ਅੰਧਕਾ ਮੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਤੁਹਾਡਾ ਸੇਵਕ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।” ਫਿਰ, ਉਹ ਬੋਲਿਆ, “ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੁਰੰਤ ਅੰਧਕਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ।” ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਅਜਿਹੀ ਆਗਿਆ ਸੁਣ ਕੇ, ਨੰਦੀ ਅਤੇ ਅੰਧਕਾ, ਜੋ ਸੈਨਾਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਸੀ, ਨੇ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਹਾਨ, ਪਾਪ-ਨਾਸਕ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ। ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਵਰ ਮੰਗ।” ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੰਗਿਆ, “ਹੇ ਭਗਵਾਨ ਅਤੇ ਹੇ ਅੰਬਿਕਾ, ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਸਦਾ ਬਣੀ ਰਹੇ।” ਉਹ ਸਰਵਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਸੈਨਾਵਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਬਣ ਗਿਆ। ਭੈਰਵ ਨੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਭਯ ਉਤਪੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਬਣਾਇਆ। ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ, ਦੁਜਾ-ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਧਰਮ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ, ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਅਤੇ ਧਨ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਸਦਾ ਉਚਾਰਣ ਯੋਗ ਹੈ। ਫਿਰ, “ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਦੀ ਵਿਵਰਣਾ ਦੋ,” ਕਿਹਾ ਗਿਆ। “ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਵੀ।” ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੈਨਾਵਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ, ਜੋ ਪਾਤਾਲ ਨੂੰ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਝਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਉਹ ਪਹਾੜ, ਮਾਧਵੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਰਿਸੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਅਤੇ ਹਰਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤਿ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਮਾਇਆ ਅਤੇ ਤਾਰਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਨਿਵਾਸ ਚੁਣਿਆ। ਦੱਖਣੀ ਹਵਾ ਹੌਲੀ, ਠੰਡੀ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਵਹਿ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੈਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਾਰਵਜਨਿਕ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਰੀ, ਰਸਤੇ ‘ਤੇ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਗਾਂ-ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਅਤੇ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਵੀ ਆਏ, ਨਿਰਵਿਗਨ, ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵੰਡਦੇ ਹੋਏ। ਹੇ ਦੁਜਾ-ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ ਰਿਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਬਦਲ ਵਾਂਗ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਪਾਕਾ ਨੂੰ ਨੋਕਦਾਰ, ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ। ਸ਼ਕ੍ਰਾ, ਸਾਰੇ ਅਮਰਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ, ਪਾਕਾ ਦਾ ਦੰਡਕਾਰੀ ਬਣਿਆ। ਉੱਚੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਪੁਰੰਦਰ ਬਣਿਆ। ਜੋ ਜਿੱਤਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਹੇ ਰਿਸੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਜੋ ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਨੇ ਦੱਸਿਆ? ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਸੰਦੇਹ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ਤ੍ਰੂ-ਨਾਸਕ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ? “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਸੁਆਮੀ ਹੋ; ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਦੋ ਜੋ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਾਰੇ।” “ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਆਚਰਨ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਦਸ ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੱਕ ਰਹੋਗੇ। ਹੇ ਪ੍ਰਿਯ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਣੋਗੀ, ਜੋ ਸ਼ਤ੍ਰੂ-ਨਾਸਕ ਹੋਵੇਗਾ—ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ।” ਜਣਨ-ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਰਿਸੀ ਮਾਊਂਟ ਉਦਯਾ ਨੂੰ ਗਿਆ। ਉਸ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦਿਤੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਨਿਯਤ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਦੇਵੀ ਨੇ “ਬਾਣਾ” ਕਿਹਾ। ਸੰਯਮਿਤ ਮਨ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਉਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਲਗਨ, ਉਹ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਗਲਤੀਆਂ ਲੱਭਦਾ। ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ‘ਤੇ, ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਧੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਈ, ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤਾਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਕੇ।